Sztandar Biblijny nr 296 – 2020 – str. 62

      Każdy, kto nie okazuje właściwego stopnia gorliwości, prawdopodobnie zostanie czymś zrażony, gdy będzie usiłował iść dalej. Dlatego Pan mówi: zastanówcie się nad warunkami, policzcie koszty, rozważcie całą sprawę, zanim zdecydujecie się być moimi uczniami. Następnie, jeśli zdecydowaliście się nimi zostać, przyjdźcie i naśladujcie mnie.

      Gdy ktoś stał się uczniem Pana, wchodzi w stan klasy przedstawionej w naszym wersecie przez słowo „ich”. W tej klasie było dwunastu Apostołów, pięciuset innych braci wspomnianych przez świętego Pawła oraz wszystkie poświęcone dzieci Boże, które przez cały Wiek Ewangelii i jego rozszerzone Żniwo przyjmowały naszego Pana w szczerości i wierności serca. Do wszystkich takich stosuje się modlitwa: „Uświęć ich w twojej prawdzie. Twoje słowo jest prawdą!”.

      Dziwne jest, że to, co uważaliśmy za koniec drogi, jest zaledwie jej początkiem. Lecz gdy już poznaliśmy prawdę, powinniśmy poznawać ją bardziej. Gdyby każdy z nas cofnął się myślą i spróbował przypomnieć sobie, jak dużo rozumiał na początku, to uświadomi sobie, iż wiedział, że jest grzesznikiem i że jeśli przybliży się do Jezusa, Ojciec odłączy go. Do tego odnosi się Apostoł Paweł, mówiąc: „Jego bowiem dziełem jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie do dobrych uczynków […]” (Efez. 2:10, BW). Tego odłączenia dokonuje Ojciec przez swą prawdę, jak zostało pokazane wcześniej.

PRAWDA, KTÓRA UŚWIĘCA

POZNAJ BOSKI PLAN – JEGO SŁOWO JEST PRAWDĄ

      Ta uświęcająca prawda nie powinna być postrzegana z punktu widzenia powszechnej wiedzy, ponieważ ta prawda nie jest dla świata, nie jest dla nich przeznaczona. Ona jest dla poświęconych, dla tych, którzy stają się dziećmi Bożymi. Jest to rodzaj prawdy, której Bóg udziela swojej rodzinie. Apostoł Paweł mówi, że Bóg powołał nas zgodnie ze swoim celem, aby ostatecznie mógł okazać niezmierne bogactwa swej łaski w swej życzliwości wobec nas przez Jezusa Chrystusa (Efez. 2:7). Bóg ma cel, który w pełni będzie objawiony w przyszłych wiekach, w dalszym rozwoju Jego wielkiego planu.

      Bóg miał szczególny cel, gdy powołał i odłączył szczególną klasę. Szczególną prawdą, która dokonuje uświęcającego dzieła, jest prawda o jego wielkim planie wieków. On nie ujawnia tego wszystkiego od razu. Objawianie Jego planu postępuje przez wieki. Niektóre z tych objawień dotarły do nas przez proroków, niektóre przez Jezusa, a niektóre przez Apos­tołów. Te objawienia stanowią niebiańską pomoc do uświęcenia.

      Jest jednak niezbędne, abyśmy mieli plan, a także coś więcej niż ten plan. Można rozważać różne inne rzeczy, ale to prawda jest przewodem uświęcenia: „Uświęć ich w twojej prawdzie. Twoje słowo jest prawdą”. Na przykład, jeśli ktoś opiekował się dzieckiem, to myślał o żywności dla niego, o świeżym powietrzu, ćwiczeniach itp. Tak też jest z ludem Bożym. Prawdy są stopniowo podawane pod jego uwagę. Nasz Ojciec prowadzi nas przez różne doświadczenia, abyśmy mieli wyćwiczone zmysły. Nasze doświadczenia i opatrzności skłaniają nas do rozmyślania, do oceniania, do studiowania, do pytania i jeśli tak czynimy, rozwijamy się za pomocą tych doświadczeń i opatrzności. To doprowadza nas do rozważania, co oznacza to doświadczenie, a czego uczy nas tamto doświadczenie. Chociaż Słowo Boże jest podstawą wszystkich naszych instrukcji, jednak nie jest ono naszym jedynym źródłem wiedzy. Różne życiowe doświadczenia uczą nas różnych lekcji. Dziecko, które jedynie otrzymywałoby jedzenie, a potem wciąż leżało – tylko jedząc i śpiąc, nigdy nie mając okazji do raczkowania – nie wiedziałoby jak chodzić. Tak jest z dzieckiem Bożym.

DRUGA CZĘŚĆ UŚWIĘCENIA

PRACUJ, BUDUJĄC SWÓJ CHARAKTER

      Rozumiemy, że Bóg powołał Małe Stadko przez nowe powołanie. Członkowie Małego Stadka mieli otrzymać nową naturę, która nie jest ziemską naturą. Prawdziwym celem i zamierzeniem tego powołania było dostosowanie i przygotowanie Jego Nowych Stworzeń, wyższych w naturze niż ludzie i aniołowie. Jedyny prawdziwy Kościół ma być Boskim przewodem błogosławienia wszystkich stworzeń. Gdy dochodzimy do zrozumienia tego zakresu Boskiego planu, dostrzegamy powód, dla którego Bóg udziela nam prób i doświadczeń. Nasz Pan Jezus miał być miłosiernym Najwyższym Kapłanem. Jego doświadczenia i Jego cierpienia były w tym celu. A jeśli było niezbędne, aby nasz Pan Jezus – Pasterz Stada – cierpiał, to o ile bardziej dla nas konieczne są cierpienia, abyśmy mogli być udoskonaleni!

      Powinniśmy mieć dużo prób, cierpień, pokus, a otrzymując w nich pomoc, powinniśmy wiedzieć jak pomagać innym. Ci, którzy są obecnie wierni wśród ludu Pana, stają się szczególnie rozwinięci w podobieństwie charakteru do Mistrza. Oni mają przywilej być starszymi, aby mogli karmić młodych, aby mogli instruować owce Pańskie, aby one mogły wzrastać w owocach i łaskach Ducha – cichości, łagodności, cierpliwości, długim znoszeniu, braterskiej uprzejmości i miłości. Dlatego głównymi kwalifikacjami tych, którzy są nadzorcami wśród ludu Pana, jest wierność, lojalność oraz okazywanie pokornego ducha – ducha służby, a nie ducha wyniosłości.

      Uświęcenie jest stopniowym dziełem, trwającym przez całe chrześcijańskie życie. Ono nie jest