wpływu na całą ludzkość. Raczej to oni, z własnej woli, czy z powodu przesadnych obaw i wywołanego przez siebie zamieszania lub politycznego planu sze­rzenia wypaczeń, uciekli i porzucili liczne ze swych lokalnych osad, tworząc „obozy uchodźców”, by grać na uczuciach świata, zarówno dalekiego, jak i blis­kiego.

      Z drugiej strony, kontynuowaliśmy i kontynuuje­my budowanie i jesteśmy budowani przez niesamo­wite cuda Pana, który ze swojej Świątyni daje siłę i męstwo swemu ludowi. Niech będzie błogosławio­ny Pan w świętym dziele odbudowy naszego narodu i naszej ojczyzny, naszej Tory i naszej moralnej kul­tury w prawości i sprawiedliwości, aby przywrócić wieczne wartości zawarte w naszej tożsamości na­rodowej oraz przywrócić obecność Boga i Izraela na Syjonie.

      „Pan zastępów z nami; twierdzą wysoką jest nam Bóg Jakubowy” (Ps. 46:11, 12 ). „My zaś nie odstąpimy już od ciebie. Zachowaj nas przy życiu a będziemy wzywali imienia twojego! Panie, Boże Zastępów, spraw nam odnowę, rozjaśnij oblicze swoje, a bę­dziemy zbawieni” (Ps. 80:19, 20, BW; BS 1978, s.46).

      (Przetłumaczone z hebrajskiego; z Te Jerusalem Post)

      Kończymy to rozważanie kilkoma uwagami bra­ta Bernarda Hedmana na ten temat: Zdajemy sobie sprawę, że Bóg dał prawo do ziemi Abrahamowi i temu ludowi, jak określono w 1Moj. 15:18-21; 2Moj. 23:30, 31; 5Moj. 1:7, 8; 11:23, 24. Te wersety są często określane mianem „Czterech Aktów Włas­ności”. Ze względu na to, że przypada 3.000 rocznica panowania króla Dawida nad Izraelem i ustanowie­nia Jerozolimy jako stolicy Izraela, skupimy się na pewnych cechach jego panowania w porównaniu z czasem obecnym. Pomijając szczegóły sytuacji religijnej, stało się jasne, co znaczyło dla Izraela dramatyczne odej­ście od wzorca Dawidowego królestwa, a także, co pozos tało marzeniem wielu Żydów. To obejmuje:

      1. Izrael ze ścisłą organizacją państwową, zjed­noczony pod przywództwem Dawida;

      2. Jerozolima jako religijne i polityczne centrum królestwa („Syon” to późniejsza nazwa całego mia­sta);

      3. Silna armia, dobrze funkcjonująca administra­cja, a kapłani i lewici zintegrowani z państwem;

      4. Tożsamość narodowa istniejąca wewnątrz bez­piecznych granic wielkiego imperium.

      Dawid – narodowy bohater i poeta, uważany za autora Księgi Psalmów – założył dynastię, która trwała 400 lat, aż do podboju babilońskiego. Zjed­noczył plemiona południowe i północne, ustano­wił Jerozolimę swą stolicą i podbijając Filistynów, zjednoczył terytoria należące do różnych plemion. Jego dążenie, by Izrael stał się główną siłą regionu, zostało bez wątpienia przyspieszone przez upadek cesarskiego Egiptu i Mezopotamii.

      Salomon, syn Dawida, odziedziczył imperium rozciągające się od Eufratu aż po Egipt, silny rząd centralny oraz pokój. Mądrość Salomona – wiel­kiego prawodawcy, stała się legendarna w wielu krajach. Uważa się, że napisał Księgę Przypowieści. Zbudował Pierwszą Świątynię oraz królewskie pałace w Jerozolimie. Sprawił, że Izrael stał się wielką handlową potęgą i zbudował wiele silnych miast – nazwy Hazor, Megiddo, Gezer i Etzion Geber (Ej-lat) nad Morzem Czerwonym, mówią same za siebie. Literatura również rozkwitła pod jego królewskim patronatem.

BS 2021, s. 82-89

PYTANIE BIBLIJNE – CZY EMBARGO JEST WYMAGANE?

      Pytanie: Czy istnieje embargo na zasłudze Okupu Jezusa dla poświęconych między Wiekami?

      Odpowiedź: Nie. Usprawiedliwienie żadnej klasy poświęconych między wiekami nie nakłada embarga na zasługę Chrystusa. Nie oczekujemy, że Bóg zasto­suje zasługę za świat, dopóki wszyscy Młodociani Godni nie wejdą w stan śmierci (E15, s. 252). Fakt, że usprawiedliwienie Poświęconych Obozowców Epifanii nie nakłada embarga na zasługę Chrystusa, nie przeszkadza obecnie tej klasie w istnieniu bar­dziej niż fakt, że Starożytni Godni istnieli nie mając embarga na zasłudze. Wiara Starożytnych Godnych została im poczytana jako sprawiedliwość (Rzym. 4:3), a ich usprawiedliwienie było próbne, a nie ożywione (co miało miejsce w przypadku nowych stwo­rzeń Wieku Ewangelii).

      Ta sama zasada odnosi się do Młodocianych Godnych! To nie przeszkadzało i nie przeszkadza im w istnieniu, ponieważ oni również nie mają uspra­wiedliwienia ożywionego, a tym samym nie mają embarga na zasłudze. Brat Johnson w E4, s. 336-354, wskazuje, że chociaż Starożytni i Młodociani God­ni istnieli w odrębnych okresach, to obie klasy są próbnie usprawiedliwione i mają stanowisko przed Bogiem z uwagi na przyszłe zastosowanie Okupu za nich. Z pewnością to samo stwierdzenie może być zastosowane do usprawiedliwionych przez wiarę Poświęconych Obozowców Epifanii.

BS 2021, s. 89