Sztandar Biblijny nr 301 – 2021 – str. 39

jednym z jego różnych poziomów, powinni się starać całą mocą swej istoty, by otrzymać ten bezcenny dar jako swą wieczną własność. Apostoł nakłania nas: „Bojuj on dobry bój wiary, chwyć się żywota wiecznego […]” (1Tym. 6:12).

      Uchwycenie się wiecznego życia zakłada kilka rzeczy: (a) Jeśli chodzi o nasz intelekt, to zawiera właściwą wiedzę, zrozumienie i wiarę w życie wieczne. (b) Jeśli chodzi o nasze uczucia, to zawiera ufność, przyswajanie sobie i serdeczną reakcję na obietnice Słowa Bożego. (c) Pragnienie, oczekiwanie, samokontrolę i pogodną wytrwałość w zdobywaniu tego życia. (d) Obowiązkową i bezinteresowną miłość do Boga, Chrystusa, braci, świata i nieprzyjaciół, która łączy się z tym. (e) Samoponiżenie i poniżenie wobec świata ze względu na to życie, pokój, że je uzyskamy i odrywanie naszych uczuć od rzeczy przykrych oraz pragnienie Słowa, Ducha i opatrzności pomocnych do uzyskania życia wiecznego oraz umiłowanie tego życia ze względu na jego wewnętrzną wartość. (f) Jeśli chodzi o wolę, uchwycenie się życia wiecznego sugeruje skupienie się na rzeczach prowadzących do jego uzyskania oraz skierowanie woli przeciwko temu, co utrudnia uzyskanie go. (g) Co do wysiłków, to uchwycenie zakłada, że aktywność całej istoty, umysłu, serca i siły będzie przejawiana na korzyść rzeczy sprzyjających osiągnięciu go, a przeciw temu, co sprzeciwia się jego zdobyciu. To jest uchwycenie się życia wiecznego.

NAKŁANIANIE DO STARANIA SIĘ O ŻYCIE WIECZNE

      O, tak, niezliczone są powody, które powinny nas skłaniać do uchwycenia się Boskiego daru – nagrody wiecznego życia. Powinniśmy starać się o życie wieczne, ponieważ Bóg jako nasz Ojciec, z największą miłością pragnie, abyśmy się o nie ubiegali. On zaprosił nas i przygotował dla nas wszystkie zarządzenia pomocne do osiągnięcia go. To obejmuje dostarczenie, wielkim kosztem dla Boga, okupowej ofiary naszego Pana Jezusa, aby osiągnięcie życia wiecznego było możliwe dzięki Jego zasłudze dla nas, Boskie udzielenie nam Słowa z jego mocą oświecania, ożywiania, powstrzymywania, zachęcania, usprawiedliwiania, uświęcania i wyzwalania nas, abyśmy mogli go osiągnąć. Obejmuje to także Jego obdarzenie nas Duchem z jego zdolnościami związanymi z umysłem, sercem i wolą, jako dostatecznej wewnętrznej mocy, by uzdolnić nas do osiągnięcia tego życia. Zawiera się w tym również zapewnienie przez Boga służby Jezusa, by On dał nam wszelkie zewnętrzne wsparcie, jakiego potrzebujemy do uzyskania go, obdarzenie nas przez Boga synostwem, w którym On daje nam (próbnie) prawo do tego życia oraz udzielenie nam przez Boga wszelkich opatrzności niezbędnych, by pomóc nam i dać nam wsparcie, gdy staramy się o otrzymanie go.

      Powinniśmy uchwycić się życia wiecznego ze względu na jego wewnętrzną wartość, ze względu na przywileje, jakie daje jego posiadanie, na możliwość bycia użytecznym dla Boga i Jego stworzeń, jakie ono daje, na nagrody, jakimi ono darzy swych posiadaczy, obecnych i przyszłych. Ono daje radość i pokój tym, którzy je osiągają i wyznacza cele, dzięki którym jest ono użyteczne dla Boga i innych.

      Powinniśmy się go uchwycić, ponieważ jesteśmy zapraszani do osiągnięcia go, ponieważ przyjęliśmy to zaproszenie, publicznie wyznaliśmy, że je przyjmujemy, a także ze względu na przeszłe wysiłki poczynione, by je zdobyć. Powinniśmy się uchwycić życia wiecznego, ponieważ ono obecnie daje nam wspaniałe przywileje związane z nadzieją osiągnięcia go, z powodu zachęty, jaką daje nam perspektywa jego uzyskania oraz podniesienia charakteru, jaki daje nam taki wysiłek.

      Tak, zaproszenie dane w Obj. 18:4 – wyjdźcie z Babilonu, ludu mój – jest nadal kierowane do niespłodzonych z ducha epifanicznych poświęconych aż do obecnego czasu. Bóg ukazuje możliwość osiągnięcia chwalebnej doskonałej ludzkiej egzystencji w Tysiącletnim Królestwie oraz życia wiecznego antytypicznej klasie Miriam (2Moj. 15:20, 21) – najwyższej z potysiącletnich klas na Ziemi. Dla wszystkich z poświęconego ludu Bożego mamy miłujące napomnienie, by byli wierni aż do końca, ponieważ to przyniesie im życie wieczne w Jego Królestwie jako dar – nagrodę.

      Powinniśmy uchwycić się życia wiecznego, ponieważ to pomoże nam podobać się Bogu i Chrystusowi oraz uwielbiać Ich i zmniejszy wysiłki podejmowane przez Jezusa i naszych braci, by pomóc nam je zdobyć. Nasz przykład będzie pobudzać innych do osiągnięcia tego życia i sprawi, że teraz będziemy bardziej owocni w nauczaniu innych w taki sposób, aby pomóc im w zdobywaniu go oraz przystosuje nas do pomocy światu w osiągnięciu życia wiecznego w następnym Wieku.

JAK UCHWYCIĆ SIĘ ŻYCIA WIECZNEGO

      Sposoby naszego uchwycenia się życia wiecznego jako Boskiego daru – nagrody – są różnorodne. Duch, który powinien cechować nasze wysiłki w osiągnięciu go, jest (a) duchem pokornej wdzięczności Bogu za złożenie nam oferty życia wiecznego i umożliwienie jego osiągnięcia oraz Jezusowi za Jego akty służby w umożliwieniu tego (Jego akty oświecenia, ożywiania, zachęcania, korygowania, usprawiedliwiania, uświęcania i wyzwalania nas do osiągnięcia go), (b) duchem wielkiej oceny Boskiego i Chrystusowego Ducha dokonującego tych wszystkich czynów, (c) duchem zupełnego poświęcenia Bogu i Chrystusowi oraz (d) duchem wierności w naszych wysiłkach osiągnięcia go. Jeśli te i inne pokrewne zalety cechują naszego ducha, gdy staramy