WIERNI – UZNANI I WYPRÓBOWANI

„On ci oznajmił, człowieku, co jest dobre i czego PA N żąda od ciebie: jedynie tego, byś czynił sprawiedliwie, kochał miłosierdzie i pokornie chodził z twoim Bogiem” – Miche. 6:8, UBG.

      Z historii Starożytnych Godnych dowiadujemy się, że Bóg poszukiwał, uznawał, zachęcał i próbował tych ze swego ludu, którzy przejawiali szczególną wiarę w Niego – do stopnia posłuszeństwa na miarę swych możliwości. Nie powinno nas to dziwić: jakiej innej zalety Bóg mógłby poszukiwać w członkach upadłego rodu? Z pewnością nie mógłby poszukiwać doskonałości, Jego własne Słowo wyraźnie oświadcza, że „nie ma sprawiedliwego ani jednego” (Rzym. 3:10, UBG). W związku z tym, że Bóg nie szukał tych z doskonałym umysłem, doskonałymi cechami moralnymi lub zdolnościami, to pytamy: jaka cecha członków upadłego rodu zasługiwałaby na aprobatę Boga? W oparciu o dowody zaczerpnięte z historii Starożytnych Godnych odpowiadamy, że „Bóg jest duchem, więc ci, którzy go czczą, powinni go czcić w duchu i w prawdzie” – w uczciwości, w szczerości. Taka cześć byłaby niemożliwa, gdyby wiara nie była jej podstawą, jak jest napisane: „[…] ten, co przystępuje do Boga, wierzyć musi, że jest Bóg, a że nagrodę daje tym, którzy go szukają”; i jeszcze: „A bez wiary nie można podobać się Bogu […]” (Żyd. 11:6).

————-
w ramce

DZIAŁAJ sprawiedliwie, MIŁUJ miłosierdzie, POSTĘPUJ pokornie. Miche. 6:8
————–

      Prawdą jest, że Apostoł pisze, iż miłość jest najważniejsza, lecz on pisze do tych, których wiara została już uznana. W innym znaczeniu najważniejsza jest wiara, ponieważ ona jest podstawą i jedynym warunkiem, dzięki któremu wszystkie inne z Boskich łask są obecnie możliwe do osiągnięcia. Abraham – czego on dokonał? Jakich wielkich czynów? Jak to zostało opisane? „[…] Uwierzył Abraham Bogu i poczytane mu to zostało za sprawiedliwość” (Rzym. 4:3, BW). Zgodnie z tym, wiara ukryje mnóstwo wad. Rzeczywiście, zgodnie ze Słowem, jedynie przez przejawianie wiary w naszego Odkupiciela, jesteśmy traktowani jako przykryci szatą

Kol. 2

sprawiedliwości, nadajemy się do przyjęcia przez Ojca i możemy zupełnie trwać w Nim. Co wyróżniało Izaaka, ja ko jednego z należących do Pana, w jego życiowych doświadczeniach? Izaak nie uczynił nic wielkiego, nic nadzwyczajnego. On nie zakładał żadnych szkół, nie budował kościołów, nie organizował żadnych wielkich funduszy, niosących pomoc itd., jakkolwiek te rzeczy mogą być godne pochwały. Lecz on miał Boską aprobatę, ponieważ on również uwierzył Bogu.

      Jakich to wspaniałych rzeczy dokonał Jakub, które dały mu tak wybitne miejsce w historii Boskiego ludu i które uczyniły go godnym, by był ojcem narodu izraelskiego? Nie ma żadnego zapisu o takich wspaniałych czynach ze strony Jakuba, poza tym, że miał wspaniałą wiarę w Boga. On uwierzył w Przymierze Związane Przysięgą zawarte z jego dziadkiem Abrahamem – ono przesyciło i wypełniło całe jego życie. Wszystko w jego życiu, od początku do końca, było kształtowane zgodnie z tą wiarą. Bóg policzył mu tę wiarę za sprawiedliwość i jego imię przetrwało do naszych czasów wśród imion tych innych, którzy otrzymali wspaniałe świadectwo, że podobali się Bogu i ostatecznie jako nagrodę mają udział w wielkim dziele Bożym.

      Józef dokonał więcej niż jego przodkowie w związku z wielkim i pożytecznym dziełem dla świata: z Boskiej opatrzności, on nie tylko uratował naród Izraela – dom swego ojca, lecz także naród egipski od głodu, który w przeciwnym razie zniszczyłby ich wszystkich. Lecz Pismo Święte nie kieruje naszej szczególnej uwagi na Józefa z powodu tego wielkiego czynu. Raczej Pismo Święte kładzie równie duży nacisk na niektóre z mniejszych wydarzeń w jego życiu i wymienia wszystkie te sprawy, będące