Sztandar Biblijny nr 298 – 2020 – str. 84

powyżej. Po pierwsze, musimy być poświęceni Bogu i trwać pod przywództwem Jezusa, ponieważ tylko ci, którzy oddali siebie Bogu i trwają w Jezusie, prawdziwie mogą nazywać Boga swoim Ojcem. Po drugie, powinniśmy prosić jedynie o „dobre rzeczy” – o Boskiego Świętego Ducha i to, co jest w harmonii z nim, co Bogu upodobało się udzielić (Łuk. 11:13). Powinniśmy zachować samych siebie w miłości Bo­żej (Judy 21), a nasze serca powinny być w pełnej harmonii z Nim, jeśli chcemy otrzymać Jego błogos­ławieństwa.

————-
w ramce

SIEDEM CZĘŚCI MODLITWY: INWOKACJA, WYSŁAWIANIE, DZIĘKCZYNIENIE, PROŚBA, WYZNANIE, SPOŁECZNOŚĆ, ZAPEWNIENIE
————–

      Bądźmy zapewnieni o tym, że zawsze możemy przyjść do Boga, jeśli modlimy się zgodnie z Jego wolą. Kiedy zanosimy samolubne modlitwy, nie jesteśmy w zgodzie z Nim. „Bóg jest duchem, a ci, którzy mu cześć oddają, winni mu ją oddawać w du­chu i w prawdzie” (Jana 4:24, BW). Również „[…] Bóg jest miłością”; „Kto nie miłuje, nie zna Boga […]”; lecz „[…] kto mieszka w miłości, mieszka w Bogu, a Bóg w nim” (1Jana 4:8, 16, BW). Dzie­ci Boże miłujące Go z całego serca, duszy, umysłu i siły (Mar. 12:30) – które w zupełnym oddaniu dla Niego miłują Go w najwyższym stopniu i są w jedno­ści ducha z Ojcem i Synem – tak jak Ojciec i Syn są jednością (Jana 17:17-23). Są one prowadzone przez Boskie Słowo oraz pozostają w zu­pełnej harmonii z tym Słowem i dlate­go nie proszą o nic, co jest sprzeczne z tym Słowem lub z Boską wolą w nim objawioną – takie osoby naprawdę mają nieskończone źródło zaspo­kajania swych potrzeb i najcenniej­szą społeczność z wielkim Bogiem wszechświata – Jehową zastępów i Jego jednorodzonym Synem, Jezu­sem Chrystusem (1Jana 1:3). „Al­bowiem słońcem i tarczą jest Pan, Bóg, Łaski i chwały udziela Pan, nie odmawia tego, co dobre, tym, którzy żyją w niewinności” (Ps. 84:12, BW). Jeśli trwamy w harmonii z Bogiem i przybliżamy się do Niego w imieniu Je­zusa, otrzymamy odpowiedź na nasze mod­litwy (Jana 15:16). „Ile jest bowiem Boga, w nim są »tak« i w nim są »Amen«, ku chwale Boga przez nas” (2Kor. 1:20, UBG).

SIEDEM CZĘŚCI MODLITWY

      W szerszym sensie modlitwa obejmuje: inwokację, wychwalanie, dziękczynienie, wyznanie, prośbę, spo­łeczność i zapewnienie. Istnieje siedem części lub siedem cech modlitwy i żadna z nich nie powinna być zaniedbywana. Tak, „ofiaruj Bogu dziękczynie­nie i spełnij Najwyższemu śluby swoje!” (Ps. 50:14, BW).

      Modlitwa rozpoczyna się inwokacją, przez którą wzywamy Boga lub Pana Jezusa. Poświęceni zwykle powinni modlić się do Ojca, chociaż właściwe jest dla nich także zwracanie się w modlitwie do nasze­go Pana Jezusa (2Tes. 3:1-5; Obj. 22:20,21). Nasz Pan powiedział nam, jak mamy zwracać się do Boga w modlitwie: „A wy tak się módlcie: Ojcze nasz, któryś jest w niebie […]” (Mat. 6:9, BW; Łuk. 11:2). Zwracanie się do Boga w ten sposób wzbudza w nas wrażliwość, świadomość naszej cudownie bliskiej społeczności z naszym Niebiańskim Ojcem. Jakże cenną społeczność mamy z Nim!

      Wysławianie Boga za Jego liczne dary także sta­nowi dużą część naszych modlitw. To zapewnia Boga o naszej czci dla Niego i że właściwie Go oceniamy. Zastanawianie się nad cudami Jego potężnej istoty, chwalebnego charakteru i wspaniałych dzieł przy­ciąga nas bardzo blisko do Niego. „Chwalcie Pana, albowiem dobrze jest śpiewać Bogu naszemu, bo to wdzięczna rzecz; pieśń chwały jest miła” – odpo­wiednia i właściwa (Ps. 147:1, BW). „Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały, a wielkość jego jest nie­zgłębiona” (Ps. 145:3, BW).

      O, mamy wspaniały przywilej dziękczynienia: „Przystąpmy z dziękczynieniem przed Jego oblicze, radośnie śpiewajmy Mu pieśni” (Ps. 95:2, BT; 100:4  2Kor. 9:11, 12). Otrzymaliśmy przywilej ubiegania się o Jego radę w dogodnym dla nas czasie, zatem „[…] we wszystkim w modlitwie i błaganiach z dziękczynieniem powierzcie prośby wasze Bogu” Filip. 4:6, BW).

      Wyznająca modlitwa jest nie­zmiernie ważna – w istocie rzeczy jest to podstawa naszej społeczno­ści z Bogiem. „Kto ukrywa występ­ki, nie ma powodzenia, lecz kto je wyznaje i porzuca, dostępuje miłosierdzia” (Przyp. 28:13, BW). Nigdy nie przyjmujmy postawy, jaką mają niektórzy, że nie ma potrzeby starania się o miłującą życzliwość Ojca, gdy wyznajemy nasze upadki przed Bogiem czy Jezusem. Ci, którzy wypierają się, że jakiekolwiek grzechy czy upadki lub ci, którzy nie przychodzą do Boga przez wiarę w Chrystusa po przebaczenie, mają mnóstwo nieusuniętych, nieprzebaczonych grzechów, które ich oskarżają i z tego powodu (przynajmniej w dużej mierze) tracą społeczność z Ojcem Niebiańskim i Panem Jezusem. Tacy też zaniedbują chodzenia „ścieżkami sprawiedliwości” (Ps. 23:3).

      Modlitwa błagalna jest wyrażonym bądź niewyrażonym szczerym pragnieniem wznoszącym się do Boga o dobre rzeczy w imieniu Jezusa, co bardziej szczegółowo zostało wyjaśnione powyżej.

      Społeczność z Ojcem i Synem jest najbardziej cenną formą modlitwy (1Jana 1:3; 2Jana 3). Mamy