Sztandar Biblijny nr 303 – 2021 – str. 75

LUDZKIE PRAWA PRZYWRÓCONE

      Jezus przywróci prawo do samego życia – przywilej doskonałej egzystencji w harmonii z Boskim pra­wem – oraz towarzyszące mu prawa życiowe – przy­wilej doskonałego środowiska, żywność podtrzy­mującą życie, czyste powietrze i wodę oraz piękny dom (Izaj. 65:21, 22). Społeczność z Bogiem zostanie w pełni odzyskana i powszechnie zostanie uznane, że wszystko, co zostało utracone w Adamie, będzie przywrócone przez okupowe dzieło Chrystusa.

      A jakie będą warunki tego doskonałego życia? Przewodnim motywem jest harmonia z Boskim pra­wem miłości i wolności – nie irytujące ograniczenia nakładane przez straszliwy majestat, lecz objęcie czułych ramion Ojca, który kocha nas i z tęskno­tą oczekuje naszej czułej reakcji jako dzieci, które zbłądziły, lecz teraz są z Nim pojednane. Chrystus uczynił nas wolnymi!

      Jakże prawdziwe są te słowa: „Ale kto wejrzał w doskonały zakon wolności i trwa w nim, nie jest słuchaczem, który zapomina, lecz wykonawcą; ten będzie błogosławiony w swoim działaniu” .

BS 2021, s. 72-74

————-
w ramce

Oto Ja stworzę nowe niebo i nową ziemię i nie będzie się wspominało rzeczy dawnych, i nie przyjdą one na myśl nikomu. Izaj. 65:17

Ale my oczekujemy, według obietnicy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość. 2P 3:13
————–

ROZDZIELONA GÓRA

      „Jego nogi staną w owym dniu na Górze Oliwnej, która leży naprzeciwko Jeruzalemu od wschodu, tak że Góra Oliwna rozpadnie się w środku na wschód i na zachód, tworząc wielką dolinę. Połowa góry cofnie się na północ, a druga połowa na południe” Zach. 14:4, BW..

      GÓRA Oliwna (Olivet): „Wtedy powrócili do Jerozolimy z Góry zwanej Oliwną, która leży w pobliżu Jerozolimy w odległości drogi na jeden sabat” (Dz. 1:12, BW). Ze względu na rygorys­tyczne przepisy związane z obchodzeniem Sabatu postanowiono, że żaden człowiek nie może podczas Sabatu przejść więcej niż na pewną odległość, zwaną „podróżą dnia Sabatu” (około 400 metrów).

      Pismo Święte świadczy o tym, że Jezus chodził często na Górę Oliwną: „Przez dzień nauczał Jezus w świątyni, wieczorem zaś wychodził i noce spę­dzał na górze zwanej Oliwną” (Łuk. 21:37, BT, Jana 8:1). Gdy Jezus schodził z jej zbocza, tłum witał go w mieście. A kiedy wszedł na jej szczyt, Jeruzalem pojawiło się w zasięgu Jego wzroku i Jezus zapłakał nad losem, który czekał to miasto. „A gdy się przy­bliżył, ujrzawszy miasto, zapłakał nad nim” (Łuk. 19:41, BW). Wraz z uczniami spoglądał na okazałą Świątynię oraz na miasto od strony doliny Kidron i przepowiedział zniszczenie obydwu. Po zakończe­niu ostatniej Paschy poszedł na Górę Oliwną (Mat. 26:30). Płacz naszego Pana przypomina szlochanie króla Dawida na Górze Oliwnej: „Dawid tymczasem wstępował na Górę Oliwną. Wchodził na nią pła­cząc i mając głowę zasłoniętą. Szedł boso. Również wszyscy ludzie, którzy mu towarzyszyli, zasłonili swe głowy i wstępując na górę płakali” (2Sam. 15:30, BT).

      Dawid szlochał z powodu swego zaniedbania wobec Absaloma. Przez pięć lat Dawid pozwalał, by twarda strona jego natury ukrywała jego czułe emocje: „[…] Synu mój, Absalomie! Synu mój, synu mój, Absalomie! Obym to ja był umarł zamiast cie­bie! Absalomie, synu mój, synu mój!” (2Sam. 18:33, BW). Dawid opłakiwał śmierć swego zbuntowanego syna Absaloma, a Pan Jezus płakał nad zniszczeniem Jeruzalem. Ich płacz był wywołany uczuciem litości, czyli współczującego smutku. Podajemy te typiczne wydarzenia, aby pomóc w zrozumieniu symboliki naszego rozważania. W Ezech. 11:22, 23 (BW) czy­tamy: „Potem cheruby podniosły swoje skrzydła, a jednocześnie z nimi poruszyły się koła; a chwała Boga izraelskiego była nad nimi w górze. I uniosła się chwała Pana ze środka miasta, i zatrzymała się na górze, która jest na wschód od miasta”.

      W wersecie podstawowym mamy proroctwo pełne symboliki. Wizje Zachariasza były bardzo re­alistyczne i opisane z mocą. Góry przedstawiają tutaj Królestwa w dwóch częściach, wschodnia strona Je­ruzalem jest obrazem Słońca Sprawiedliwości, które będzie oświecać miasto Boską prawdą. Jak pięknie Zachariasz proroczo zobrazował Boga Jehowę sto­jącego na tej samej Górze Oliwnej, by wstawić się za połową swego ludu. „Jego nogi staną w owym dniu na Górze Oliwnej, która leży naprzeciwko Jeruzalemu od wschodu, tak że Góra Oliwna rozpadnie się w środku na wschód i na zachód, tworząc wielką dolinę. Połowa góry cofnie się na północ, a druga połowa na południe” (Zach. 14:4, BW).