Sztandar Biblijny nr 301 – 2021 – str. 38
tego życia, mogą wiecznie zaznawać jego radości, odpowiednio do swojej określonej klasy (Ps. 13:6; 16:11; 36:9; 45:16; Izaj. 25:9; 35:10; 61:10). Trzecim celem jest to, że na wieki będą mieć przywilej społeczności z Bogiem i Chrystusem (Izaj. 51:11; 66:10; Zach. 2:10). Czwarty cel to możliwość wiecznej służby Bogu i Chrystusowi, każdy zgodnie ze swym stanowiskiem (Obj. 21:3). Piątym celem życia wiecznego jest to, że każdy na swoim miejscu może wiecznie panować nad udzielonym mu przez Boga działem (Obj. 22:5). Szósty cel to wieczne korzystanie ze swych błogosławieństw (Obj. 14:13; Judy 24; Ps. 13:6; 17:15). A siódmym celem jest wieczna możliwość przebywania w dobrej społeczności z innymi (Izaj. 12:1-6; 65:17-25).
NIEKTÓRZY NIE ZDOŁAJĄ UZYSKAĆ ŻYCIA WIECZNEGO
Ci, którzy w tym Wieku nie zdołają osiągnąć życia wiecznego, to tacy, którzy kiedyś zostali oświeceni Słowem, którzy skosztowali daru usprawiedliwienia, zesłanego im przez Boga z nieba, którzy otrzymali spłodzenie z Ducha, docenili dobre rzeczy z Boskiego Słowa i którzy oceniali przywileje następnego Wieku, lecz po otrzymaniu tych wszystkich łask, z powrotem wrócili do grzechu, błędu, samolubstwa i światowości i tak je umiłowali, że zupełnie zatwardzili się w nich i tym sposobem zniszczyli Świętego Ducha w swych sercach. Tacy ponownie ukrzyżowali Syna Bożego przez zaparcie się Jego okupowej ofiary, zrzucając drogocenną weselną szatę. Oni wyparli się swego udziału w ofierze za grzech (lecz niekoniecznie wszyscy uczynili każdą z tych trzech rzeczy). Popełnili grzech na śmierć, z którego nie będzie dla nich ratunku (Żyd. 6:4-8; 10:26-29; 2Piotra 2:1, 12, 20, 21; 1Jana 5:16).
————-
w ramce
Mówcie do zatrwożonych w sercu: Zmocnijcie się, nie bójcie się; oto Bóg wasz z pomstą przyjdzie; z nagrodą Bóg sam przyjdzie, i zbawi was. Izaj. 35:4
————–
Pismo Święte zapewnia nas również, że w następnym Wieku niektórzy utracą życie wieczne jako ludzie. Będą to członkowie dwóch klas. Pierwsza to ci, którzy po stu latach łaski w błogosławionych i łatwych warunkach tysiącletniej Drogi Świętości (Izaj. 35:8) odmówią nawet zewnętrznej reformy, co będzie skutkowało zniszczeniem ich we wtórej śmierci. Do nich, jako do młodzieńca i dziecięcia, odnosi się Izaj. 65:20. Lecz ten werset wspomina również o innej klasie – o starcach, którzy nie dopełnią swych tysiącletnich dni dobrem. Prawdą jest, że w czasie Tysiąclecia oni zreformują się zewnętrznie, bo nie pozwolono by im na więcej niż 100 lat na zewnętrzną reformę. Zewnętrznie będą powstrzymywać się od czynienia zła, lecz nie będą czynić dobra. Tysiącletnia klasa „owiec” będzie karmić chlebem żywota tych, którzy będą głodni, będzie udzielać wody życia spragnionym, prowadząc tych, którzy są obcy, do Nowego Przymierza, okazując w ten sposób swoją gościnność, odziewając szatą sprawiedliwości tych, którzy są jej pozbawieni, pomagając uleczyć rany grzechu chorym na chorobę grzechu i odwiedzając ich przez zanoszenie modlitw o ich uzdrowienie.
W porównaniu do tego, „starcy” – klasa „kozłów”, samolubnie przyswajając sobie tysiącletnie dobre rzeczy, nie będzie służyć takim głodnym, spragnionym, opuszczonym, nagim, chorym i uwięzionym (Mat. 25:31-46). Zatem kiedy pod koniec Tysiąclecia zastanie ich Mały Okres (z jego próbami charakteru, które zrewidują i objawią ich najgłębsze motywy i skłonności), ujawniona będzie prawdziwa postawa ich serc – brak najwyższej miłości do Boga oraz miłości do bliźniego jak do siebie i skłonność do skrzywdzenia nawet swoich dobroczyńców – Starożytnych i Młodocianych Godnych – co w rezultacie przyniesie ich bezpowrotne zniszczenie we wtórej śmierci (Dz. 3:23; Izaj. 65:20; Obj. 20:15; 21:8). Zgodnie z tym, niektórzy utracą życie wieczne – jedni podczas Wieku Ewangelii, a inni podczas lub pod koniec Wieku Tysiąclecia.
NIEOCENIONA WARTOŚĆ WIECZNEGO ŻYCIA
Wieczne życie jest naprawdę cenne, zarówno w swej nieśmiertelnej jak i śmiertelnej formie. Oczywiście, duchowa natura lub natury, jakie uzyskają Wielka Kompania, Starożytni i Młodociani Godni (nie wiemy, czy te trzy klasy otrzymają tę samą czy różne natury na poziomie duchowym) będą bardziej cenne niż natura ludzka, ponieważ, jeśli otrzymają naturę aniołów, to ona wciąż będzie nadal wyższa i bardziej wartościowa niż ludzka natura (Żyd. 2:5-9).
Niemniej jednak, ludzka natura na poziomie doskonałości ciała, umysłu, serca i woli, jaką cieszono się w rajskich warunkach, także ma wielką wartość. Jest ona rzeczywiście tak cenna, że jej posiadacze będą wiecznie szczęśliwi i osiągną stan błogości w związku z wielkimi błogosławieństwami, które nieodłącznie się z nią wiążą. Życie jest jednym z najcenniejszych Boskich darów. Nawet niedoskonałe życie na ludzkim poziomie, nawet ograniczone czasowo ludzkie życie jest najbardziej cenną własnością jednostki, co sugeruje Pan Jezus pytając, co człowiek może dać w zamian za swą duszę, czyli życie (Mat. 16:26)? Ubiegający się o życie wieczne na