Sztandar Biblijny nr 308 – 2022 – str. 56

mogą mieć Świętego Boskiego Ducha w znaczeniu Jego mocy, to nie mają Ducha Świętego w znaczeniu Jego usposobienia w sercu, umyśle i woli, a także nie mają świadectwa Ducha (Rzym. 8:16). Jest to poważny błąd! Oni posiadają Ducha Świętego w znaczeniu oświecenia, pokrzepienia serca, pobudzenia Duchem serca, umysłu i woli, choć podobnie do Starożytnych Godnych nie w znaczeniu spłodzenia z Ducha. Fakt, że Starożytni Godni posiadali Ducha Świętego, jest widoczny np. w przypadku Dawida, który modlił się do Boga Jehowy: „ […] nie odbieraj mi swego Ducha świętego!” (Ps. 51:13, BW).

      Ci niespłodzeni z Ducha poświęceni posiadają praktycznie wszystkie z siedmiu cech świadectwa Ducha Świętego. W streszczeniu, te siedem cech to: (1) pełne oceny zrozumienie głębokich spraw Słowa Bożego, (2) niebiańskie aspiracje, (3) sposobności służby, (4) wzrost w podobieństwie do Chrystusa, (5) znoszenie przez nich, jako chrześcijan, prześladowań dla sprawiedliwości, (6) karanie za przewinienia, (7) próby charakteru wśród pokus do zła.

      Ci niespłodzeni z Ducha, poświęceni słudzy Boga Jehowy, otrzymują świadectwo Ducha podobne do tego, jakie było dane Starożytnym Godnym. Zatem udzielane im są wszystkie te z siedmiu cech świadectwa Ducha, jakie zostały udzielone synom i które mają zastosowanie wobec przyjaciół i sług oraz prospektywnych synów Bożych (Rzym. 8:16). Tak jak Starożytni Godni otrzymali całą prawdę, która była na czasie za ich dni, tak ci poświęceni słudzy otrzymują wielką ilość prawdy na czasie obecnie, która jest oczywiście o wiele większa niż w przypadku Starożytnych Godnych. Dlatego, jeśli są wierni Bogu Jehowie, ich przywilejem jest otrzymanie całej prawdy, która jest obecnie na czasie, udzielonej przez Jego szczególnych sług. Doświadczenie pokazuje, że tak właśnie jest.

      Niektórzy sprzeciwiają się, że nie będąc spłodzeni z Ducha, ci poświęceni słudzy nie mogą rozumieć głębokich rzeczy z Boskiego Słowa. Na to odpowiadamy, że Pismo Święte uczy, iż prawda na czasie zawsze jest dla WSZYSTKICH poświęconych. Dlatego w czasach Starego Testamentu Starożytni Godni otrzymywali całą prawdę, która była dostępna w ich czasach. Podczas Pośredniczącego Panowania Chrystusa, Starożytni Godni oraz klasa restytucyjna nie będąc spłodzeni z Ducha, ostatecznie zrozumieją wszystko, co jest w Biblii. Izaj. 11:9: „Nie będą szkodzić ani zabijać na wszystkiej górze mojej świętej; bo ziemia będzie napełniona znajomością Pańską, tak jako morze wodami napełnione jest”; Izaj. 29:18 (BW): „W owym dniu głusi będą słyszeć słowa księgi, a oczy ślepych z mroku i z ciemności będą widzieć”; Izaj. 29:24: „I staną się rozumnymi błądzący duchem, a szemracze nauczą się umiejętności”; Izaj. 35:5: „Tedy się otworzą oczy ślepych, a uszy głuchych otworzone będą”; Jer. 31:34: „I nie będzie więcej uczył żaden bliźniego

Kol.2

swego, i żaden brata swego, mówiąc: Poznajcie Pana; bo mię oni wszyscy poznają, od najmniejszego z nich aż do największego z nich, mówi Pan; bo miłościw będę nieprawościom ich, a grzechów ich nie wspomnę więcej”. Dlaczego? Ponieważ zawsze przywilejem poświęconych jest zrozumienie prawdy, która jest na czasie w ich dniach.

PASTERSKA TROSKA NASZEGO PANA

      Mamy wszelką pewność, że kiedy Wielka Kompania zakończyła swój ziemski bieg, nasz Pan nadal sprawował swą szczególną pasterską troskę nad Jego ludem przez Młodocianych Godnych i że gdy ostatni wódz ludu Pańskiego z Młodocianych Godnych (brat Ralph Herzig) zakończył swój bieg w tym życiu, Bóg nadal roztacza swą pasterską troskę przez Poświęconych Obozowców Epifanii.

      Lecz w jaki sposób nasz Dobry Pasterz – Baranek, który był zabity, kontynuuje otwieranie pieczęci księgi (Obj. 5:5), udzielając swym owcom prawdy na czasie, gdy siedmiu składowych aniołów siedmiu okresów Kościoła – siedem składowych gwiazd, czyli siedmiu pasterzy wraz z ośmioma książętami (Mich. 5:5; Posłannicy Paruzji i Epifanii są siódmym i ósmym księciem) zakończyli swój bieg? Liczne dowody z Pisma Świętego, rozum i fakty wskazują, że ostatni – 49. członek gwiazdy i ostatni członek Małego Stadka, został uwielbiony (E10, s. 142) i że po jego odejściu nasz Pan udzielił szafarstwa prawdy Wielkiej Kompanii, szczególnie Dobrym Lewitom oraz ich, przez Boga wyznaczonemu, wodzowi („towarzyszowi i szczególnemu pomocnikowi Posłannika Epifanii” aż do jego odejścia – PT 1942, s. 14,15; PT 1943, s. 79) oraz że „Wielka Kompania musi służyć sobie samej, bez bezpośredniej służby ze strony członka gwiazdy” (PT 1944, s. 29, akapit 1.; PT 1948, s. 45; PT 1950, s. 192,193; PT 1952, s. 83-91; PT 1960, s. 50-63; PT 1969, s. 41-43).

      Powinniśmy być bardzo zachęceni tymi uwagami napisanymi przez pastora Johnsona w PT 1935, s. 87: „Na prawdę już posiadaną Pan nakłada więcej prawdy, dodając myśl za myślą, przepis za przepisem (Izaj. 28:10,13)”. Prawda na czasie przychodziła do ludu Bożego dostosowana do ich różniących się opatrznościowych potrzeb, okoliczności i doświadczeń, ponieważ Słowo Boże zostało tak ukształtowane przez Boga, że ono jest nie tylko dostosowane do potrzeb ludu Bożego w ogólności, lecz jest również dostosowane do indywidualnych potrzeb tego ludu w różnych okolicznościach i podczas różnych doświadczeń. To pokazuje, jak praktyczny jest Bóg i Boska prawda.

      Drodzy Braterstwo, po śmierci brata Jolly’ego ten Ruch działał na tych samych zasadach kierowany przez Młodocianych Godnych. Wierzymy, że te same ogólne zasady będą kontynuowane także po zakończeniu życia przez wszystkich Młodocianych