Sztandar Biblijny nr 308 – 2022 – str. 60
Eunuch był w głównym ośrodku religii, którą uważał za prawdziwą. Odjechał z Jeruzalem z kopią manuskryptu jednego ze świętych proroków – Izajasza – bardzo kosztowną w tamtych czasach. Na to, że jego manuskrypt był napisany w języku greckim, a nie w hebrajskim, wydaje się wskazywać słowo Esaias, które jest grecką formą imienia Izajasz. On łaknął i pragnął prawdy i dokładał wszelkich starań, aby ją uzyskać, o czym świadczy zakupiony przez niego manuskrypt oraz jego długa pod róż i lektura tego manuskryptu. Jego słowa do Filipa wskazują, że było to więcej niż proste czytanie – że on to analizował. Czyż możemy się dziwić, że szczególna Boska opatrzność została zamanifestowana wobec takiej osoby – osoby o takim stanie serca, łaknącej i pragnącej prawdy? Nie powinniśmy być zdziwieni. Jest to w zupełnej zgodzie z Pańską obietnicą (Mat. 7:7), że tacy będą napełnieni, że tacy poszukujący znajdą; że takim pukającym do drzwi prawdy zostaną one otwarte. Pamiętajmy, że znajdujemy się pod opieką tego samego Boga i że On nie zmienia się. Nauczmy się lekcji, że tak samo jak obecnie, tak i w każdym innym czasie, Bóg jest w stanie pomóc szczeremu poszukiwaczowi prawdy.
————-
w ramce
Szukajcie tych, którzy mają słyszące uszy, miłujące serca, gotowość do przyjęcia Boskiego Słowa.
Bądźcie gotowi w dogodny lub niedogodny czas, by pomagać szczerym poszukiwaczom prawdy.
————–
Inna lekcja związana z tą kwestią odnosi się do czasów i okresów. Bóg mógł skierować eunucha na nabożeństwo Kościoła w Jeruzalem oraz po instrukcje do przebywających tam Apostołów. Lecz prawdopodobnie nie byłoby to tak korzystne dla eunucha. Po otrzymaniu apostolskich instrukcji, mógłby zwrócić się z tą kwestią do uczonych w piśmie i faryzeuszy i w zamian otrzymać mniej lub bardziej mylące wyjaśnienia. Zgodnie z Pańską opatrznością jest całkiem prawdopodobne, że on wcześniej usłyszał coś na temat chrześcijan oraz ich twierdzeń, że przyszedł Mesjasz i został ukrzyżowany. Prawdopodobnie usłyszał również tę historię z drugiej strony, że najwyżsi kapłani i nauczyciele twierdzili, iż cała sprawa była oszustwem, mistyfikacją. Prawdopodobnie te myśli skłoniły go do nabycia czytanego przez niego manuskryptu i doprowadziły go do postawy umysłu, sprzyjającej przyjęciu prawdy wyjaśnianej przez Filipa.
Wyciągnijmy z tego lekcję nie tylko w odniesieniu do naszych własnych spraw, lecz także w odniesieniu do ogólnej służby prawdzie, by bez zastrzeżeń ufać w Boską mądrość i moc – by pamiętać, że zna Pan tych, którzy są Jego i że On wie, jak najlepiej
Kol.2
doprowadzić ich do kontaktu z prawdą. Ta lekcja, jeśli zostanie dobrze przyswojona sprawi, że nie będziemy opuszczać naszych rąk w Boskiej służbie, ponieważ prawdziwi słudzy zawsze będą chętni i gotowi do służby, tak jak Filip. Ta lekcja ma służyć wzmocnieniu naszych serc i oddaleniu od nas bojaźni, która jest przeszkodą w osiąganiu pokoju dla wielu dzieci Bożych. Nie obawiajmy się o Pańskie Słowo, lecz pamiętajmy Boże oświadczenie (Izaj. 55:11, UBG): „Tak będzie z moim słowem, które wyjdzie z moich ust: nie wróci do mnie na próżno, ale uczyni to, co mi się podoba, i poszczęści mu się w tym, do czego je poślę”.
Powóz prawdopodobnie dogonił i minął Filipa na drodze, a eunuch prawdopodobnie jechał wolno, aby móc czytać. Czytał głośno według zwyczaju tamtego czasu i kraju oraz zgodnie z nakazami nałożonymi na lud przez żydowskich nauczycieli. Rzeczywiście, była to jedna z żydowskich zasad, że wierni podczas podróży powinni czytać, jeśli nie mają towarzystwa. Nie wiemy, w jaki sposób Duch powiedział Filipowi, że ma się zwrócić do eunucha. Prawdopodobnie w ten sam cudowny sposób, w jaki został wysłany na tę drogę – czy też być może będąc wysłany na tę drogę, rozglądał się za celem swej misji i słysząc eunucha czytającego proroctwo – mógł natychmiast zrozumieć, że to była ta wyróżniona osoba i sprzyjający czas do przekazania poselstwa – służba, której poświęcił swe życie.
————-
w ramce
„Tak będzie z moim słowem, które wyjdzie z moich ust: nie wróci do mnie na próżno, ale uczyni to, co mi się podoba, i poszczęści mu się w tym, do czego je poślę”. Izaj. 55:11 UBG
————–
To nasuwa nam myśl – że wszyscy z ludu Pańskiego, proporcjonalnie do tego, jak pragną być sługami prawdy, powinni stale być czujni, by zwracać uwagę na sposobności służby i powinni oczekiwać, że będą prowadzeni i używani przez Pana. Wszyscy z ludu Pańskiego są posłami – sługami prawdy i każdy powinien się starać, by wykorzystać każdą pojawiającą się sposobność, nie wiedząc, która z nich