Sztandar Biblijny nr 307 – 2022 – str. 41

      Chociaż socjalizm nie zamierza wprowadzić anarchii, jednak spowoduje anarchię. Dążąc do większej wolności i powszechności ziemskich błogosławieństw spowoduje ich zniszczenie. Dzięki Bogu za Jego plan, zgodnie z którym na gruzach obecnych instytucji ustanowi On – pod przywództwem Mistrza i Jego współdziedziców – prawdziwe panowanie wolności oparte na miłości!

————-
w ramce

Dlatego weźcie na siebie pełną zbroję Bożą, abyście w dzień zły zdołali się przeciwstawić i ostać, zwalczywszy wszystko. Efez. 6:13, BT
————–

      Jeśli świecka wolność wymaga walki, to o ile więcej walki możemy się spodziewać od tych, którzy mają jeszcze wyższy biblijny punkt odniesienia, i którzy walczą o wolność, „[…] którą nas Chrystus wolnymi uczynił […]” (Gal. 5:1). Bo chociaż ten werset oświadcza, że Chrystus daje tę wolność, to Słowo Boże mówi nam, że On udziela jej tylko tym, którzy jej pragną i którzy o nią walczą. Ich walka nie ma być walką przy pomocy fizycznej broni (2Kor. 10:4, 5), której prawo miłości zabrania, a jednak ta walka przy Boskiej pomocy ma być potężna, taka, by burzyć fortece błędu.

      Zatem przeciwko czemu oni walczą? Odpowiadamy, że ich główny bój toczy się przeciwko upadłym skłonnościom ich własnej istoty. Oni dostrzegają, że ze względu na życie ludzkości przez wieki w stanie upadku, grzech stał się wrodzony i oszańcowany w ich ciele do takiego stopnia, że wymaga walki ze strony nowego umysłu. Oni otrzymują nowy umysł lub usposobienie przez słuchanie Słowa Pańskiego, które mówiąc o pokoju i przebaczeniu grzechów przez wiarę w Chrystusa, zaprasza do nowości życia w Chrystusie przez zupełne poświęcenie wszystkiego Boskiej służbie – służbie sprawiedliwości i prawdzie. Dokonanie poświęcenia ze strony wierzącego było rozpoczęciem przez niego służby jako dobry żołnierz Pana Jezusa. Było to jego zaangażowaniem się w walce przeciwko wszelkiemu grzechowi i samolubstwu, zgodnie z regułami przedstawionymi przez Głównego Wodza.

      Ku swemu zdziwieniu każdy żołnierz odkrywa, że niektóre z jego największych walk mają miejsce wewnątrz. On naprawdę odkrywa, że świat jest przeciwnikiem jego pełnego poświęcenia czasu, talentów i wpływu służbie prawdzie. Świat nie jest przygotowany na taką skrajność, która bardziej

Kol. 2

lub mniej gani go z powodu grzechu i samolubstwa. Z  tego  powodu świat szydzi z tych żołnierzy i obwołuje ich „hipokrytami”, „świętymi” itp. oraz usiłuje nakłonić poświęconych do rezygnacji. Aby być dobrym żołnierzem, trzeba być na to przygotowanym i mieć założone sandały zapewnione przez ewangelię, bo inaczej trudności rozrzucone na ścieżce tego żołnierza przez opozycję świata sprawią, że tak bardzo będą go boleć stopy, iż będzie skłonny do zawrócenia z drogi, pomimo warunków, na jakich się zaciągnął – „aż do śmierci”.

      Przeciwnik także jest wrogiem, z którym należy się liczyć i którego subtelne ataki mogą nacierać z różnych stron. Chrześcijański żołnierz ma zapewnienie swego Wodza, że wszystkie strzały przeciwnika są znane temu Wodzowi oraz że wszystkie sprawy żołnierza będą strzeżone tak długo, jak długo będzie lojalny wobec swego Wodza i wierny swemu poświęceniu i werbunkowi oraz walce.

ZNOŚCIE TRUDNOŚCI JAKO DOBRZY ŻOŁNIERZE

      Próba wytrwałości, określona w 1Król. 20:11 (UBG): „[…] Niech się nie chlubi ten, kto zapina pas, jak ten, kto go odpina” jest oczywiście jedną z najtrudniejszych prób wierności, jakim jest poddawany drogi poświęcony lud Pana. Jest to próba, która mierzy i pokazuje siłę każdej innej cnoty oraz łaski i żaden żołnierz krzyża nie zostanie ukoronowany laurem zwycięstwa, jeśli nie wytrwa w tej próbie. Życie chrześcijanina jest walką, a powyższe słowa jednego z izraelskich królów do chełpiącego się wroga ludu Bożego mogą być zastosowane nie tylko do każdego nowego rekruta w Pańskiej armii, lecz także do wszystkich tych, którzy jeszcze nie ukończyli dobrego boju wiary. Tak jak każde poświęcenie, nasze poświęcenie trwa aż do śmierci: „I będziesz błogosławiony, bo nie mają ci czym odpłacić. Odpłatę bowiem będziesz miał przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych” (Łuk. 14:14, BW). W PT 1955, s. 42, czytamy: „Rozumiemy, że ich poświęcenie jest na śmierć; ponieważ nie może być żadnego poświęcenia do życia, dopóki nie zostanie otwarta Droga Świętości [kursywa nasza] … Nie tylko fakty dowodzą, że wszyscy, którzy poświęcają