Sztandar Biblijny nr 308 – 2022 – str. 53

jest niezbędna, by wiernie wypełniać poświęcenie aż do śmierci. Prawdopodobnie, niektórzy wypracują cechę niewypróbowanej doskonałej miłości (PT 2013, s. 20-24).

      Poświęceni Obozowcy Epifanii, podobnie jak Starożytni i Młodociani Godni, są rozwijani pod ziemskimi zarysami Przymierza Związanego Przysięgą (1Moj. 22:16-18). Te ziemskie zarysy Przymierza Związanego Przysięgą mogą być również nazywane ich duchową matką, ponieważ obietnice tego Przymierza, które odnoszą się do nich, odżywiają ich duchowe życie.

————-
w ramce

Wiara jest chodzeniem w posłuszeństwie… Posłuszeństwo Bogu przynosi błogosławieństwa!
————–

      Właściwie moglibyśmy także powiedzieć, że podobnie jak w przypadku Starożytnych i Młodocianych Godnych, imiona Poświęconych Obozowców Epifanii są zapisane w księdze żywota, choć w odróżnieniu od tych dwóch wybranych klas, ich imiona nie są prospektywnie zapisane w niebie. Członkowie tych trzech klas po poświęceniu się zaczynają wpisywać swe charaktery w ziemskie zarysy Przymierza Związanego Przysięgą, chociaż w rzeczywistości nie otrzymają życia, dopóki nie wejdą pod Nowe Przymierze w następnym Wieku.

      Poświęceni Obozowcy Epifanii cierpią dla sprawiedliwości i toczą dobry bój wiary, przez co rozwijają swe charaktery i dowodzą swej godności, by zająć szczególne miejsce łaski, jakie Bóg zarezerwował dla nich w swym Królestwie. Lecz nawet w tym życiu, otrzymują wiele błogosławieństw, ponieważ Bóg przez Chrystusa pracuje z nimi jako swymi prospektywnymi synami. Jako takim, On udziela im zrozumienia swego Słowa (1Kor. 2:9-12), przybliża się do nich, udzielając społeczności (Jak. 4:8; 1Jana 1:3), uświęca ich przez swą prawdę, coraz bardziej uwalniając ich z mocy grzechu i błędu (Jana 17:17; 8:32). Bóg udziela im swego Świętego Ducha (Łuk. 11:13; 1Jana 3:24) oraz koryguje i dyscyplinuje ich (Żyd. 12:6-11; PT 2013, s. 20-24). Jakże wspaniałe dziedzictwo mają Poświęceni Obozowcy Epifanii!

NASZ PASTOR NIE MIAŁ NASTĘPCY

      W trzecim akapicie tego artykułu stwierdziliśmy: „Szafarz jest jedynym przewodem wybranym przez naszego Pana do rozdzielania pokarmu dla domowników wiary”. To stwierdzenie jest oparte na

Kol.2

zasadzie z Mat. 13:52 (BW): „[…] Dlatego każdy uczony w Piśmie, który stał się uczniem Królestwa Niebios, podobny jest do gospodarza, który dobywa ze swego skarbca nowe i stare rzeczy”. Jasne oświadczenie na temat tej zasady jest podane w PT 1988, s. 9. Zrozumienie tej kwestii przez brata Hedmana było podobne: że takie udzielanie przez Pana pewnych nowych prawd innym sługom Kościoła niż nasz Pastor nie było oczywiście w żadnej sprzeczności z faktem, że nasz Pastor za swego życia miał pieczę nad całym spichlerzem. A jeśli nie było to w sprzeczności wtedy, to możemy być pewni, że teraz, odkąd nasz Pastor nie ma już pieczy nad całym spichlerzem i że ktoś inny wyprowadza nowe i stare rzeczy ze spichlerza, nie zaprzecza myśli, że pierwotnie spichlerz był pod nadzorem naszego Pastora.

      Użyty przez naszego Pana symbol dowodzi tego, gdy jest właściwie zrozumiany. Z tego symbolu wynika, że był pewien gospodarz mający szafarza, który miał pieczę nad jego spichlerzem oraz że byli inni słudzy współpracujący z nim i pod jego kontrolą, którzy udzielali domownikom rzeczy ze spichlerza. Szafarz nie wkładał rzeczy do spichlerza. One zostały tam umieszczone przez jego pana. Zazwyczaj, pan informował go o nowych rzeczach, które szafarz ma wynieść ze spichlerza dla domowników, a szafarz nie wiedział co to było i gdzie się znajdowało, zanim gospodarz nie powiedział mu o tym.

      Wyjątkowo i bez usuwania go ze stanowiska szafarza, jego Pan mówił innym wiernym sługom o charakterze i umiejscowieniu pewnych nowych rzeczy w spichlerzu oraz polecał wynieść i pokazać je szafarzowi, który następnie przygotowywał je do udzielenia ich domownikom. Lecz kiedy szafarz gospodarza umarł, gospodarz nie zaprzestał karmienia domowników pewnymi nowymi rzeczami ze spichlerza, dotychczas nieużywanymi, tylko dlatego, że szafarz miał dawniej pieczę nad spichlerzem. Nie, wręcz przeciwnie, chociaż on nie wyznaczył innego szafarza, jednak używał pewnych osób do wy­noszenia pewnych nowych rzeczy, którymi pragnął nakarmić swoją rodzinę. Właśnie tak czynił nasz Pan wcześniej i po tym, gdy Jego szczególny szafarz umarł i przestał być Jego szafarzem. Tym sposobem odpieramy rozważany zarzut, oparty rzekomo na fakcie, że nasz Pastor miał pieczę nad spichlerzem.

      Bracia, którzy błądzą na temat znaczenia i konsekwencji wynikających z faktu, że nasz Pastor miał pieczę nad spichlerzem, nie rozumieją funkcji jego urzędu. On był Posłannikiem Paruzji wyznaczonym przez Pana nad spichlerzem i domownikami dla celów Paruzji – udzielającym prawdy Paruzji oraz nadzorującym dzieło Paruzji. Dał Kościołowi pełną prawdę Paruzji oraz w pełni nadzorował zgromadze­nie Kościoła (stąd nie może mieć następcy), a tym samym dał podstawy dla epifanicznej prawdy