Sztandar Biblijny nr 304 – 2021 – str. 85

aby nie naruszał tego terytorium, Bóg powiedział: „[…] nie dam wam z ich ziemi ani jednej piędzi; góry Seir [Arabia] dałem bowiem w dziedziczne po­siadanie Ezawowi” (5Moj. 2:5, BW). Ale akt własno­ści Ziemi Świętej trafł do Izraela. Odnosząc się do przyszłości, prorok Ezechiel (Ezech. 47:14-20, BW) przedstawia prawdziwe granice:

      „[…] ta ziemia przypadnie wam na własność. Granica ziemi od północy jest taka: Od Morza Wiel­kiego w kierunku na Chetlon, tam gdzie się idzie do Chamat, Zedad […], które jest między Damaszkiem a Chamat, do Chazar-Enon, które jest na granicy Hauranu. Tak więc granica biegnie od Morza do Chazar-Enon, tak że okręg Damaszku jest na półno­cy, tak samo okręg Chamat; to jest granica północna” .

      „A granica wschodnia biegnie między Haura-nem a Damaszkiem i między Gileadem a ziemią izraelską; jest ona granicą aż do Morza Wschodnie­go, do Tamar. To jest granica wschodnia”. „A granica południowa od strony Negebu, biegnie od Tamar aż do wód Meribat-Kadesz, stamtąd wzdłuż potoku egipskiego do Morza Wielkiego. To jest granica po­łudniowa, od strony Negebu”. „Granicę zachodnią stanowi Morze Wielkie do miejsca, skąd się idzie do Chamat. To jest granica zachodnia” .

      Tutaj Ezechiel potwierdza jedynie następującą obietnicę, którą Bóg złożył Jozuemu: „[…] Teraz więc wstań, przepraw się tu przez ten Jordan, ty i cały ten lud, do ziemi, którą Ja im, synom izraelskim, daję. Każde miejsce, na którym wasza stopa stanie, dam wam, jak przyobiecałem Mojżeszowi. Od pustyni i od Libanu aż do wielkiej rzeki, rzeki Eufrat, poprzez cały kraj Chetejczyków aż do wielkiego morza na zachodzie będzie sięgać wasz obszar. Bądź mocny i mężny, bo ty oddasz temu ludowi w posiadanie ziemię, którą przysiągłem dać ich oj­com” (Joz. 1:2-4, 6, BW).

      To, że narody świata nadal nie są błogosławione, lecz obarczone wojnami, być może jest spowodowa­ne tym, że ingerowały w prawowite roszczenia Izra­ela do Palestyny. Dobrostan narodów zależy zatem od ich postawy w stosunku do narodu żydowskiego jako całości.

KOMENTARZ BRATA JOLLY’EGO DO POWYŻSZYCH ROZWAŻAŃ

      Potwierdzając swoje przymierze z Abrahamem, Bóg obiecał (1Moj. 15:18, BW): „[…] Potomstwu twe­mu daję tę ziemię, od rzeki egipskiej [na północny wschód] aż do wielkiej rzeki Eufrat” (por. 2Moj. 23:30, 31) a w 5Moj. 1:7, 8; 11:24, jest ponownie pod­kreślone, że posiadłość Izraela, dziedzictwo dane im przez Boga, ma się rozciągać „aż do wielkiej rzeki Eufrat”.

      Współczujemy dzieciom Ismaela i Ezawa, którzy twierdzą, że skoro cieszą się przywilejami posiadania tej ziemi przez tyle wieków ona teraz słusznie do nich należy. Powinni zdać sobie sprawę, że co najwy­żej mają tylko „prawa lokatorów” i że to nie daje im tytułu własności do tej ziemi. Dobrze by zrobili, gdy­by wycofali się z tej ziemi, którą Bóg dał Izraelowi, a zajęli i rozwijali te ziemie, które Bóg przeznaczył im.

      Narody arabskie naprawdę nie powinny obawiać się wypełniania Boskich obietnic dla Izraela, które ostatecznie zostaną spełnione, niezależnie od tego, czy te narody współpracują, czy się sprzeciwiają. Zbliżające się panowanie sprawiedliwości, którego centrum będzie Izrael, przyniesie błogosławieństwa i szczęście zarówno Arabom jak i Żydom oraz poga­nom, a synowie Ismaela i Ezawa ostatecznie odkryją, że drogi Boga, choć tajemnicze i często trudne do zrozumienia, w końcu okażą się najlepsze.

DALSZE DOWODY

      Słowo Boże uczy o powrocie Żydów do Palestyny, gdzie wystarczy ziemi, by wszyscy potomkowie Abrahama żyli wygodnie, jak zostało wyrażone w Ezech. 37:12: „[…] Tak mówi panujący Pan: Oto Ja otworzę groby wasze, i wywiodę was z grobów waszych, ludu mój! i przywiodę was do ziemi Izra­elskiej!” Ezech. 36:35 (BW): „I będą mówić: Ten kraj, niegdyś spustoszony, stał się podobny do ogrodu Eden […]”. Werset 36: „[…] Ja, Pan, powiedziałem to i uczynię”.

      Wyrażenie z Ezech. 38:8, przetłumaczone w R.S.V. (BW w jęz. pol. – przyp. tłum.) jako „w latach ostatecznych”, należy przetłumaczyć „w ostatnim z lat […] przyjdziesz [Gog, z kraju Magog, w. 2] do kraju uwolnionego od miecza […]”. Gog oznacza wszystko to, co jest potężne, gigantyczne i dum­ne! Tak, oni są wodzami narodów jako wrogowie ludu Bożego. Magog oznacza te narody jako wro­gów Boga. O tak, armagedon i anarchia potrwają kilka lat. Potem nastąpi druga część ucisku Jakuba – „ostatni z lat”. Werset 11. mówi: „[…] Wyruszę przeciwko ziemi otwartej, napadnę ludzi spokojnych […]”. Werset 12.: „Aby brać łupy i grabić, aby zwró­cić swoją rękę przeciwko ruinom, które znowu są zamieszkane, i przeciw ludowi zebranemu spośród narodów, który […] mieszka w środku świata” (E6, s. 580).

      Te wersety są bezpośrednio związane z losem, jaki Bóg zaplanował dla idealnego Izraela czasów ostatecznych. Tak, pod koniec tego wieku, miejsce wypełnienia tego przeznaczenia jest na tej Ziemi. W Starym Testamencie mamy konsekwentne twier­dzenie, że Bóg obiecał Abrahamowi w 2045 p.n.e., iż ziemia, w której mieszkał będzie własnością jego, Izaaka, Jakuba i narodu Izraela. Należy przyjąć, że nie tylko współczesny Izrael, lecz kilka niedawno powstałych w tej części świata suwerennych państw, połączy się, tworząc scenę, na której rozegra się ten