POGŁĘBIANIE NASZEGO ZROZUMIENIA

„Sprawiedliwość i prawo są podstawą Twego tronu […]” Ps. 89:15, BP.

      KIEDYKOLWIEK Bóg powołuje kogoś w jakimś celu, to stawia przed powołanym cel, przyczynę i motywy tego powołania. Tak też Bóg uczynił z Abrahamem (R3936).

      Źródło całej używanej przez nas literatury prawdy ma swój początek w Bogu Jehowie, Ps. 89:15 (BP): „Sprawiedliwość i prawo są podstawą Twego tronu […]”. Sprawiedliwość jest tym, na czym opiera się panowanie Boga Jehowy oraz jest zasadą Jego charakteru. Sprawiedliwość jest reprezentowana w wieku ubłagalni, a prawo jest sprawiedliwością moralnej doskonałości. Kiedy słyszymy słowo „tron”, rozumiemy, że może ono przedstawiać miejsce, gdzie siedzi władca. Jednakże w tym rozważaniu podoba mi się myśl o tronie jako o miejscu panowania. Gdy Bóg Jehowa był sam – na długo przed stworzeniem człowieka, zanim Ziemia została wyprowadzona ze stanu chaosu, zanim zostali stworzeni aniołowie i cherubini – miał w umyśle dobrze określony i dojrzały plan. A my jako Poświęceni Obozowcy Epifanii rozumiemy ten plan i nim żyjemy!

      Pierwszym przejawem tego planu było sprowadzenie na świat Syna – Słowa Żywota, Logosa – rzecznika i szczególnego posłannika Boga. Ta istota była napełniona zasadą życia, która została użyta do zapłodnienia komórki jajowej Marii i w ciągu dziewięciu miesięcy Słowo doznało przemiany z doskonałej istoty duchowej w doskonałe dziecko, w Jezusa, który zgodnie z Pismem Świętym miał przyjść ponownie, by znaleźć wiernego i mądrego Sługę, co już się dokonało. Mat. 24:46, BW: „Szczęśliwy ów sługa, którego pan jego, gdy przyjdzie [1874 r.], zastanie tak czyniącego”.

      Szafarz jest jedynym przewodem wybranym przez naszego Pana do udzielania pokarmu dla

Kol.2

domowników wiary. Pierwszy książę Kościoła Laodycejskiego, C.T. Russell – posłannik Paruzji wyznaczony przez Pana, by sprawować pieczę nad skarbnicą prawdy, musiał zgromadzić Kościół. On podał niezbędny pokarm, by przedstawić go na stole prawdy, a dokonując tego, dał podstawę dla prawdy i dzieła Epifanii. Tak, „[…] wszakże mocny stoi grunt Boży, mając tę pieczęć: Zna Pan, którzy są jego […]” (2Tym. 2:19).

      Żyd. 11:10 (BW) mówi: „Oczekiwał bowiem miasta [uwielbionego Kościoła] mającego mocne fundamenty, którego budowniczym i twórcą jest Bóg”. Nie jest to literalne miasto, lecz chwalebne Królestwo Boże zarówno w ziemskiej jak i w niebiańskiej sferze. Jego trwałość jest oparta na zasadach sprawiedliwości (R3936 – Boska obietnica). Ludzie mogli zbudować ziemskie miasto, lecz jedynie Bóg Jehowa może zbudować niebiańskie miasto. Jak już wiemy, dziełem naszego Pastora nie było zgromadzenie Wielkiej Kompanii i Młodocianych Godnych. Zgromadzenie ich było dziełem Epifanii: „Siedmiu pasterzy, i ośmiu książąt z ludu” (Miche. 5:5). Za dni Pastora Russella nie był odpowiedni czas na zrozumienie szczególnych prawd epifanicznych. Ósmy książę (Pastor Johnson) w zgodzie z Mat. 13:52, zrozumiał „rzeczy nowe i stare”, potrzebne dla Epifanii. Tak, „Słowo twoje jest pochodnią nogom moim i światłością ścieżkom moim” (Ps. 119:105, BW).

      W Przyp. 4:18 (UBG) czytamy: „Ale ścieżka sprawiedliwych [sprawiedliwym jest Jezus Chrystus, a następnie Jego usprawiedliwieni członkowie] jest jak jasne światło, które świeci coraz jaśniej aż do dnia doskonałego”. Bóg rozświetlił nasze serca, aby dać nam światło wiedzy o chwale Bożej.