jest dobra i gdy jest zła, a także w korzystnych i niekorzystnych warunkach (2Kor. 6:4, 8).

My, którzy uważamy się za dzieci Boże, coraz bardziej starajmy się naśladować cichego i spokojnego ducha Chrystusa. Podobnie jak On przyjmujmy opatrzność Boga i bądźmy posłuszni Jego zasadom i prowadzeniu, będąc uzbrojeni w siłę, którą tylko On może zapewnić i zapewni wszystkim, którzy przyjmują na siebie Jego jarzmo i uczą się od Niego.

BS 2020, s. 90-92

DUCHOWE ŻYCIE

„PAN jest moją światłością i moim zbawieniem, kogóż będę się bać? PAN jest mocą mego życia, kogóż mam się lękać? O jedno proszę PANA i o to będę zabiegał: abym mieszkał w domu PANA po wszystkie dni mego życia, abym oglądał piękno PANA i dowiadywał się w jego świątyni”. Ps. 27:1, 4, UBG

NATCHNIONY Psalmista w najwznioślejszych słowach wyrażających poświęcenie i zapał, wlewa w serca i umysły poświęconego ludu Bożego uczucia wiary, ufności, miłości i adoracji dla Boga, który jest godny wszelkiej chwały. Choć wiele z tych uczuć było opartych na jego własnych burzliwych doświadczeniach, to zostały one wyrażone pod Boskim natchnieniem, szczególnie w celu pouczania i budowania prawdziwego duchowego Bożego Izraela. Sam Bóg wskazuje nam uczucia żarliwego oddania się, które powinny napełniać nasze serca i z tego punktu widzenia dostrzegamy, jak blisko On przyciąga nas do siebie przez miłość, wiarę i naszą dziecięcą ufność.

Chociaż rozum i zdrowy rozsądek mają swe słuszne i niezastąpione miejsce w życiu religijnym, to dusza, która nigdy nie wznosi się na skrzydłach świętego i żarliwego wzruszenia i która nigdy nie jest poruszana do głębi poczuciem Boskiej dobroci i życzliwości, jeszcze nigdy nie doświadczyła błogosławieństwa związku synostwa. Prawdziwy syn ukochanego i aprobującego ojca w naturalny sposób doświadcza żaru czułych emocji. Jest tak szczególnie w przypadku prawdziwego Boskiego Syna, który w swym Niebiańskim Ojcu rozpoznaje doskonałość każdej łaski, ukoronowanie wszelkiej doskonałości i który żyje w bliskiej łączności i społeczności z Nim oraz stale doświadcza ciągłej Boskiej miłości i uznania.

————-
w ramce

„Albowiem sam Ojciec miłuje was, dlatego że wyście mnie umiłowali i uwierzyli, że Ja od Boga wyszedłem Jana 16:27, BW

„Bóg zaś daje dowód swojej miłości ku nam przez ta że kiedy byliśmy jeszcze grzesznikami, Chrystus za nas umarł”. Rzym. 5:8, BW
————–

O, gdy nasz błogosławiony Pan Jezus powiedział: „[…] sam Ojciec miłuje was […]”, to nie były to puste słowa. „[…] Jeśli kto mnie miłuje, słowa mojego przestrzegać będzie, i Ojciec mój umiłuje go, i do niego przyjdziemy, i u niego zamieszkamy” (Jana 16:27; 14:23, BW). To właśnie w takich warunkach, te wszystkie święte uczucia miłości, czułości, wiary, wdzięczności i chwały, napełniają po brzegi nasz kielich radości i ze świętym uniesieniem śpiewamy: „[…] kubek mój jest opływający. Nadto dobrodziejstwo i miłosierdzie twe pójdą za mną po wszystkie dni żywota mego, a będę mieszkał w domu Pańskim na długie czasy” (Ps. 23:5, 6).

Jakże pełne melodii żarliwych emocji, wdzięcznej chwały i miłującej ufności są te natchnione psalmy! One przynoszą radość naszym sercom i naszym językom, a także pokazują nam jak przez medytację nad Jego Słowem i przez posłuszeństwo Jego przykazaniom, radujemy się „zawsze w Panu”; i za wszystko dziękujemy – „[…] taka jest bowiem wola Boża w Chrystusie Jezusie względem was” (Filip. 4:4; 1Tes. 5:18, BW).

Kiedy Dawid rozmyślał o Boskiej opatrzności, o tym, jak wielokrotnie był uwalniany spod mocy wrogów i o ciągłości Boskiej dobroci i miłosierdzia, zawołał słowami naszego wersetu: „PAN jest moją światłością i moim zbawieniem, kogóż będę się bać? PAN jest mocą mego życia, kogóż mam się lękać?” To pocieszenie, w różny sposób wyrażane w całym Piśmie Świętym, z całą swą błogosławioną mocą przychodzi w czasie naszych największych potrzeb: im bardziej zdesperowani i zdeterminowani są wrogowie, z którymi się stykamy i im ostrzejszy jest konflikt z mocami ciemności, tym wspanialsze jest wyzwolenie i wyraźniejsza manifestacja Boskiej łaski. W wyniku tego, wiara jeszcze