DZIĘKCZYNIENIE – POWSZECHNE ZOBOWIĄZANIE

„W modlitwie bądźcie wytrwali i czujni z dziękczynieniem, (Kol.4:2, BW)

————-
w ramce

POSTAWA WDZIĘCZNOŚCI

Dziękowanie Bogu we wszelkich okolicznościach.
————–

      W okresie świątecznym ludzie są bardzo zajęci dawaniem upominków oraz przygotowaniami do spot­kań z rodziną i przyjaciółmi. To może tworzyć chwilową przerwę w naszym poświę­caniu czasu na reagowanie na dary udzielone przez Nie­biańskiego Ojca. Jako poś­więcone dzieci rozumiemy, że modlitwa dziękczynna jest dowodem Boskiej łaski. Gorliwość w służbie dla Boga będzie często prowadzić Jego dzieci do Niego, uświadamiając im, że u Jego stóp znajdują współ­czucie w trudnościach, w zniechęceniu i życiowych próbach. Mogą również prosić o Jego prowadzenie i kierownictwo w każdej sprawie życia, a przez Jego Słowo słuchać Jego mądrości, która uzdolni ich do służenia Mu w sposób godny przyjęcia przez Niego.

      Przywilej składania podziękowań Bogu oraz na­szym bliskim przyjaciołom jest od dawna ceniony przez społeczeństwa całego świata. To pomaga spajać więzy, które utrzymują społeczności razem. Przeciw­nie do tego, niewdzięczne zachowanie jest powszech­nie uznawane za karygodne i jest potępiane. Ogól­nie mówiąc, odczuwanie wdzięczności na pewnym poziomie wydaje się naturalne dla ludzkiej natury, nawet jeśli to uczucie nie zawsze jest wyrażane słow­nie. Wdzięczność, do której się odnosimy, powstaje z wiary w przyjaźń z drogimi nam osobami. Jest to zaufanie, z którego wynika pragnienie udzielania się w rodzinnych spotkaniach, gdy łączą nas szczegól­ne wspomnienia z przeszłości. W takim czasie Bóg udziela nam również przywileju tworzenia nowych wspomnień, a to tworzy wspólną więź miłującej życzliwości między dawcą a otrzymującym.

      Dzień Dziękczynienia podoba się nam wszyst­kim i jesteśmy zadowoleni, że wiele lat temu Ojcowie Pielgrzymi zapoczątkowali ten zwyczaj. Oni umiej­scowili go po zakończeniu żniw, by świętować po­myślne zbiory oraz prawdopodobnie wielkoduszność Indian. Obchodzenie takiego dnia w znacznym stop­niu podoba się wszystkim cywilizowanym ludziom. Powiększając tę radość, niektórzy doszli do społecz­ności z Niebiańskim Ojcem przez wiarę i są w stanie zrozumieć radości spra­wiedliwych wyrażone przez Dawida: „Ale sprawiedliwy się będzie weselił w PANU, a będzie w nim ufał; i będą się chlubili wszyscy, któ­rzy są uprzejmego serca” (Ps. 64:10, 11). Zaczynamy doce­niać wskazówki Jego Słowa, kierownictwo Jego świętego usposobienia w nas, Jego Ducha oraz uczymy się dos­trzegać prowadzenie przez Jego Opatrzność. Coraz bardziej doceniamy społeczność z tymi, którzy prze­jawiają podobną drogocenną wiarę, czerpiąc wzmoc­nienie i pokrzepienie z wzajemnego towarzystwa.

      Bóg Jehowa w swej łaskawości zaprasza nas rów­nież do obchodzenia tego, co powszechnie nazywa się Świętami Narodzenia Jezusa – czasem szczegól­nego upamiętniania narodzin naszego Pana. Dla wielu ten czas dziękczynienia pozostaje uroczystą, nabożną oraz radosną okazją i których myśli oraz pragnienia serca szczególnie kierują się na dobro rodziny i sprawy duchowe, na rozmyślania nad wiel­kim przejawem Boskiej miłości wobec nas – posła­niem na Ziemię Jezusa Chrystusa i Jego ofiarą (Jana 3:16). Dzieci oraz osoby młode duchem w każdym wieku w wielu miejscach wychodzą z domu podczas Świąt, by śpiewać dla znajdujących się w sąsiedztwie o radości z poznania faktu, że Jezus przyszedł na zie­mię i urodził się, by zbawić ich z grzechu i śmier­ci. Dużo Boskiej radości rozlewa się w ten czy inny sposób, a ludzie, którzy rzadko rozmawiają ze sobą, znajdują w okresie świątecznym okazję, by podzie­lić się posłannictwem pokoju na ziemi i dobrej woli w stosunku do ludzi.

      W tym wspaniałym czasie – który zgodnie z ogólną zasadą został poświęcony okazywaniu czci Bogu Jehowie za Jego wielkie dary dla ludzi – zasta­nowimy się nad modlitwą, jako jedni z tych, którzy są w „modlitwie ustawiczni”. Błagalna modlitwa jest wyrażonym lub niewyrażonym szczerym pragnie­niem serca, wznoszącym się do Boga o dobre rzeczy. Wszystkie poświęcone dzieci Boże pragną otrzymać odpowiedź na swe błagania! Jako powołane i wybra­ne dzieci staramy się zabiegać o Boskie prowadzenie