Sztandar Biblijny nr 302 – 2021 – str. 62
– w porównaniu do postępowania Jonatana – jest kolejnym przejawem przesadnej odwagi. Zazwyczaj takie przechwalanie się poprzedza porażkę i jest jej zwiastunem, jak było w podanej powyżej ilustracji (1Sam. 14:17).
————-
w ramce
Wyrażenie „NIE BÓJ SIĘ” jest zapisane w Biblii 365 razy – Jest to codzienne przypomnienie od Boga, by się nie lękać.
————–
Rozważmy nadużywanie odwagi przez pryzmat jej braku! Po pierwsze rozważymy brak umiarkowania, który nie uwzględnia należycie czynników konfliktu, lecz bardzo nisko ocenia siebie, a wysoko ocenia przeciwne czynniki, pesymistycznie porównując i zestawiając ze sobą osoby, siły, problemy, niebezpieczeństwa, liczby itd., związane z daną sytuacją. To przynosi porażkę przed rozpoczęciem walki. Przecenianie niebezpieczeństw i niedocenianie własnych możliwości, by stawić im czoło jest cechą słabej odwagi. Drugą z rozważanych cech jest lękliwość, jako inne nadużycie odwagi, osłabiające ją, które oczywiście koliduje z jej przejawianiem oraz niweczy jej cele.
Trzecią z cech jest tchórzliwość, która jest uważana za najgorsze nadużycie osłabiające odwagę i sprawiające, że odwaga przestaje istnieć. Ilustracją braku umiarkowania, który przecenia niebezpieczeństwa i nie docenia własnych zdolności do zwycięskiego stawienia im czoła, jest zniechęcenie Izraelitów po raporcie dziesięciu szpiegów oraz lękliwość, która boi się niebezpieczeństw jako zbyt wielkich, by można było im sprostać. Taką ilustracją jest też tchórzostwo, które podczas oblężenia Samarii przez nieokreślone dźwięki pobudziło Syryjczyków do zgubnego odwrotu i ucieczki w największym zamieszaniu!
Z całą naszą odwagą dopilnujmy jednak, by efektywnie wykorzystać w naszej walce całą zbroję Bożą, wkładając sandały ewangelii, pas służby, pancerz sprawiedliwości, przyłbicę nadziei, tarczę wiary, miecz Ducha i nakolanniki miłości, aby ochronić nasze symboliczne nogi. Nie zaniedbujmy włożenia jej w całości, bo w przeciwnym wypadku upadniemy, przynajmniej częściowo, w naszej walce, ponieważ w tej walce każdy musi walczyć zgodnie z prawem – w harmonii z zasadami tej wojny – jeśli ma być ukoronowany jako zwycięzca (Efez. 6:11). Jeśli nie włożymy całej zbroi Bożej, to chociaż jesteśmy odważni, stracimy część naszej nagrody.
Rozważmy obecnie w kilku słowach, jak powinniśmy rozwijać odwagę! Pierwszą rzeczą niezbędną do takiego rozwoju, jest ufność w Boskie Przymierze związane Przysięgą – w każdą z trzech jego części, tj. że Bóg: (a) stworzy niebiańskie potomstwo, najpierw w sercu i umyśle, a następnie w ciele, oraz że naprawi ziemskie potomstwo najpierw w sercu i umyśle, a następnie sprawi, że będzie ono doskonałe w ciele; (b) da im zwycięstwo nad diabłem, światem i ciałem; oraz (c) użyje ich do błogosławienia wszystkich rodzin, ich potomstwa i narodów świata (1Moj. 22:16-18). Pełne poleganie na obietnicach, które nas dotyczą, rzeczywiście powoduje rozwój czterech wspomnianych wyżej funkcji odwagi.
Druga kwestia okaże się pomocna, aby osiągnąć ten sam cel. Jest nią pełna ufność w to, że służba Chrystusa zaopatrzy nas we wszystkie zewnętrzne pomoce, niezbędne, by umożliwić nam rozwijanie odwagi. Jako swą służbę wobec nas, Jezus wykonuje dzieło udzielania nam każdej niezbędnej pomocy ze Słowa w celu naszego dostatecznego oświecenia oraz pobudzenia nas do rozwoju tej oraz każdej innej łaski. Udziela nam także pomocy Ducha, by w pełni zaopatrzyć nas w siłę do rozwijania odwagi. Przy pomocy opatrzności stwarza nam wszelkie potrzebne okoliczności i innego rodzaju pomoc, jaka jest konieczna i wspiera nas w okolicznościach rozwijających odwagę. Pełne zaufanie do Chrystusa, wykonującego taką służbę wobec nas, pomoże nam w rozwoju tej łaski.
Trzecią rzeczą, która okaże się pomocna w rozwijaniu odwagi, jest zupełna pewność, że dzięki mocy Bożej mamy wszelkie wewnętrzne pomoce, umożliwiające nam rozwijanie tej łaski. Duch Święty jako nowa wola, daje nam determinację niezbędną do rozwoju odwagi, a jako święte władze we wszystkich zdolnościach naszego mózgu, daje nam wewnętrzne możliwości do przejawiania odwagi. Duch Święty jako usposobienie, które nowa wola przejawiająca te święte zdolności wypracowuje w nas, sprawia, że wzrastamy. Tak, zupełne upewnienie wiary rozwija odwagę.