POTRZEBA I PRAGNIENIE WIARY

„Bez wiary więc nie można podobać się Bogu, bowiem kto zbliża się do Boga, musi wierzyć, że On istnieje i że wynagradza tych, którzy Go szukają” (Żyd.11:6, BP).

      TEORIA głosząca, że Bóg próbuje obecnie nawrócić świat, jest nie tylko w sprzeczności z Jego Słowem − Biblią, lecz także sprzeciwia się Jego atrybutom: mądrości, sprawiedliwości, mocy i miłości. Jego bezgranicznie mądre plany (Rzym. 11:33, 34) są opracowane, by zrealizować Jego cele, które niezawodnie się wypełnią w odpowiednim czasie, zaplanowanym dla ich realizacji. Są one całkowicie zgodne z Jego sprawiedliwością (5Moj. 32:4; Ps. 89:15), ponieważ podczas tego Wieku Bóg kontynuuje wykonywanie wyroku śmierci i jego następstw na grzesznym rodzie Adama. Będąc wszechpotężny, On nie zna tak słabego terminu, jak próba zbawienia, lecz może pomyślnie dokonać wszystko, co zechce (Ps. 115:3; Izaj. 46:9-11). Jest nieskończenie dobry, ponieważ dał swego Jednorodzonego Syna, aby umarł za świat, by spłacić dług Adama i ostatecznie uwolnić jego i jego ród spod przekleństwa (Gal. 3:8; Obj. 21:1-4; 22:3, 17). Ostatecznie podczas zbliżającego się Wieku Tysiąclecia Jezus − Boski przedstawiciel, „Z udręki swojej duszy [włączając nawrócony świat] ujrzy owoc i nasyci się […]” (Izaj. 53:11, UBG).

————-
w ramce

Wiara przynosi sprawiedliwość Gal. 3:1-5
————–

      Czas na obiecane błogosławieństwa dla „wszystkich narodów ziemi” oraz nawrócenie świata należy jeszcze do przyszłości (choć wkrótce się rozpocznie), ponieważ Bóg najpierw dokonuje wyboru potomstwa Abrahama (1Moj. 12:2, 3; 22:15-18) − Jego wybranych, którzy mają zostać przez Niego użyci do realizacji tego błogosławionego dzieła i nawrócenia świata. On przeznaczył Wiek Ewangelii, nie na nawrócenie świata, lecz na wybranie z ludzkości 144 000 − „ludu dla swego imienia”, aby był Oblubienicą Chrystusa. Po tym, Jezus − Jego Namiestnik, powróci (Jego łaska dla ogółu ludzkości) i ponownie zbuduje przybytek Dawida (ponownie wyniesie rodzinę Dawida do królewskiego stanu w Mesjaszu jako Królu), który jest upadły (od czasów Sedekiasza, ostatniego króla Judy – Ezech. 21:25-27) i odbuduje jego ruiny oraz ustanowi go (jako rządzącą siłę nad całym światem), aby pozostali z ludzi (cała reszta ludzkości), nawet wszyscy poganie (narody), nad którymi jest wzywane Jego imię (Dz. 15:14-17), mogli

Kol.2

(podczas nadchodzącego Wieku Tysiąclecia) szukać Pana. Boskie imię jest dane tym 144 000 jako Oblubienicy Chrystusa, lecz w inny sposób ono jest używane wobec niewybranych, tzn. w tym sensie, że On posiada ich jako swoją własność, na mocy Okupowej ceny, której dostarczył, dając swego Jednorodzonego Syna. Doskonałe ludzkie życie Jego Syna zostało złożone na Kalwarii jako okup (równoważna cena) za doskonałe ludzkie życie Adama i całej ludzkości, która była w jego biodrach, gdy zgrzeszył (5Moj. 19:21; Rzym. 5:12, 19).

      Potomstwo Abrahama jest dziećmi wiary: „Z tego możecie poznać, że ci, którzy są z wiary, są synami Abrahama”, „Tak więc ci, którzy są ludźmi wiary, dostępują błogosławieństwa z wierzącym Abrahamem” (Gal. 3:7, 9, BW). Słowo Boże oświadcza, że wiara jest konieczna, aby osiągnąć harmonię z umysłem Boga. Sensowność tego wymogu stanie się oczywista, gdy okaże się, że bez niej byłoby niemożliwe, aby być w pokoju z Bogiem i podobać się Jemu. Wiara jest piękna w swej prostocie tak, jak jest użyta w wielkim planie wieków, aby zgromadzić w jedno wszystkie rzeczy pod zwierzchnictwem Jezusa (Efez. 1:10).

POKUTA I WIARA

      Pierwszym krokiem, jaki każdy podejmuje w przybliżaniu się do Boga przez wiarę, jest uwierzenie, że On jest, bo jak można w ogóle zacząć przybliżać się do Boga, nie wierząc, że On istnieje. Ateiści nie wierzą, że Bóg istnieje, zatem nie szukają Go – „Aby szukali Pana […] i znaleźli […]”. W swym zaślepieniu, samozadowoleniu, uprzedzeniu i tępocie umysłu, nie rozumują wystarczająco uważnie, aby dostrzec, że każdy skutek ma przyczynę, każde stworzenie swego twórcę oraz że Bóg jest objawiony przez wspaniały porządek, konstrukcję itd., swych dzieł stworzenia, które są rzeczywiście bardzo blisko nas – otaczają nas ze wszech stron. „Albowiem w nim [przez Niego] żyjemy i poruszamy się i jesteśmy […]” (Dz. 17:27, 28, BW). Jedynie nierozsądna osoba może zaprzeczać Boskiej egzystencji. „[…] Głupi rzekł w sercu swoim: Nie ma Boga! […]” (Ps. 14:1, BW).