Sztandar Biblijny nr 309 – 2022 – str. 79

Apostołowie, prorocy, ewangeliści, pastorzy, nauczyciele, itp., zostali dani, aby wzmocnić Kościół – do zbudowania go w rzeczach duchowych. Istnieje znaczna różnica pomiędzy niemowlęciem a mężczyzną, pomiędzy myśleniem jak niemowlę, a myśleniem jak mężczyzna. „Gdy byłem dzieckiem, mówiłem jak dziecko, czułem jak dziecko, myślałem jak dziecko. Kiedy zaś stałem się mężem, wyzbyłem się tego, co dziecięce” (1Kor. 13:11, BT). Apostoł poucza nas, abyśmy wzrastali do duchowej dojrzałości w łasce, wiedzy i służbie.

      Nasz werset przewodni oświadcza, że dojrzali chrześcijanie mają zdolności poznawcze wyćwiczone do rozpoznawania dobra i zła. To znaczy, że naturalne zdolności ich umysłów zostały rozwinięte i zdyscyplinowane w odniesieniu do tego, co jest słuszne, co dobre, co jest pożyteczne, a co jest niewłaściwe, co złe i co jest szkodliwe. Na przykład: jesteśmy uczeni, że pewne kierunki studiowania Biblii są dla nas bardzo pomocne. Jednak niektórzy tak przekręcają znaczenie Biblii, że wydobywają z niej rzeczy, które są szkodliwe. Tak być nie powinno. W studiowaniu Boskiego Słowa powinniśmy rozważać wersety wraz z ich kontekstem i dopatrywać się, co one znaczą, do czego się stosują itp. Jeśli używamy naszego duchowego zmysłu, uczymy się rozróżniać pomiędzy dobrem i złem, by zrozumieć, co Bóg ma na myśli przez różne zarysy swego prawa, by dostrzec, że wszystkie rzeczy współdziałają dla dobra tych, którzy miłują Boga najbardziej oraz by dowiedzieć się czegoś na temat Jego planu wieków. Gdy nauczyliśmy się studiować w sposób przynoszący korzyści, osiągnęliśmy stan dojrzałości i wyszliśmy ze stanu niedojrzałości – stanu niemowlęctwa. Dla zilustrowania: Aby pojąć, co jest rozumiane przez sprawiedliwość, mądrość, miłość itd., musimy zrozumieć zasady sprawiedliwości znajdujące się w Biblii oraz nauczyć się, jak stosować te zasady we wszystkich sprawach życia.

      Na przykład, pokora jest główną cechą wszystkich, którzy chcą mieć Boskie uznanie. Apostoł Piotr mówi: „Uniżajcie się więc pod potężną ręką Boga, aby wywyższył was w stosownym czasie” (1Piotra 5:6, BP). Gdy nauczymy się stosować to zalecenie, zaczniemy dostrzegać różnicę pomiędzy Szatanem a Chrystusem i dostrzeżemy, jak Szatan usiłował się wywyższyć, natomiast Chrystus starał się być skromny i uniżać samego siebie. Zatem jesteś my w stanie odróżnić pychę od pokory. Każdy, kto ma prawdziwą wiarę w Boga, przyjmie Go w Jego Słowie. Kiedy pierwsze zasady doktryny Chrystusa zostaną utrwalone, struktura charakteru zacznie się rozwijać i to dzieło będzie postępować aż do jego ukończenia. Wszyscy, którzy są lojalni i wierni Bogu, staną się zdolni do odróżniania dobra od zła, prawdy od błędu. Każdy poświęcony

Kol.2

chrześcijanin powinien wiedzieć, w co wierzy i dlaczego tak wierzy. Następnie powinien śmiało i bezkompromisowo przedstawiać to przy wszystkich stosownych okazjach. „Albowiem jeźliby trąba niepewny głos dała, któż się do boju gotować będzie?” (1Kor. 14:8). Bóg błogosławi taki sposób postępowania.

      Inną istotną cechą, mogącą zwiększyć wartość studiowania Biblii, jest posiadanie pokory i to w znacznej mierze! W Boskich działaniach z Jego ludem we wszystkich okresach dostrzegamy Jego troskę, by strzec ich przed pychą i samowystarczalnością. Bóg widział, że Mojżesz, wybrany wyzwoliciel, urodził się w skromnych warunkach. On miał trudności w wysławianiu się i potrzebował Aarona do uzupełnienia tej słabości. A Apostoł Paweł miał „cierń w ciele”, od którego Pan nie chciał go uwolnić, choć trzykrotnie prosił Pana o to, a Pan powiedział do niego: „[…] Dosyć masz, gdy masz łaskę moją, albowiem pełnia mej mocy okazuje się w słabości […]” (2Kor. 12:9, BW). Talent Pawła nie był jego własną zdolnością. Dostrzegamy raczej, że jego moc pochodziła od Boga, a Paweł jedynie był jej wykonawcą jako Jego chętny instrument – łagodny, chętny, energiczny, wykazujący świadectwo łaski Bożej i Jego Świętego Ducha [mocy], które daje nam siłę i inspirację. Na to wyjaśnienie i zapewnienie od Pana, Paweł łagodnie odpowiedział: „[…] Najchętniej więc chlubić się będę słabościami, aby zamieszkała we mnie moc Chrystusowa” (2Kor. 12:9, BW).

      W odniesieniu do Słowa Bożego powinniśmy mieć dociekliwy umysł. Powinniśmy być niczym dzieci, skłonne do zadawania pytań i starające się znaleźć odpowiedzi, a w Piśmie Świętym oraz w naszej opartej na Biblii literaturze, mamy bogactwo informacji. Jeśli staramy się i zdobywamy tę wiedzę, zrozumienie i mądrość, jesteśmy traktowani przez Boga jako Jego szczególnie umiłowane dzieci. I jest to bardzo ważne, abyśmy jako dobre dzieci posiadali niezbędną łagodność, skłonność do przyjmowania nauki oraz poddawania się prowadzeniu, z czego wynika mądrość. Cytujemy prorocze stwierdzenie: „Małe, naiwne dziecko, jest gotowe do uznania swego braku mądrości. Ono codziennie zadaje tysiąc pytań, a może nawet aż tyle w ciągu godziny, ono prosi o wskazówki i nie szczyci się mądrością czy wiedzą”. W 2Tym. 3:15 (BW) czytamy: „I ponieważ od dzieciństwa znasz Pisma święte, które cię mogą obdarzyć mądrością ku zbawieniu przez wiarę w Jezusa Chrystusa”. Niech nas zachęcają słowa Apostoła Pawła z 2Tym. 2:15 (BW): „Staraj się usilnie o to, abyś mógł stanąć przed Bogiem jako wypróbowany i nienaganny pracownik, który wykłada należycie słowo prawdy”.

BS 2022, s. 77-78