IZRAEL, JEGO HISTORYCZNE PRAWA

      Czy dość powszechnie używane słowo – Pales­tyna, jest biblijne? Tłumaczenia Biblii: King Ja­mes, James Murdoch, Rotherham, Strong i Webster podają jeden werset – Joela 3:4: „A ty, Tyrze i Sy­donie, i wszystkie wybrzeża Palestyny, czego chce­cie ode mnie? Czy chcecie mi odpłacić za to, co ja uczyniłem?”. Tyr, Sydon i Palestyna – wszystkie były położone na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Strong mówi o terenie Syrii, co jest poprawne! Była górna Syria i dolna Syria, podobnie jak w przypadku Egiptu. Po 69 roku n.e., kiedy pozostałości z narodu izraelskiego zostały zebrane, Ziemia Święta zyskała populację, składającą się z różnych mniejszości na­rodowych. Kiedy Arabowie zajęli ją podczas podbo­ju bizantyjskiej Syrii w 640 roku n.e., ci przybysze, których ziemia została nazwana Palestyną przez cesarski Rzym, składali się z Żydów, Samarytan, chrześcijańskich dysydentów, a największą grupą byli syryjscy chrześcijanie. Żadnej z tych grup nie stanowili Arabowie.

      Yasser Arafat razem ze swymi palestyńskimi Arabami twierdził, że ma historyczne korzenie i prawa do ziemi Izraela. Jednakże istnieje większa perspektywa historii, perspektywa kogoś, kto pisze o czymś, zanim to się stanie. Słowo Boga Jehowy – Biblia, definiuje państwo Izrael i jego granice oparte na obietnicy danej Abrahamowi i jego potomstwu, najpierw Izaakowi (nie Ismaelowi), a następnie Ja­kubowi, którego imię zostało zmienione na Izrael. „Wtedy rzekł: Nie będziesz już nazywał się Jakub, lecz Izrael, bo walczyłeś z Bogiem i z ludźmi i zwy­ciężyłeś” (1Moj. 32:28, BW).

      Na długo przed rewizjonistycznym podejściem do historii, jaki przyniósł Holokaust, chrześcijanie dokonali rewizji Boskich obietnic danych Izraelowi. Dotknięci antysemityzmem (antysemityzm: wro­gość lub uprzedzenie wobec narodu żydowskiego) przez ponad 1900 lat teologowie kościelni wczes­nych wieków doszli do błędnego wniosku, że Izrael jako naród został na wieki odrzucony przez Boga ze względu na to, że odrzucił Jezusa. Następnie twier­dzili, że to oni są duchowym Izraelem. Ta teologia takiej zamiany nadal dominuje w większości chrześ­cijańskich kościołów. Niemieckiemu dziennikarzo­wi, Wilhelmowi Marr, przypisuje się utworzenie w 1879 r. określenia antysemityzm, oznaczającego nienawiść do Żydów. Holokaust – popierane przez państwo prześladowanie i mordowanie europejskich Żydów przez nazistowskie Niemcy i ich kolaboran­tów w latach od 1933 do 1945 – jest najbardziej skrajnym przykładem antysemityzmu w historii.

      To usiłowanie pozbawienia ogromnej większo­ści narodu żydowskiego ich wspaniałego wiecznego, przeznaczonego dla nich miejsca, jest największą w historii od czasów Jezusa próbą ich wywłaszcze­nia. Antysemityzm umniejsza obietnicę Boga Je­howy! W latach 70 – 313, podczas smyrneńskiego okresu rozwoju Kościoła, Justyn Męczennik – który szkolił się pod kierunkiem Platona, a później stał się chrześcijaninem, twórca błędu o niezniszczalności duszy i wiecznych mękach (E8, s. 426) – nauczał na temat przyszłości Żydów, że nie mają oni przyszło­ści w żadnym z udzielonych przez Boga przymierzy. Do kościoła chrześcijańskiego powiedział: „Prorocze dary udzielone przedtem waszemu narodowi [Ży­dom], zostały przeniesione na nas.” Jest to doktry­nalne zło!

      Słowo Boga Jehowy zawiera takie przesłanie: „I stanie się tak: Jak byliście, domu Judy i domu Izraela, przekleństwem wśród narodów, tak wybawię was i będziecie błogosławieństwem! Nie bójcie się, niech się wzmocnią wasze ręce!”. Izaj. 2:3 mówi: „[…] albowiem z Syonu wyjdzie zakon, a słowo Pańskie z Jeruzalemu”. To wskazuje na drugie ponowne zgro­madzenie ich, jak Bóg oświadczył w Izaj. 11:11 (BW): „I stanie się w owym dniu, że Pan ponownie wyciąg­nie swoją rękę, aby wykupić resztkę swojego ludu, która pozostanie z tych z Asyrii i z Egiptu, i z Patros, i Etiopii, i Elamu, i z Szinearu, i z Hamatu, i z wysp na morzu [to znaczy, z tych krajów, w których bunt przeciwko Bogu był kwestią ich zwyczaju i nadal ma miejsce. Tym sposobem Pan wybawi swój lud od tych złych warunków]” (zob. także Jer. 16:14-17).

      Wyzwolenie z Egiptu wyda się mało znaczące w porównaniu z wyzwoleniem dokonanym przez Pana , „po raz drugi” w Dniu Tysiąclecia! Izaj. 11:12 (BW): „I wywiesi narodom sztandar, i zbierze wygnańców z Izraela, a rozproszonych z Judy zgroma­dzi z czterech krańców świata”. Przekonujący dowód pochodzi ze Słowa Bożego podanego przez proroka Jeremiasza 31:4 (BW): „Znowu cię odbuduję i bę­dziesz odbudowana, panno izraelska, znowu przy­ozdobisz się w swoje bębenki i wyjdziesz w koro­wodzie weselących się”. Werset 5.: „Znowu sadzić będziesz winnice na górach Samarii [tak zwany

poprzednia strona – następna strona