NIE ZAPOMINAJCIE O UDZIELENIU DÓBR

„Nie zapominajcie też o dobroczynności i udzieleniu dóbr, takie bowiem ofiary podobają się Bogu” (Żyd. 13:16, UBG).

      POSIADAJĄC wszystko i nie odczuwając braku niczego, nasz Niebiański Ojciec jest bardzo bogaty. Możemy sądzić na podstawie Jego postępowania ze swymi ziemskimi stworzeniami, że On ma przyjemność nie tyle w posiadaniu tych wielkich bogactw, co w używaniu ich dla dobra i błogosławienia swych stworzeń.

******

„Jego Opatrzność jest łaskawa i wielka,
Zarówno człowiek jak i zwierzęta korzystają z Jego hojności;
Całe stworzenie jest w Jego pieczy,
Lecz święci są pod Jego szczególną troską”.

******

      Jako Poświęceni Obozowcy Epifanii pragniemy stawać się coraz bardziej podobni do Niego w uprzejmości, życzliwości i miłości – tak, w rozwijaniu Jego charakteru w nas. Niewielu z Boskiego oświeconego ludu zostało szafarzami licznych dóbr tego świata. Może dlatego, że nieliczni są w stanie wykorzystać je bez nadużywania zaufania. Lecz ci, którzy te dobra mają, powinni uważać je za przywilej, by być naśladowcami naszego dobrotliwego Niebiańskiego Ojca, nie marnując ani nie gromadząc dóbr, lecz traktując je jedynie jako środek do błogosławienia i świadczenia dobra wszystkim ludziom, a szczególnie domownikom wiary (Gal. 6:10). O tak, takie jest Boskie usposobienie w nas! I powinniśmy być chętni, by starannie wykorzystywać to wszystko, co Bóg dał nam do rąk oraz być wierni niezależnie od tego, czy mamy mało czy dużo, pamiętając, że człowiek, który ma tylko jednego dolara, może być tak samo skąpcem lub filantropem jak ten, który ma milion dolarów.

      To, co powinniśmy starać się zdobyć, to prawdziwa życzliwość oraz otwarty umysł, miłosierdzie, miłość: „Takiego bądźcie względem siebie usposobienia jakie było w Chrystusie Jezusie” (Filip. 2:5, BW). Ono doprowadzi nas do szacunku i traktowania z czułością i życzliwością nawet tych, z którymi się różnimy. W związku z tym pamiętajmy również, że „[…] jeśli zaś kto nie ma Ducha Chrystusowego, ten nie jest jego” (Rzym. 8:9, BW).

      Duch, czyli usposobienie Chrystusa, jest usposobieniem łagodnym, cichym i miłosiernym. To usposobienie „nie szuka poklasku, nie unosi się

Kol.2

pychą” (1Kor. 13:4, BWP). Jego owocami jest przeciwieństwo zdeprawowanej ludzkiej natury, czyli: miłość, pokój, długie znoszenie, łagodność, dobroć, cichość, itp. „Jeśli według Ducha żyjemy, według

      Ducha też postępujmy” i „Nie bądźmy chciwi próżnej chwały, jedni drugich drażniąc, jedni drugim zazdroszcząc” (Gal. 5:22-26, BW), lecz okazując usposobienie naszego Ojca w niebie. „[…] będziecie synami Najwyższego. On bowiem jest dobry dla niewdzięcznych i złych. Dlatego bądźcie miłosierni, jak i wasz Ojciec jest miłosierny” (Łuk. 6:35, 36, UBG).

————-
w ramce

UDZIELAJCIE DÓBR! UTRZYMUJCIE WZAJEMNĄ WIĘŹ!
————–

      Lecz jeśli radością i przywilejem jest, w większym czy mniejszym stopniu, być Boskimi szafarzami dóbr ziemskich, to o ile bardziej błogosławiona jest możliwość udzielania duchowych błogosławieństw i stania się „dobrymi szafarzami rozlicznej łaski Bożej” (1Piotra 4:10, BW)! Czy doceniamy ten fakt, że każdy uczeń Chrystusa jest szafarzem na większą lub mniejszą skalę? Niektórzy posiadają wiele talentów, inni posiadają nieliczne, jednak każdemu człowiekowi (każdemu uczniowi Chrystusa) jest udzielona miara Ducha, by z niej odnieść pożytek – skorzystać z niej (1Kor. 12:7)! Jaki użytek czynicie z udzielonych wam talentów? Zanim Pan powie nam, abyśmy zarządzali dwoma miastami, pięcioma miastami lub wieloma rzeczami, On zapyta nas o sprawozdanie z naszego szafarstwa. On nie oczekuje, że ktoś złoży raport z szafarstwa innej osoby, lecz każdy ma zdać sprawozdanie ze swego własnego szafarstwa. Każdy sługa przedstawi raport swemu Mistrzowi i ostoi się lub poniesie klęskę (Łuk. 19:16-19, BW).

      Jednak chociaż prawdą jest, że każdy z nas otrzymał szczególne błogosławieństwa wiedzy i prawdy i że wraz z nimi pojawia się pewna odpowiedzialność, to zachęcamy was bardziej do praktykowania miłości niż do ulegania obawom. Jeśli posiadamy Ducha Chrystusa – miłość, to będziemy doceniać ten wielki przywilej pozwolenia, by nieść innym