Sztandar Biblijny nr 308 – 2022 – str. 63
znaczenie w ocenie Pana, jest tym, w co wierzy dana jednostka we własnym sercu. A nie jest możliwe, aby mogła uwierzyć w swym sercu w to, czego do pewnego stopnia nie pojmuje. To nie jest wiara w tajemnice, lecz wiara w fakty, która prowadzi dalej do zrozumienia rzeczy, które nadal są tajemnicami „dla tych, którzy nie są z nami”.
Oczywiście, druga część wersetu jest tak samo ważna jak pierwsza: „[…] ustami wyznaje się ku zbawieniu”. To sugeruje, że niemy wierzący nigdy nie czyni swego powołania i wyboru pewnym. Nie mamy na myśli tych, którzy są od urodzenia niemi, lecz rozumiemy słowo usta w tym samym znaczeniu, w jakim mówimy o uszach naszego serca oraz oczach naszego zrozumienia. Serce, które dostrzega i słyszy łaskę Bożą i prawdziwie ją przyjmuje, we właściwym czasie musi być tak zachwycone tym, co słyszy i dostrzega, że nie może powstrzymać się od pewnej zewnętrznej manifestacji swej radości i pokoju, nadziei i ufności oraz wdzięczności. Jak oświadczył Apostoł: „My bowiem nie możemy nie mówić o tym, co widzieliśmy i słyszeliśmy” (Dz. 4:20, BW).
Wszyscy chrześcijanie, którzy otrzymali światło prawdy, dostrzegli łaskę Bożą w Boskim planie, którzy przekonali się, że Pan jest łaskawy, usłyszawszy o cudach tak wielkiego zbawienia, „[…] które było głoszone na początku przez Pana, a potwierdzone
Kol.2
nam przez tych, którzy go słyszeli” (Żyd. 2:3, UBG) – nie powinni, nie mogą milczeć ani chować swego światła pod korcem. Jeśli tak uczynią, będzie to oznaczać zgaszenie ich światła, zahamowanie ich wzrostu. Jeśli będą trwać w tym stanie, to ostatecznie będzie oznaczać zniszczenie ich we wtórej śmierci, ponieważ ci, którzy wstydzą się Pana i Jego Słowa, po tym jak jednoznacznie rozpoznali je i otrzymali jego błogosławieństwa oraz Boską łaskę, nie są przygotowani do udziału w Królestwie czy to na tronie, czy przed nim, ponieważ Pan zawsze i w każdych warunkach będzie się takich wstydził (Łuk. 9:26).
BS 2022, s. 57-62
————-
w ramce
„[…] ten, który ma moje słowo, niech wiernie zwiastuje moje słowo! […]” Jer. 23:28, BW
Wszyscy, którzy są usprawiedliwieni przez wiarę i poświęceni oraz otrzymali oświecenie Duchem, są w pełni upoważnieni do opowiadania dobrej nowiny. Otrzymawszy światło prawdy, dostrzegłszy łaskę Boga w Jego planie zbawienia, nie powinni, nie mogą milczeć ani stawiać świecy pod korcem.
————–
BOSKA OPATRZNOŚĆ NAD ŚWIATEM
PYTANIE: Ostatnio śmierć zabrała kochaną przeze mnie osobę. On miał liczne dobre cechy charakteru, lecz nigdy nie przyjął Jezusa jako swego Zbawiciela i nie poświęcił swego życia Bogu. Wasze nauki kładą nacisk na to, że Boska opatrznościowa troska jest nad Jego poświęconymi. Czy mam rozumieć, że Bóg w ogóle nie miał opatrznościowej opieki nad sprawami mojego ukochanego?
Odpowiedź: „Dobry jest Pan dla wszystkich, a miłosierdzie jego jest nad wszystkimi jego dziełami” (Ps. 145:9, BW). Stąd w szerszym znaczeniu Boska opatrznościowa troska dotyczy każdego stworzenia.
„Całe stworzenie jest pod Jego opieką,
Lecz święci są pod Jego szczególną troską.”
Kiedy myślisz o swoim ukochanym, uważaj go za jedno z wielu dzieci Adama, które Bóg tak umiłował, że dał swego Jednorodzonego Syna, aby za nich umarł (Jana 3:16, 17). Jezus „[…] zakosztował śmierci za każdego”. On „[…] siebie samego złożył jako okup za wszystkich, aby o tym świadczono we właściwym czasie”; ponieważ Bóg „[…] chce, aby wszyscy ludzie byli zbawieni i doszli do poznania prawdy” (Żyd. 2:9, BW; 1Tym. 2:4, 6, BW). Wiek Ewangelii jest dniem
Kol.2
sądu nie dla świata, lecz dla Kościoła (1Piotra 4:17). Bóg jednak „[…] wyznaczył dzień, w którym sprawiedliwie będzie sądzić świat […]” (Dz. 17:31, BT) – to dotyczy ukochanej przez ciebie osoby, ponieważ Jezus powiedział (Jana 12:47, BW): „A jeśliby kto słuchał słów moich, a nie przestrzegał ich, Ja go nie sądzę; nie przyszedłem bowiem sądzić świata, ale świat zbawić”.
Wkrótce Królestwo Boże zostanie ustanowione na Ziemi, a Chrystus i Jego Kościół, jako potomstwo Abrahama, będzie błogosławić „wszystkie narody ziemi” (1Moj. 12:1-3; 22:16-18; 28:14; Gal. 3:8, 16, 29). Jest to wielkie Boskie zaplanowane działanie wobec dzieci ludzkich (włączając twego ukochanego), by najpierw błogosławić Kościół, który On wybiera i udoskonala, udzielając im niebiańskiego dziedzictwa jako istotą duchowym. Patrząc z tego punktu widzenia, nie istnieje żadne ludzkie stworzenie, które nie jest obiektem Boskiej opatrzności i opieki. Lecz ci, którzy obecnie przyjmują Jezusa jako swego Zbawiciela i poświęcają swe życie Bogu, znajdują się pod Jego szczególną troską i pouczaniem. On roztacza wokół nich szczególną opatrzność (Ps. 34:8).
BS 2022, s. 64