Sztandar Biblijny nr 303 – 2021 – str. 71

byli szczególnie zaangażowani. W hebrajskim tekście 1Moj. 5:22, 24 czytamy, że Enoch sprawił, iż chodził z (przedimek określony w jęz. ang. dla podkreślenia) Bogiem, symbolizując fakt, że ci święci byli pilni w studiowaniu, praktykowaniu i rozpowszechnianiu prawdy Boskiego Słowa na czasie po powrocie na­szego Pana oraz w wiernym trwaniu w społeczności z Bogiem podczas związanych z tym doświadczeń. A świadectwo dane Enochowi przed jego przenie­sieniem, że podobał się Bogu, przedstawia fakt, że udzielono im prawdy na czasie z przywilejem prak­tykowania i służenia jej jako Boskiemu świadectwu, że się Jemu podobali.

      Gdyby Enoch umarł, on zasnąłby i nie mógłby być użyty jako typ tych świętych, którzy nie zasnę­li w śmierci. Lecz przez to, że został przeniesiony bez śmierci, także ich przemiana bez zaśnięcia mo­gła być zobrazowana przez fakt, że on nie zasnął w śmierci. Jego przeniesienie przedstawia ich „przemianę” do Boskiej natury. Fakt iż nie był potem widziany przez ludzi, chociaż był żywy symbolizuje to, że antytypicznie przeniesieni, choć żywi, będą jako duchowe istoty na zawsze niewidzialni dla ludzkości.

BS 2021, s. 68-70

————-
w ramce

OBECNIE – Każdy człowiek umiera z powodu kłamstwa szatana; Ewa została zwiedziona, 1Moj. 3:4; Adam zgrzeszył 1Moj. 3:17.

W PRZYSZŁOŚCI – Po zastosowaniu zasługi Pana Jezusa na korzyść catego świata (1Jana 2:2), „człowiek, który grzeszy umrze” (nie za grzech Adama) i będzie żył dzięki swej własnej sprawiedliwości doskonałemu posłuszeństwu, Ezech. 18).

BOG ZAOFERUJE ŚWIATU RESTYTUCJĘ W ZMARTWYCHWSTANIU – POKUTUJ I ŻYJ!
————–

NIEKTÓRE KROKI W CHRZEŚCIJAŃSKIM WZROŚCIE

„A Bóg wszelkiej łaski,, Ten, który was powołał do wiecznej swojej chwały w Chrystusie, gdy trochę pocierpicie, sam was udoskonali,, utwierdzi,, umocni ii ugruntuje” (1Piotra 5:10, BT).

      POWYŻSZE słowa zostały napisane przez Apostoła Piotra, który po latach doświadczeń w służbie Mistrza i pod Jego dyscyplinującym wpływem, przez liczne utrapienia, najwidoczniej osiągnął błogosławione doświadczenie osoby ugruntowanej, wzmocnionej i utwierdzonej w wierze i w praktyce zasad ewangelii. Piotr musiał wiele cierpieć i znosić w swym nieustannym dążeniu do zwycięstwa. Wspólnie ze wszystkimi uczniami Pana musiał znieść wiele przeciwności ze strony innych ludzi. Były to zarzuty, a czasem prześladowania dla sprawy prawdy. Jednak prawdopodobnie musiał znieść o wiele więcej, prowadząc wiele walk wewnętrznych, po nie waż z natury jego usposobienie było impulsywne, chwiejne i trudne do ujarzmienia nawet wówczas, gdy prawda stała się jasna dla jego umysłu i kie­dy jego uczucia były blisko Pana. Osiągnięcie tego pożądanego stanu mocy i ugruntowanego trwania w wierze powinno być celem każdego prawdzi­wie poświęconego dziecka Bożego. Ten stan nie może być osiągnięty przez pojedynczy zryw. Jest on osiągany przez stopniowy, równomierny wzrost pod dyscy­plinującym wpływem cierpień – jak Apostoł mówi: „[…] gdy trochę pocierpicie […]”. Teraz, jak zauwa­ża Apostoł Paweł (Żyd. 12:11-13, BW): „Żad­ne karanie nie wydaje się chwilowo przyjemne, lecz bolesne, później jednak