Przedstawiając dobrą nowinę o Królestwie oraz głębokie rzeczy Boże, powinniśmy się starać, by naśladować przykład Jezusa. To znaczy, że chociaż stale przedstawiamy sprawiedliwość Chrystusa wszystkim ludziom i przez to jesteśmy dla nich „żywymi listami”, to powinniśmy się starać, by wskazywać „głębokie rzeczy Boże” tym, którzy wydają się posiadać Boskiego Ducha (1Kor. 2:9-16).

Duchowe czy głębokie rzeczy nie mogą być zrozumiane przez nikogo z wyjątkiem tych, którzy mają Ducha. „Kto ma uszy ku słuchaniu, niechaj słucha” (Mat. 11:15)! Taka powinna być nasza metoda, dlatego, gdy znajdziemy kogoś, kto z pewnością nie ma uszu do słuchania, przestańmy mu opowiadać. Nie możecie dać mu uszu; Bóg uczyni to w „słusznym czasie”. Nie traćcie cennego czasu i energii. Z miłością i sympatią pozostawcie ich Bogu i nie kładźcie przeszkód na ich drodze.

Jeśli spotkacie kogoś, kto wydaje się być „prawdziwym Izraelczykiem, w którym nie ma zdrady”, spodziewacie się znaleźć u niego „uszy ku słuchaniu”. Rozmawiajcie z nim najpierw o tych duchowych rzeczach, które są znane wam obydwu, aby on mógł poznać, że jesteście prowadzeni tym samym duchem – duchem poświęconego naśladowcy Chrystusa. Następnie przedstawcie takiej osobie głębokie rzeczy Boże, a wasza społeczność, zamiast być walką na słowa, będzie pożyteczna i błogosławiona dla obu stron. Aby w pełni zrozumieć znaczenie naszego wersetu, powinniśmy czynić dobrze i udzielać dóbr, dopóki nie odczujemy tego błogosławieństwa. Takie ofiary bardzo podobają się Bogu. To nie jest ofiara, gdy damy dolara czy poświęcimy chwilę lub godzinę, gdy nie mamy nic innego do zrobienia. Udzielaj, aż będziesz mógł odczuć to błogosławieństwo, a wówczas będziesz mógł oczekiwać, że odczujesz w swym sercu, iż „cieszy się Bóg takimi ofiarami” .

„Niechaj wysławiają Pana za łaskę jego i za cuda jego dla synów ludzkich! Niechaj składają ofiary dziękczynne, niech z radością opowiadają o czynach jego!” (Ps. 107:21, 22, BW).

BS 2022, s. 23-25

————-
w ramce

Czasami możesz tracić możliwości. A innym razem lekceważysz okazje. Lecz dobra wiadomość jest taka,

że Bóg przebacza! On użala się nad swym ludem. Obiecał wyzwolenie. Joela 2:28
————–

ZROZUMIENIE PRZYWILEJU ROZSĄDZANIA

„Przyjdźcież teraz, a rozpierajmy się z sobą [rozsądźmy, UBG], mówi Pan […]” (Izaj. 1:18).

ROZUMOWANIE jest najszlachetniejszą zdolnością ludzkiego umysłu, wybitną cechą Boskiego podobieństwa w ludziach, sprawiającą, że człowiek jest zdolny do społeczności z Bogiem, który zaprasza poświęcone wierzące dzieci do rozsądzania, do okazania się godnymi Boskiego zaproszenia podanego w Izaj. 1:18. Jako epifaniczni badacze Biblii, staramy się, aby nasze zmysły były ćwiczone przez używanie ich! Bądźmy pewni tego zrozumienia: PAN nigdy nie rozsądza niczego z nikim prócz tych, którzy mają wiarę w Niego i ufają w Jego obietnice.

W sferze powszechnych religijnych poglądów, zawsze jest tendencja do okrywania wszystkiego tajemnicą. W wyniku tego, praktykując wiarę właściwie i zgodnie z nakazem, inteligentni skądinąd ludzie wydają się nie używać rozumu, redukując w ten sposób swoją wiarę do zwykłej łatwowierności. Stwórca nie wymaga od nas, abyśmy przyjmowali bez zastrzeżeń tezy, które nie przemawiają do udzielonej przez Boga zdolności rozumowania. Ze wszystkich ziemskich stworzeń jedynie o ludziach zostało powiedziane: „[…] Stwórzmy człowieka na wzór i podobieństwo nasze […]” (1Moj. 1:26, BWP). Obdarzenie mężczyzny i kobiety tak cudowną cechą, jak zdolność do rozumowania, umożliwiło odpowiednią łączność pomiędzy nami a naszym Stwórcą na świadomym, pełnym przemyśleń poziomie.

CZY KIEDYKOLWIEK ROZMAWIALIŚCIE Z BOGIEM?

Oczywiście! Wszyscy, którzy wierzą w Boga i wchodzą w pewnym stopniu w związek z Bogiem, odczuwają potrzebę przedyskutowania spraw z Nim, jako czcigodnym Przyjacielem. Cóż za przywilej! Podejmując rozmowę z tak wielkim Bogiem – o tak wielkim majestacie i o tak niewyobrażalnej chwale jak Stwórca wszystkich rzeczy – jesteśmy zachwyceni,