Sztandar Biblijny nr 308 – 2022 – str. 51
2Kor. 4:6 (BW) mówi: „Bo Bóg, który rzekł: Z ciemności niech światłość zaświeci, rozświecił serca nasze, aby zajaśniało poznanie chwały Bożej, która jest na obliczu Chrystusowym”. Dzieło Pastora Russella było wielkie i owocne jako światło jaśniejące za jego dni. Jednakże, jak mówi ten werset, ono „świeci coraz jaśniej”. Boskie zrozumienie było następnie udzielone Jego Posłannikowi Epifanii – Pastorowi Johnsonowi, aby mógł podjąć niezbędne działania wobec Wielkiej Kompanii i Młodocianych Godnych.
Wielkiemu Bogu Jehowie, przez Jego Syna, upodobało się, by zapoznać nas ze światłem Epifanii, przez błogosławione, pełne czci wykłady Pisma Świętego oraz bieżące wydarzenia. To wprowadziło Boskich Posłanników w opatrznościowy kontakt z wieloma z tych wydarzeń. Dano nam zrozumieć ważność opatrzności, jako jednego z trzech sposobów, w jakich Bóg mierzy zdolności poświęconych dzieci Bożych: (1) różniące się stopnie posiadania Ducha Świętego, (2) ich różniące się talenty, (3) ich różniące się opatrznościowe sytuacje. Prawda na czasie przychodzi często i widocznie jako nagroda za wierną obronę Słowa przed uzurpatorskimi usiłowaniami pewnych ambitnych wodzów w Ruchu. Według mojego zrozumienia, jest jeszcze wiele epifanicznego światła, które zostanie wyłożone ludowi Bożemu. Tak, jest to konstruktywna, postępująca prawda, pokarm w słusznym czasie, aż do dnia doskonałego!
Objawiciel zwraca się do tych sług w Obj. 14:13 (BW): „[…] odpoczną po pracach swoich; uczynki ich bowiem idą za nimi”. PT 1949, s. 111 mówi: „Anioł Kościoła Laodycejskiego składa się z onego Sługi i Posłannika Epifanii; oni, jako siódmy anioł Objawienia, będą ogłaszać prawdę, jako siódmą trąbę, przez całe tysiąc lat”. Epifania jako rzeczownik oznacza trafne zrozumienie. Epifaino jako czasownik znaczy świecić z wyrazistością. Epifaneia oznacza świecić z jasnością.
Gdy pogłębiamy nasze zrozumienie dzieła Epifanii, słyszymy brata Johnsona, mówiącego do antytypicznego Baany (br. Jolly’ego): „Masz dużo więcej pracy do wykonania, niż kiedykolwiek sugerowałem”. On kończy słowami: „[…] bądź silny i bardzo odważny, Pan będzie z tobą w tym boju, a ja będę czuwał nad tobą spoza zasłony” (PT 1960, s. 61 – TP 1967, s. 62). Wiele z tej dodatkowej pracy było postępującą prawdą na temat Netynejczyków, jako typu Poświęconych Epifanicznych Obozowców, rozwijanych pod ziemskimi zarysami Przymierza Związanego Przysięgą; przedtysiącletniego potomstwa Abrahama; piątej przedrestytucyjnej poświęconej klasy (PT 1977, s. 38 – SB 2019, s. 55); zmartwychwstania sprawiedliwych (Łuk. 14:14). Oni poświęcają się na śmierć kosztem swoich ludzkich praw. Dlatego nie powinna wydawać się dziwną myśl,
Kol.2
że Pismo Święte wyraźnie wskazuje, iż Poświęceni Obozowcy Epifanii, będąc jednostkami poświęconymi, mają wyższe stanowisko przed Bogiem oraz ważniejszą służbę w tym życiu niż reszta quasi-wybranych, zatem również w swej tysiącletniej i potysiącletniej czci i służbie będą wyżsi niż reszta quasi-wybranych oraz niewybrani (PT 1973, s. 29).
Ufając Boskiemu Słowu, przyjmujemy konstruktywną, postępującą prawdę we właściwym dla niej czasie. „A we właściwym czasie objawił swe słowo przez nauczanie powierzone mi z rozkazu Boga, Zbawiciela naszego” (Tyt. 1:3, BT). Bóg we właściwym czasie objawił swe Słowo. Słowo „czasy” jest tłumaczone z greckiego kairos, które znaczy odpowiedni okres. O tak, prorocy pilnie dociekali i zadawali pytania dotyczące cierpień Chrystusa oraz dnia, który miał nadejść, lecz nie mogli zrozumieć tego, na co jeszcze nie przyszedł właściwy czas. Rzeczy tajemne należą do Boga; ale te rzeczy, które są objawione należą do jego poświęconych dzieci (5Moj. 29:29).
Obecnie rozważymy pewne rozwijające się wydarzenie w szczegółach. Jest ono oparte na 2 Księdze Samuela 21. Miało miejsce około 1119 roku przed Chrystusem, gdy Saul kazał uśmiercić wielu Gabaonitów Ci Gabaonici nie byli dziećmi Izraela; konieczność podkreślenia tego faktu zostanie dostrzeżona później. Po śmierci Saula król Dawid powiedział do Gabaonitów: Jak mam was ubłagać, abyście pobłogosławili dziedzictwo Boga Jehowy (2Sam. 21:3)? Około 500 lat wcześniej, w 1575 roku przed Chrystusem, za dni Jozuego, niektórzy z mieszkańców Gabaonu (Hetejczycy i Amorejczycy), przyszli do Jozuego (Joz. 9:8, BW): „Oni zaś rzekli do Jozuego: Sługami twoimi jesteśmy. A Jozue rzekł do nich: Kim jesteście i skąd przybywacie?”. W wersecie 15. czytamy: „Jozue zawarł z nimi pokój […]”. Werset 21. mówi: „[…] będą rąbali drzewo i nosili wodę […]” (PT 2017, s. 41). (Nie ma dalszej wzmianki na temat Gabaonitów – zostali włączeni do Netynejczyków).
————-
w ramce
Ufaj i bądź posłuszny – Bogu.
————–
W tej biblijnej historii mamy lud spoza Izraela, któremu dano służbę przy ołtarzu Pana. Obecnie wracamy do króla Dawida i tego, co zostało