Sztandar Biblijny nr 310 – 2022 – str. 89

Kapłan jest On przedstawiony jako usługujący podczas Wieku Ewangelii na Dziedzińcu, który zajmuje się Kozłem Pańskim – człowieczeństwem Małego Stadka. Członkowie Ciała współpracują w tym dziele z Jezusem jako Najwyższym Kapłanem Świata (Cienie Przybytku, s. 50, 51), a także przy końcu tego Wieku biorą udział w postępowaniu wobec Kozła Azazela – człowieczeństwa Wielkiej Kompanii.

      Od 1881 r. Najwyższy Kapłan Świata działa wobec Młodocianych Godnych a od jesieni 1954 r. aż do chwili obecnej wobec pozostałych z „tych poświęcających się pomiędzy wiekami” – Poświęconych Obozowców Epifanii. W istocie rzeczy, ten Najwyższy Kapłan działa również wobec niepoświęconych próbnie usprawiedliwionych (E4, s. 69). Wszyscy z tych poświęcających się są przedtysiącletnim potomstwem Abrahama, które poświęca się przed rozpoczęciem Tysiącletniego Pośredniczącego Panowania (E11, s. 293).

      Poświęceni Obozowcy Epifanii są traktowani przez Boga jako wcześniej „przynoszący” ofiary, czyli przedstawiający je przed Najwyższym Kapłanem Świata w Bramie Dziedzińca, chociaż ten typ nie dojdzie do wypełnienia, dopóki nie rozpocznie się Pośredniczące Panowanie i wówczas wszyscy antytypiczni Izraelici przyniosą swe ofiary. Będąc usprawiedliwieni przez wiarę, Poświęceni Obozowcy Epifanii będą mieć udział w zmartwychwstaniu sprawiedliwych, lecz nie w „lepszym zmartwychwstaniu”, które jest tylko dla Starożytnych i Młodocianych Godnych. Poświęceni Obozowcy Epifanii stanowią główną część antytypicznej Miriam i zajmą honorowe miejsce wśród restytucjonistów na doskonałej Ziemi (E11, s. 293).

————-
w ramce

JEZUS jest SĘDZIĄ

      Bo i Ojciec nikogo nie sądzi, lecz wszelki sąd przekazał Synowi, I dał mu władzę sądzenia, bo jest Synem Człowieczym. Jana 5:22, 27
————–

ROZWAŻANIE NA TEMAT ZMARTWYCHWSTANIA NASZEGO PANA

Obecnie rozważymy, co zmartwychwstanie naszego Pana ma wspólnego z naszą restytucją, czyli usprawiedliwieniem. Jest oczywiste, że chociaż zostaliśmy odkupieni ze śmierci przez drogocenną śmierć Chrystusa, to Boskim celem nie było przedłużanie na wieczność życia ludzkości w grzechu, lecz przeciwnie, wyzwolenie ludzi zarówno z grzechu jak i ze słusznej za niego kary – ze śmierci. A chociaż prawo

Kol.2

do dokonania tego zostało w wyniku Boskiego zarządzenia zapewnione przez śmierć Chrystusa, to proces wypełniania tego będzie wymagał znacznego czasu. Jest napisane: „Przeto iż [Bóg] postanowił dzień, w który będzie sądził wszystek świat w sprawiedliwości przez męża [Jezusa Chrystusa], którego na to naznaczył, upewniając o tym wszystkich, wzbudziwszy go od umarłych” (Dz. 17:31) oraz, że „[…] cały sąd przekazał Synowi” (Jana 5:22, BT). Tym dniem wyznaczonym na sądzenie świata przez Chrystusa – wielkiego Proroka, Kapłana i Króla, ma być Tysiąclecie, czyli tysiąc lat panowania Chrystusa.

      Liczne szczególne cechy tego wielkiego dzieła restytucji, czyli usprawiedliwienia, są wyraźnie przedstawione przez świętych pisarzy. Nasz Pan mówi o wzbudzeniu wszystkich ze śmierci w tym dniu „[…] gdyż nadchodzi godzina, kiedy wszyscy w grobach usłyszą głos jego; i wyjdą […]” (Jana 5:28, 29, BW). „[…] nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Dz. 24:15, BW). Jest powiedziane, że cała Ziemia będzie napełniona wiedzą o Panu, tak jak wody napełniają morze (Abak. 2:14), wskazując, że wielkie oświecenie i wpływy edukacyjne będą działać; że świat będzie rządzony laską żelazną (Obj. 2:27), z nieugiętą sprawiedliwością, z mocą, której nikt nie będzie mógł uniknąć; że wspaniała Droga Świętości (droga publiczna) zostanie otwarta i odkupieni Pana będą po niej kroczyć (Izaj. 35:8, 9; 40:3; 62:10). To oznacza wielkie odwrócenie nastrojów społecznych na korzyść sprawiedliwości, wielką odnowę religijną, która obejmie cały świat. Te wersety mówią nam dalej, że wszystkie kamienie kuszenia do zła, o które można się potknąć, zostaną usunięte (Iz. 62:10), wskazując, że żaden rodzaj rozpustnego zła obecnego czasu, nie znajdzie miejsca pod tym chwalebnym panowaniem sprawiedliwości. Takie otwarcie ksiąg odbywa się nawet obecnie, jednakże nie przed zaślepionymi oczami świata, lecz przed namaszczonymi oczami domowników wiary.

      Można także powiedzieć, że Poświęceni Obozowcy Epifanii (ci, którzy poświęcają się i dowodzą wierności w trudnych próbach czasu ucisku, po skompletowaniu w członkostwie klas wybranych, a przed otwarciem Drogi Świętości pod Nowym Przymierzem) otrzymają bardziej błogosławione życie niż inni restytucjoniści ogólnie – ponieważ będą mieć najwyższe stanowisko wśród nich.

PIERWSZEŃSTWO POŚWIĘCONYCH OBOZOWCÓW EPIFANII

      Należy podkreślić, że brat Russell i brat Johnson uczyli, iż niektórzy poświęceni wierzący obecnego czasu, pochodzący z pogan (uznani przez Boga za Izraelitów) ogólnie otrzymają pierwszeństwo przed cielesnym Izraelem w Królestwie. Dlatego też J.F.