Sztandar Biblijny nr 309 – 2022 – str. 69

zastosowaniu nie odnoszą się do jednostek, lecz do klasy Poświęconych Obozowców Epifanii w ogólności. Klasy, która podobnie jak Wielka Kompania i Młodociani Godni, nie ma określonej liczby.

      W tych szlachetnych słowach Boga są również pewne inne interesujące kwestie. 60 grup Wielkiej Kompanii i 80 grup Młodocianych Godnych nie stanowią razem 140 oddzielnych grup. 60 grup Wielkiej Kompanii i 60 z 80 grup Młodocianych Godnych zmieszały się ze sobą tak, że było 60 grup składających się zarówno z członków Wielkiej Kompanii jak i Młodocianych Godnych. Pozostałe 20 grup składało się tylko z Młodocianych Godnych. Poświęćmy chwilę na okazanie naszej czci dla Boga Jehowy, za błogosławieństwa udzielone nam przez nauki pastorów: Russella, Johnsona i Jolly’ego.

      W wersecie 9. Małe Stadko jest tą, o której mówi jako o gołębicy, tej bez skazy, wybranej. Jest powiedziane, że królowe i nałożnice wysławiały ją, czyli Wielka Kompania i Młodociani Godni wychwalali lub błogosławili Małe Stadko. To wydaje się wskazywać, że 60 grup Wielkiej Kompanii i 80 grup Młodocianych Godnych były kształtowane wówczas, gdy Małe Stadko było jeszcze w ciele.

      Zastosowanie na obecny czas: Wraz ze zmienionym celem i upływem czasu, jest możliwe, że wiele z tych grup badaczy Biblii już nie istnieje. Ponieważ Wielka Kompania zakończyła swój bieg, jest również oczywiste, że te grupy, które jeszcze istnieją, składają się wyłącznie z Młodocianych Godnych, którzy są antytypicznymi Lewitami. Przez to, co już powiedzieliśmy wskazujemy, że niewątpliwie wielu Poświęconych Obozowców Epifanii jest związanych z członkami istniejących grup.

      Sam brat Russell, zgodnie z Pismem Świętym, położył podwaliny pod naukę, że ci, którzy prawdziwie pokutują i wierzą w Pana Jezusa jako swego Zbawiciela, po zamknięciu Bramy na Dziedziniec, stają się próbnie usprawiedliwieni oraz że ich próbnie usprawiedliwione stanowisko jest przedstawione w Obozie. Również brat Johnson wskazuje, że próbne usprawiedliwienie z wiary nadal będzie udzielane wszystkim prawdziwie pokutującym i wierzącym, aż do rozpoczęcia restytucji.

      Wraz ze zmienionym celem i potrzebami czasu i okresów, stało się niezbędne, by po jesieni 1954 r. próbne usprawiedliwienie z wiary nadal działało dla tych, którzy zostali usunięci z Dziedzińca do Obozu Epifanicznego. Ono także działa w Obozie dla tych, którzy od tamtego czasu przyjmują Chrystusa jako swego Zbawiciela i będzie tam działało aż do rozpoczęcia restytucji – a nawet będzie działało potem, ze zmienionym celem, w Obozie Tysiącletnim, gdy klasa restytucyjna będzie stopniowo dochodziła do rzeczywistego usprawiedliwienia. Od jesieni 1954 r. istnieje również możliwość poświęcenia się

Kol.2

w Epifanicznym Obozie, lecz ze zmienionym celem dla „pokutujących i wierzących” i będzie ona otwarta aż do rozpoczęcia restytucji. Będzie ona otwarta potem w zmienionym celu dla klasy restytucyjnej w Tysiącletnim Obozie (Ps. 110:3; Cienie Przybytku s. 94, akapit 3.).

      Jak stwierdza brat Russell: „Jest zawsze właściwe, aby wszyscy, którzy poznają Pana, zupełnie poświęcili się Jemu. Zawsze będzie to jedyna właściwa droga do podążania, niezależnie od tego, czy weszli do „wysokiego powołania” czy później do innego powołania, nie tak bardzo zaszczytnego i zasłużonego. Jedynie pełne poświęcenie, zawsze będzie właściwe” (R1113; por. P6, s. 156). Poświęcenie „jest zawsze właściwe” (E4, s. 420), nawet jeśli użytek, jaki Bóg czyni ze swych poświęconych sług oraz stanowisko (włączając sposób, w jaki są przedstawiani) i nagrody, których im udziela, mogą znacznie się różnić w miarę zmian dyspensacyjnych wprowadzanych od czasu do czasu w Jego planie. Jednak określenie tych różniących się sposobów, w jakich są używani przez Boga i wymagań, które są odpowiednie do zmian dyspensacyjnych w Boskim planie należy do Boga, a nie do poświęconego i nie powinno stanowić żadnej różnicy w dokonywanym poświęceniu. Lecz wszyscy, którzy kiedykolwiek osiągną życie wieczne na jakimkolwiek poziomie, muszą się poświęcić, zanim je otrzymają (por. Pytanie/Odpowiedź PT 1962, s. 14).

      Wejście w stan poświęcenia przez Poświęconych Obozowców Epifanii nie jest zobrazowane w Drzwiach do Świątnicy ani w Bramie Dziedzińca. Oni nie mogą też być na Drodze Świętości, na której znajdą się później, ponieważ ona nie jest jeszcze otwarta. Jednak można o nich powiedzieć, że oni wchodzą ciasną bramą do stanu poświęcenia i że są na wąskiej drodze, ponieważ oni również poświęcają się w czasie, gdy grzech nadal ma przewagę, wśród licznych trudności i przeciwności oraz wiernie wypełniają swe poświęcenie, jeśli ostatecznie mają być w tej klasie. Ze względu na to, że poświęcili się po pierwszym zachodzącym początku okresu Bazylei, jesienią 1954 r., POE nie będą mieć ostatecznego dziedzictwa wśród prawdziwie wybranych. Jednak, jak to wykażemy, Pismo Święte wskazuje, że ci poświęceni słudzy Boga będą najwyższą klasą wśród quasi-wybranych. Brat Johnson wykazał to na podstawie Pisma Świętego, a Pismo Święte wyraźnie wskazuje, że przy końcu Wieku będzie istnieć klasa ściśle pozostająca w bliskiej relacji i związana z Młodocianymi Godnymi w ich doświadczeniach, która jednak otrzyma swe ostateczne dziedzictwo oddzielnie od nich oraz od pozostałych wybranych.

      Przyszły czas: Brat Russell, który oczywiście wyznawał tę samą podstawową naukę, jaka została przedstawiona powyżej, posunął się nawet