Sztandar Biblijny nr 296 – 2020 – str. 57

bezpośrednią konsekwencję któregoś z czynników. Śledzenie i monitorowanie wydarzeń na całym globie przez dekady, daje naukowcom informację umożliwiającą. prognozowanie i analizowanie różnych czynników wpływających na poważne incydenty pogodowe.

————-
w ramce

Pokolenie odchodzi i pokolenie przychodzi, ale ziemia trwa na wieki.
————–

Zastanówmy się nad tym zdaniem! Izaj. 46:9 (BW) mówi: „Wspomnijcie na spraw dawne, odwieczne, że Ja jestem Bogiem i nie ma innego, jestem Bogiem i nie ma takiego jak Ja”. Te słowa zapraszają poświęcone dziecko Boże do uznania majestatu Boga i Jego stworzenia, wierzenia w nie i trwania w tej wierze. Tak, On jest wspaniałym, majestatycznym, cudownym i bardzo miłującym Bogiem każdego stworzenia.

Ci, którzy patrzą na Ziemię, wszechświat, układ słoneczny, planety, wszystko co się tam znajduje – jako na pewien przypadkowy, chaotyczny, niezamierzony układ, który naprawdę jest kruchy, mogą z łatwością być zmuszeni do wierzenia, że jedna lub dwie drobne zmiany mogą zmienić wszystko. Mogą z łatwością uwierzyć, że wystarczy jeden niewłaściwy ruch i wszyscy możemy zginąć, jak niektórzy przepowiadają. Lecz ludzie, którzy zostali wychowani w wierze i w szacunku dla Boskiego stworzenia, uważają, że jest ono tak genialne, że jest całkowicie poza naszą zdolnością do pełnego zrozumienia. Myśl, że coś takiego zostało stworzone i nie może być zniszczone przez człowieka, jest poza zdolnością pojmowania.

Powinniśmy pozwolić naszemu intelektowi na rozmyślanie o majestacie Boga oraz powinniśmy zdać sobie sprawę z tego, że nie możemy w pełni zrozumieć dzieł naszego Stwórcy. Niemożliwe jest, abyśmy z tym zrozumieniem uwierzyli, że wszechświat po prostu się wydarzył. Wszechświat jest zbyt doskonały, zbyt wyjątkowy, jest zbyt złożony, zbyt majestatyczny; nie jesteśmy zdolni go opisać. Uznajemy trwałość wszechświata, chociaż nie jesteśmy w stanie zrozumieć rozmiaru wszechświata, ponieważ jesteśmy znikomi. Możemy słyszeć, że gwiazda jest odległa od Ziemi wiele lat świetlnych, lecz nie możemy w pełni tego zrozumieć.

Musimy zapytać, czy ludzkość może zniszczyć coś, co stworzył Bóg Jehowa? Planeta Ziemia była stworzona przez Boga jako mieszkanie dla człowieka i Bóg stworzył ją, by była zamieszkiwana przez wieki. Kaz. 1:4 (BW) mówi: „Pokolenie odchodzi i pokolenie przychodzi, ale ziemia trwa na wieki”. Jako poświęcone dzieci Boże wierzymy, że wszystko ma tutaj jakiś powód istnienia, wszystko jest powiązane ze sobą w sposób, którego być może nie jesteśmy w stanie pojąć. Takie oderwane od rzeczywistości poglądy, że człowiek może zniszczyć Boskie stworzenie, są obce dla naszych uszu.

Zdumiewające jest, jak niektórzy ludzie mogą patrzeć na twórcze dzieło wielkiego Boga Jehowy dokonane za pośrednictwem Logosa – Słowa, który istniał z Bogiem od początku stworzenia – i nie przyjmować tej prawdy. Kiedy zastanawiamy się nad długością czasu, jaki musiał upłynąć podczas stwarzania, możemy mieć pewne wyobrażenie na temat bliskości naszego Pana z Bogiem Jehową i znajomości Boskich planów. Ewangelia Jana 1:3 (BW) mówi: „Wszystko [aniołowie, księstwa i zwierzchności, jak również człowiek] przez nie powstało [Ojciec jest stworzycielem, chociaż wszystkie rzeczy zostały stworzone przez Syna, jako przedstawiciela Ojca], a bez niego nic nie powstało, co powstało”. Kluczem do zrozumienia tego jest jedność celu i dzieła Ojca i Syna.

Rozważmy teraz wybrane fragmenty z naszych pism związane z tym tematem. Rdzenie lodu wydobyte w wysokich Himalajach sugerują, że lata 90-te XX w. były najcieplejszą dekadą ostatnich 1000 lat. Te rdzenie zostały odwiercone z lodowca otaczającego Xixabangma, szczyt o wysokości 8014 m n.p.m. na południowej krawędzi Płaskowyżu Tybetańskiego. Naukowcy ze Stanów Zjednoczonych i Chin analizowali skład różnych warstw lodu, by rok po roku stworzyć obraz klimatu w tym regionie w okresie ostatniego tysiąclecia. Uważa się, że rdzenie ukazują także wyraźny zapis co najmniej ośmiu wielkich okresów suszy, spowodowanych przez brak monsunu z południowej Azji. Najgorszy z nich był katastrofalnym siedmioletnim okresem suszy, który przy końcu XVIII wieku kosztował życie 600 rys. ludzi.

Warstwy w lodzie odpowiadające poszczególnym okresom były analizowane pod względem stężenia pyłów i śladów substancji chemicznych oraz ze względu na stosunek różnych typów atomów tlenu i wodoru. Wskaźniki izotopów zostały wykorzystane do obliczenia temperatur powietrza występujących podczas formowania się lodu. Stężenia pyłów były użyte jako wskaźnik suszy lub wilgoci w regionie.

Jednak niektórzy badacze nadal wątpią, że działalność człowieka jest przyczyną globalnego ocieplenia, lub że globalne ocieplenie naprawdę jest faktem. Oni kwestionują nie tylko dokładność tak zwanych pośrednich danych, takich jak rdzenie lodu, lecz kwestionują także niektóre wnioski wysnute na podstawie łych danych. Chociaż dane, zbierane na powierzchni Ziemi przez stacje pogodowe, wskazują na szybkie ocieplenie podczas ostatniego stulecia, dane atmosferyczne, uzyskane w czasie ostatnich dekad przez satelity i balony badawcze, pokazują