KWALIFIKACJE STARSZYCH DO NAUCZANIA

“Prawdziwa to mowa: Kto o biskupstwo się ubiega, pięknej pracy pragnie” (1Tym. 3:1, BW).

      „[…] Kto o biskupstwo [służbę nadzorcy] się ubie­ga, pięknej pracy pragnie [każdy rodzaj służby dla Pana i Jego ludu jest błogosławioną służbą]. Biskup [nadzorca – Diaglott, przyp. tłum.] zaś ma być nie­naganny, [mieć nienaganny charakter], mąż jednej żony [niekoniecznie musi być żonatym mężczyzną, ponieważ, tak nasz Pan jak i Apostołowie, zale­cali celibat jako lepszy wybór (Mat. 19:12; 1Kor. 7:7, 8, 32, 33, 38); lecz nie może mieć więcej niż jedną żonę], trzeźwy, umiarkowany, przyzwoity, gościn­ny, dobry nauczyciel, nie oddający się pijaństwu, nie zadzierzysty, lecz łagodny, nie swarliwy, nie chciwy na grosz, który by własnym domem dobrze zarządzał, dzieci trzymał w posłuszeństwie i wszel­kiej uczciwości, bo jeżeli ktoś nie potraf własnym domem zarządzać, jakże będzie mógł mieć na pie­czy Kościół Boży?” (1Tym. 3:1-5, BW, por. Diaglott).

      Nie chodzi o to, że ci słudzy kościoła mają rządzić kościołem – ustanawiać dla niego prawo i utrzymać kościół w poddaniu pod swą wolę -lecz z pełnym miłości zainteresowaniem powinni nadzorować go i służyć mu, dbając o jego interesy i sprawy, udzielając rady i pomocy jako wierni słudzy Boga. Nasz Pan Jezus, pod zwierzchnictwem Boga, jest jedynym Panem, którego kościół potrzebuje. Żadne synody, rady, duchowieństwo czy starsi nie są upoważnieni do przyjęcia prerogatyw należących do jedynego Pana i Głowy.

      Bracia w kościele mogą doradzać i radzić, lecz czyniąc to, zawsze powinni starać się mówić nie zgodnie z własnymi opiniami, lecz zgodnie ze Sło­wem Bożym: „Usługujcie drugim tym darem łaski, jaki każdy otrzymał, jako dobrzy szafarze rozlicz­nej łaski Bożej. Jeśli kto mówi, niech mówi jak Sło­wo Boże. […] aby we wszystkim był uwielbiony Bóg przez Jezusa Chrystusa […]” (1Piotra 4:10, 11, BW). Ich rada powinna mieć znaczenie dla kościo­ła jedynie na tyle, na ile jest poparta Słowem i Du­chem Bożym, w zakresie posiadania których, każdy powinien być rozsądzany indywidualnie. Jednak, gdy taka rada jest oparta na Słowie Bożym i zwra­ca uwagę na jego przepisy i zarządzenia, należy ją dokładnie przemyśleć w duchu cichości. A jeśli z dumą w sercu, ktoś gardzi takimi instrukcjami, lekceważąc lub nie doceniając ludzkich pośredni­ków, których Bóg wybrał, by zwrócić na nie uwagę, to w rzeczywistości jest to sprzeciw wobec Pana i Jego drodze postępowania. Dlatego Apostoł zachęca: „Baczcie, aby nikt nie pozbawił się łaski Bożej, aby jakiś korzeń gorzki, który rośnie w górę, nie spowodował zamieszania, a przez to nie skalali się inni” (Żyd. 12:15, BT), po­nieważ łaska Boża przychodzi do kościoła głównie przez Jego wybranych ludzkich sług. A jeśli ktoś, przez walkę lub ze względu na próżną chwałę lub z jakiegokolwiek innego powodu, stara się zach­wiać zaufaniem ludu Pańskiego i zasiać w jego sercach korzeń goryczy przeciwko takim sługom, jakich Bóg ustanowił w celu przedstawiania i obro­ny prawdy, tym samym przeszkadza działaniu łaski Bożej w nich i jest prawie pewne, że w rezultacie takiego postępowania skazi wielu. Każdy, kto pos­tępuje w ten sposób, jest w rękach Pana i zostanie osądzony. Niezależnie od pretensji, jakie sobie ro­ści, prędzej czy później zostanie unicestwiony, ze wszystkimi, którzy podążają taką zgubną drogą.

      Jeśli bracia, którzy są wierni Panu i wobec siebie nawzajem, różnią się w ocenie woli Pana w sprawach stadka, powinni różnić się z miłością i powinni się starać przez modlitwę i uważne studiowanie oraz przez gorliwy wysiłek oczyścić swoje serca ze wszelkich skłonności, jakie uczyniłyby ich niegodnymi prawdy, tak, aby mogli szybko dojść do jedności wiary. „Ilu nas tedy jest doskonałych, wszyscy tak myślmy; a jeśli o czymś inaczej myśli­cie, i to wam Bóg objawi; Tylko trwajmy w tym, co już osiągnęliśmy” (Filip. 3:15, 16, BW).

KWALIFIKACJE DIAKONÓW

      Również diakoni mają być uczciwi, nie dwulicowi, nie nałogowi pijacy, nie chciwi brudnego zysku, zachowujący tajemnicę wiary wraz z czystym sumieniem. Niech oni najpierw odbędą próbę, a potem, jeśli się okaże, że są nienaganni, niech przystąpią do pełnienia służby. Podobnie kobiety: powinny być poważne, nie przewrotne, trzeźwe, wierne we wszystkim. Diakoni niech będą mężami jednej żony, mężami, którzy potrafią dobrze kie­rować dziećmi i domami swoimi (1Tym. 3:8-12, Diaglott).

      W Liście do Tytusa (Tyt. 1:9-11) Apostoł Paweł dodaje do tych kwalifikacji następujące ostrzeże­nia: „Trzymający się prawowiernej nauki, aby mógł zarówno udzielać napomnień w słowach zdrowej nauki, jak też dawać odpór tym, którzy jej się prze­ciwstawiają (BW). […] wielu jest zwodzicieli […]. Trzeba im zamknąć usta […]” (BP).

      Jak niezbędne dla pomyślności stadka są kwalifikacje wybranych starszych!