Sztandar Biblijny nr 297 – 2020 – str. 70

On pisze: „Wspaniała siła i mnogość myśli naszego wersetu nie może być oceniona przez tych, którzy nigdy nie byli na wielkim oceanie. Gdy podróżuje­my przez wodę z prędkością kolei i rozglądamy się w każdym kierunku, rzadko widząc statek duży czy mały, to dzień po dniu zaczynamy rozumieć, jak nie­wielkie mamy wyobrażenie o świecie, w którym ży­jemy. On jest dużo większy niż poprzednio byliśmy sobie w stanie wyobrazić”. To pokazuje, jakie głębo­kie wrażenie wywarł ogrom mórz na jego umysł i jak szybko parowiec pozwolił mu na rozszerzenie jego służby na cały świat.

PODRÓŻ PAROSTATKIEM DO EUROPY, KONWENCJA W LONDYNIE 1–4 SIERPNIA 1913 ROKU

      Z konieczności występuje znaczna różnica po­między konwencją urządzaną w wielkim mieście a konwencją na wsi. Występuje też niewielka róż­nica temperamentów pomiędzy zharmonizowanym charakterem Anglików z Ameryki i Kanady a zło­żonym charakterem Anglików z Wielkiej Brytanii. Dlatego zawsze istnieje niewielka różnica pomiędzy konwencjami urządzanymi po przeciwnych stro­nach Atlantyku. Jednak jedność ducha wszystkich drogich uczestników konwencji jest widoczna dla każdego, kto uczestniczył w obydwu konwencjach. Jak bardzo jest to uzasadnione! Wszyscy spłodze­ni z Ducha, wszystkie dzieci jednego Ojca, wszyscy wzorują się na tym samym chwalebnym Zbawicielu. Wszystkie te drogie osoby z pewnością mają liczne, wspaniale zharmonizowane cechy. „[…] w jednym Duchu wszyscy zostaliśmy ochrzczeni w jedno ciało […]” – 1Kor. 12:13, BW.

      Ogólnoświatowe poselstwo Żniwa nie mogło mieć silniejszego świadectwa niż to – jedność du­cha manifestowana wśród członków Ciała Chrystu­sa. Jest to gromadzenie klasy pszenicy do Pana, do Jego Słowa i do wzajemnego zrozumienia. Możemy być nauczani w szkole Chrystusa tylko w takim stop­niu, w jakim uświadamiamy sobie nasze własne bra­ki oraz potrzebę, by być prowadzeni drogami Pana oraz by poddać samych siebie instrukcjom Mistrza.

      Całkowita liczba uczestników nienależących do londyńskiego zboru wynosiła około 900, z których większość pochodziła z okolicznych miast i miaste­czek, chociaż niektórzy z nich przybyli z Niemiec, Danii i Szwecji, a oprócz tego byli też przedstawi­ciele z Ameryki. Sto sześćdziesiąt dziewięć osób okazało swe poświęcenie przez chrzest w wodzie, symbolizując swe zanurzenie w śmierć Chrystusa – Rzym. 6:3-5.

      Po konwencji w Londynie brat Russell kontynu­ował swą służbę w Plymouth, Exeter, Cheltenham, ponownie w Londynie, w Lincoln, Hull, Wakefeld, York, Tunbridge Wells, znowu w Londynie, w Walsall, Chester, Blackburn, Bolton i Preston.

PO ANGLII USŁUGI ODBYWAŁY SIĘ W SZKOCJI ORAZ WE FRANCJI

      Trzydniowa konwencja w Glasgow rozpoczęła się 23 sierpnia. Było bardzo wielu uczestników – od osiemset do dziewięćset osób – głównie ze Szkocji. Byli także uczestnicy z Irlandii i Anglii. Zawsze cie­szymy się z naszych wizyt w Glasgow. Nasi szkoccy bracia i siostry przejawiają ciepło i gorliwość chrześ­cijańskiej miłości, która jest imponująca i inspirują­ca. Cztery razy przemawialiśmy na tej konwencji na tematy związane z Królestwem – jak możemy uczy­nić pewnym nasze powołanie i wybór do udziału w nim. Mówiliśmy również o wartości studiowania Biblii jako pomocy do budowania charakteru itp.

      Po konwencji w Glasgow brat Russell odwie­dził Sterling, Coatbridge, Kilmarnock i Southport. Następnie usługiwał w Paryżu we Francji. Uczest­niczył tam w niewielkiej konwencji liczącej około siedemdziesięciu szczerych, gorliwych braci i sióstr. Niektórzy z nich przebyli nawet tysiąc kilometrów – z Belgii, Szwajcarii, Niemiec oraz różnych części Francji. Reprezentowali małe zbory badaczy Biblii i byli pełni tej samej miłującej gorliwości, jaka była okazywana wśród braci innych narodowości.

      Pastor Russell powrócił do Londynu 2 wrześ­nia, uczestniczył w pewnych sprawach związanych z tamtejszą pracą, a 3 września odjechał do Liverpoolu. Tego samego dnia wsiadł na pokład parowca „Tunisian”.

      Pastor Russell powiedział: „Mieliśmy przyjemną podróż powrotną z dobrymi możliwościami pracy literackiej, docierając do Brooklynu w piątek rano, 12 września”.

PODRÓŻ PAROWCEM NA KONTYNENT EUROPEJSKI, DO AZJI I AFRYKI

      Parowiec umożliwił służbę pastora Russella na kon­tynencie europejskim, włączając następujące kraje: Anglię, Irlandię, Finlandię, Norwegię, Szwecję, Da­nię, Austrię, Niemcy, Szwajcarię, Francję i Rosję. Parowcem podróżował na kontynent azjatycki, włą­czając kraje: Japonię, Chiny i Indie. Odwiedził także kontynent afrykański, gdzie służył w Afryce Połud­niowej, Afryce Zachodniej i Liberii. Pastor Russell odbywał zagraniczne podróże misyjne corocznie.

PRACA W GAZETACH

      Byłoby nie w porządku, gdybyśmy nie skomentowali pracy prowadzonej przez pastora Russella w gaze­tach. Cytujemy z R 6021-22: Moglibyśmy to określić jako oddział grenadierów w armii. On wyszukuje ukryte miejsca wroga i usiłuje zostawić małe bomby w każdym dostępnym miejscu. Rezultat z 1916 roku nie jest równy temu z 1915 roku. Pouczyliśmy przy­jaciół, by byli bardziej staranni, aby każda „bomba” była właściwie umieszczona, aby nic nie poszło na marne. Ilość rozdanej bezpłatnie literatury prawie