Sztandar Biblijny nr 304 – 2021 – str. 86

ostatni akt dramatu „tego teraźniejszego złego świa­ta”. Ezech. 38:12 (BT) mówi: „w środku ziemi [śro­dek, centrum życia lub po hebrajsku (pępek)]”; dla administracyjnego centrum światowego rządu nie można było znaleźć bardziej odpowiedniego miej­sca.

      Rozważymy teraz rzeczywisty zasięg i granice tej przyszłej Ziemi Świętej, tak jak są zdefniowane w Słowie Bożym z dużą dozą precyzji i w odpowied­niej formie prawnej!

      Tytuł własności nr 1: 1Moj. 15:18-21 (BW): „[…] Potomstwu twemu daję tę ziemię, od rzeki egipskiej aż do wielkiej rzeki Eufrat”. Rzeką Egip­tu jest Nil (Nahar – 5104 w konkordancji Stronga, oznacza ciągle płynący strumień). Tę samą rzekę Egiptu może opisać wyrażenie wady-el-Arish (Nachal – 5158 w konkordancji Stronga, oznacza sezo­nowy strumień).

      Istotna jest również lista narodów, które wów­czas istniały, a których terytoria mają być włączone do Ziemi Świętej: „Kenitów i Kenizytów, i Kadmonitów, i Chetytów, i Peryzytów, i Refaitów, i Amorytów, i Kananejczyków, i Girgazytów, i Jebuzytów”.

      Tytuł własności nr 2: 2Moj. 23:31 (BW): „Usta­nowię też granicę twoją od Morza Czerwonego do Morza Filistyńczyków i od pustyni aż do Rzeki […]”. „Morze Czerwone” znajduje się w południowo-za­chodnim Izraelu. Morze Filistyńskie znajduje się na zachodzie od strony Krety (Cafor). Filistyni osiedlili się na wybrzeżu Kanaanu, aby uprawiać kukurydzę dla swej ojczyzny – Kreta była dominującą potęgą morską, stąd „morze Filistyńczyków”. Mniej niż sto lat po Wyjściu (1615-1575 p.n.e.) ta morska potęga przeszła w ręce Fenicjan z Tyru i Sydonu; tak więc stała się Wielkim morzem. „Pustynia”: Na południo­wy wschód (Midbar – 4057 w konkordancji Stronga) od Synaju (Zjednoczonej Republiki Arabskiej) do Zatoki Perskiej, Kuwejt (Elam). „Do rzeki”: Eufrat (Nahar – 5104 w konkordancji Stronga) ze wschodu na północ.

      Izrael nigdy nie wszedł w posiadanie całego tego rozległego terytorium, ponieważ walczył wówczas własnymi siłami, tak jak często robi to dzisiaj.

      Tytuł własności nr 3: Został przyznany kilka miesięcy później: 5Moj. 1:6-8 (BW): „Pan, nasz Bóg, przemówił do nas na Horebie: Już dosyć waszego pobytu na tej górze. Wyruszcie więc i idźcie w stro­nę gór Amorejczyków i do wszystkich ich sąsiadów w Araba, na pogórzu i na nizinie, w Negebie i na wybrzeżu morza, do ziemi Kananejczyków i Libanu, aż do wielkiej rzeki, rzeki Eufratu. Oto przekazałem wam tę ziemię, która jest przed wami. Wejdźcie do niej i weźcie w posiadanie tę ziemię, którą Pan przy­siągł dać waszym ojcom, Abrahamowi, Izaakowi, i Jakubowi oraz ich potomstwu po nich”. 5Moj. 1:7 opisuje szczegółowo: „Wyruszcie więc i idźcie w stronę gór Amorejczyków [„Góra Amorejczyków” była płaskowyżem rozciągającym się na wschód do Morza Martwego i rzeki Jordan] i do wszystkich ich sąsiadów w Araba, na pogórzu i na nizinie [„na nizinie” (Arabah) głęboka dolina, w któ­rej rzeka Jordan płynie z Galilei do Morza Martwe­go], w Negebie [„na wzgórzach” – KJV, cała Samaria (w środku), Judea (dolna), Galilea (górna) teraz na­zywana Zachodnim Brzegiem] i na wybrzeżu morza [„w dolinie” – KJV (Haszephelah), nizinna równi­na ciągnąca się od Joppy na południu Morza Śród­ziemnego, (Negeb) Gaza w południowo-wschodnim Synaju, Zatoka Akaba (Arabia)], do ziemi Kananejczyków i Libanu, aż do wielkiej rzeki, rzeki Eufrat [„do ziemi Kananejczyków i Libanu” – cały Izrael a na północy do Azji Mniejszej, do Wielkiej Rzeki Eufrat]”.

      Tytuł własności nr 4: 5Moj. 11:23, 24 (BW): „To Pan wypędzi przed wami wszystkie te narody, a wy zawładniecie narodami większymi i silniejszymi od was. Każde miejsce, po którym stąpać będzie twoja stopa, będzie wasze. Granica wasza sięgać będzie od pustyni do Libanu i od rzeki Eufrat do Morza Za­chodniego”. „Od pustyni” (Midbar – 4057 u Stronga), jak to zostało przedstawione w drugim tytule własności. Tak, dostrzegamy, że granice będą od Pustyni Arabskiej na południu do Libanu na półno­cy, od Eufratu na wschodzie do Najdalszego Morza na zachodzie (Acharon – 314 u Stronga, hebrajski termin oznaczający Morze Śródziemne).

      Tak, Słowo Boże – Biblia podtrzymuje konsek­wentnie twierdzenie, że Bóg obiecał patriarsze Abra­hamowi, iż z jego potomków zostanie rozwinięty wielki naród, a Nowy Testament daje obietnicę i po­kazuje, że stanie się to rzeczywistością pod koniec rozszerzonego dzieła Żniwa Wieku Ewangelii! Opi­sana kraina obejmuje współczesne kraje Egiptu, Sy­naju, Izraela, Arabii i zachodni Irak, który jest około 28 razy większy niż dzisiejszy Izrael.

      Jednym z wielkich wydarzeń w Boskiej historii było wezwanie Abrahama, który opuścił swój dom w Ur Chaldejskim, by udał się do Haranu, na pół­nocnym zachodzie. Z Haranu wyruszył do Kanaanu. Później Jakub udał się do Egiptu, by tam osiedlić się w ziemi Gosen — w najbardziej południowo-za­chodnim krańcu tej ziemi. To tutaj Izrael wyrósł z tej niewielkiej garstki ludzi do ponad dwóch milionów ludzi. Oni stali się narodem, a na Synaju – w gra­nicach tej ziemi – w 1615 p.n.e. przez Przymierze Zakonu weszli w relację przymierza z Bogiem.

      Rozważymy teraz 1Moj. 14:18-20 (BW): „Melchisedek zaś, król Salemu, wyniósł chleb i wino. A był on kapłanem Boga Najwyższego. I błogosła­wił mu, mówiąc: Niech będzie błogosławiony Abram przez Boga Najwyższego, stworzyciela nieba i ziemi!