którzy znajdują się na antytypicznym Dziedzińcu oraz „prawdziwie pokutującym i wierzącym”, tymczasowo usprawiedliwionym w Obozie, którzy się poświęcili. Dlatego poświęceni na epifanicznym Dziedzińcu i w epifanicznym Obozie są obecnie miejscem Boskiego przebywania, spotykania się i błogosławienia ludowi, podobnie jak Starożytni Godni za swego życia (a ponieważ wszyscy duchowi wybrańcy zostali już zebrani, ci Poświęcający się Pomiędzy Wiekami – Młodociani Godni i Poświęceni Obozowcy Epifanii są odbiorcami tej wielkiej łaski). Dlatego są oni częścią prawdziwego Kościoła, czyli ciała religijnego.

      To podczas Pańskiej Epifanii lub Apokalipsy, w szerszym znaczeniu jako czasu ucisku, Wielka Kompania otrzymała zmartwychwstanie do duchowej natury, Młodociani Godni zakończą swój bieg, dowodząc swej godności do udziału w „lepszym zmartwychwstaniu” (Żyd. 11:35) ze Starożytnymi Godnymi, a Poświęceni Obozowcy Epifanii będą przygotowywani do swej chwały w Królestwie na Ziemi. Te klasy także będąc Boskim poświęconym ludem, a tym samym mając Jego Świętego Ducha, same wzdychają, oczekując na swe wyzwolenie (PT 1969, s. 36).

BS 2022, s. 34-38

CHRYSTUSOWI ŻOŁNIERZE

„Żaden żołnierz nie daje się w plątać w spraw y doczesnego życia , aby się podobać temu, który go do wojska powołał” (2Tym. 2:4, BW ).

      TEN werset aż   prosi o pytanie: Kto nas  wybrał? Nikt inny niż nasz Niebiański Ojciec i nasz Pan  –   Jezus Chrystus. Oni wybrali nas, abyśmy  byli żołnierzami armii Chrystusa. Zgodnie z tym śpiewamy: „Chrystusowi, hej, żołnierze! Czas do boju stanąć nam”. Zatem, aby uczynić nasze powołanie i wybór pewnym, powinniśmy myśleć przede wszystkim, nie o opinii świata, lecz o tym, by podobać się Bogu i Chrystusowi. W 1 Kor. 10:31 Apostoł mówi: „Przetoż lub jecie lub pijecie, lub cokolwiek czynicie, wszystko ku chwale Bożej czyńcie”. A my powinniśmy także podobać się Chrystusowi. Jeśli Bóg i Chrystus będą zadowoleni z nas, to z pewnością uczynimy nasze powołanie i wybór pewnym.

————-
w ramce

JAK ROZPOZNAĆ WOLĘ BOŻĄ?

Za kulisami dzieją się rzeczy, O których nie możemy wiedzieć.

Musimy mieć ufność w Bogu! W to, co On objawił, w to, co nakazuje i w to, co obiecuje wiernym.

Rzym. 8:24-26; Mat. 6:24-34.
————–

      O tak, wielu śpiewa: „Chrystusowi, hej, żołnierze!”, niezupełnie pojmując znaczenie swych słów oraz znaczenie chrześcijańskiej walki. Jest to walka o wolność w najwyższym i najlepszym sensie tego wyrażenia. Właściwie rozumiana wolność oznacza „swobodę czynienia dobra” w Boskich oczach i zgodnie z prawami danego kraju, ustalonymi i zatwierdzonymi przez większość.

      To w dużej mierze ilustruje anarchizm ludzkiego umysłu w jego stanie niepoddanym kształceniu. Cywilizacja, częściowo opierając się na ocenie zasad sprawiedliwości, a częściowo na lekcjach historii, stara się tak kształtować prawa danego kraju, aby gwarantowały prawa dla wszystkich. Jednak nie jest zaskakujące to, że z samolubstwem, jako elementem z natury rządzącym we wszystkich sercach, ani prawa, ani praktyki najbardziej cywilizowanych ludzi nie są doskonałe. To znaczy, że największe bezpieczeństwo i największa indywidualna wolność nie zawsze są zapewnione.

CHRZEŚCIJAŃSKA WALKA

      Kiedy weźmiemy pod uwagę, że zarówno wszyscy prawodawcy jak i wykonawcy prawa są niedoskonali, stronniczy, samolubni, to właściwie jesteśmy zdziwieni poziomem sprawiedliwości i wolności, jaki spotykamy w świecie. Gdyby wszyscy prawodawcy byli święci, w zupełnej harmonii z Boskimi zarządzeniami, a ograniczeni jedynie niedoskonałością swych śmiertelnych ciał, to nie moglibyśmy się spodziewać o wiele lepszych praw niż te, które spotykamy w świecie. A gdyby nie to, że Pismo Święte wyraźnie wskazuje nam, że Kościół, jako Królowie i Kapłani w Pośredniczącym Panowaniu, będzie absolutnie doskonały pod każdym względem i wspierany przez Boską mądrość i moc, nie moglibyśmy przewidywać nic lepszego niż to, co obecnie mamy ze względu na kontrolę rządu.

      Gdy porównujemy różne stopnie cywilizacji na całym świecie i zauważamy, że najmądrzejsze