Sztandar Biblijny nr 296 – 2020 – str. 55

Relacja przymierza ze swym Stwórcą, jaką pierwotnie cieszył się Adam i wynikająca z tego harmonia z Bogiem, zależały od posłuszeństwa woli, jaką wyraził Bóg, co, jak widzieliśmy, zostało zaprzepaszczone przez nieposłuszeństwo. To przymierze z Bogiem zostało typicznie odnowione z Izraelem przy Górze Synaj. Inauguracja tego Przymierza Zakonu została dokonana przez ich pośrednika, Mojżesza. Było to po sześciu miesiącach od wyjścia Izraela z Egiptu, przez składanie ofiar z cielców i kozłów, gdy dzieci Izraela uroczyście zgodziły się na swą część przymierza.

      W Żyd. 8:9 (BW) czytamy Boskie słowa odnoszące się do Izraela: „Nie takie przymierze, jakie zawarłem z ich ojcami w dniu, gdym ujął ich za rękę, aby ich wyprowadzić z ziemi egipskiej; ponieważ oni nie wytrwali w moim przymierzu, przeto Ja nie troszczyłem się o nich, mówi Pan”. Jest to odniesienie do Przymierza Zakonu. Chociaż Izrael był często odrzucany przez Boga za swój bunt, niemniej jednak On pozostał ich Bogiem przymierza. On zawsze przywracał ich do swej łaski i dawał im kolejną próbę. Oni pozostali Jego ludem przymierza aż do końca Wieku Żydowskiego.

      Zawierając Przymierze Zakonu, Bóg złożył następującą warunkową obietnicę: że da Izraelowi wieczne życie, jeśli będą posłuszni Jego prawu. Streszczenie tego prawa jest podane w Dziesięciu Przykazaniach, a także podał je nasz Pan Jezus Chrystus, mówiąc: „Będziesz tedy miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej, i z całej siły swojej. […] Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego […]” (Mar. 12:30, 31, BW).

      To wymagało, aby Izrael czynił to, co jedynie mógł uczynić doskonały człowiek, a Izrael grupowo złożył obietnicę, nie uświadamiając sobie głębi jej znaczenia. Pochodząc z upadłego rodu Adama, Izraelici nie mogli zachować tego przymierza, lecz nieustannie je naruszali.

      Dla tych Żydów, którzy wówczas i potem przyjęli Chrystusa jako Zbawcę i Króla, Przymierze Zakonu przestało obowiązywać (Rzym. 10:4; Efez. 2:15, 16). (Przymierze Zakonu nigdy nie obejmowało pogan, dlatego nie można o nim powiedzieć, że miało początek lub koniec, jeśli o nich chodzi).

PRZYMIERZE NOWE – DWUSTRONNE

      Przymierze Nowe jest biblijną nazwą nowego porozumienia pomiędzy Bogiem i człowiekiem, które zostanie ustanowione podczas Wieku Tysiąclecia, pod rządami Tysiącletniego Pośredniczącego Panowania Chrystusa. Pośrednictwo Nowego Przymierza doprowadzi do rzeczywistego związku przymierza z Bogiem nie tylko Izrael, lecz także całą ludzkość, która osiągnie stan harmonii z zarządzeniami Królestwa. Bóg wprowadzi to Nowe Przymierze przez Pośrednika, Chrystusa Jezusa (antytyp Mojżesza), na którym skupia się całe to zarządzenie i przez którego będzie ono wypełnione.

      W tym dziele Chrystusowi będzie towarzyszył Jego Kościół. Podczas Tysiącletniego Dnia ten Pośrednik dokona dzieła pojednania dla ludzkości, co będzie obejmowało Jego pracę jako Kapłana, Proroka, Króla i Sędziego. Jako Kapłan Chrystus będzie podnosił i błogosławił ludzkość oraz przyjmował ich ofiary. Jako Król On będzie sprawiedliwie rządził ludzkością. Jako Prorok będzie ich uczył. Jako Sędzia będzie poddawał ich próbom, decydując i wydając wyrok, korzystny lub niekorzystny. Wyprowadzenie ludzi ze stanu degradacji i śmierci oraz przywrócenie tych z ludzkości, którzy będą tego chcieli, do obrazu i podobieństwa Bożego – utraconego przez Adama w Edenie – będzie wymagało całego tego okresu.

      Podstawą pośrednictwa ze strony lepszego Pośrednika będą „lepsze ofiary” Wieku Ewangelii: „Było więc konieczne, aby obrazy rzeczy, które są w niebie, były oczyszczone w ten sposób […]” (Żyd. 9:23, UBG). Święty Paweł przeciwstawia tutaj typy ofiar Wieku Żydowskiego z antytypami ofiar Wieków Ewangelii i Tysiąclecia. W antytypicznym zarządzeniu ofiary nigdy nie będą powtarzane. One są ofiarowane raz za wszystkich. Przy pomocy tych „lepszych ofiar” antytypiczny Pośrednik będzie miał moc sprawić, by świat zaczął życie z czystym kontem. Wówczas rozpocznie się dzieło podnoszenia ludzkości – restytucji. Tak jak Bóg oświadcza przez Proroka: „[…] i usunę z waszego ciała serce kamienne, a dam wam serce mięsiste” (Ezech. 36:26, BW; 11:19).

————-
w ramce

KOCHAJ  – BĄDŹ POSŁUSZNY
————–

      Rozważmy niektóre ze wspaniałych błogosławieństw, jakie będą dostępne dzięki Nowemu Przymierzu. (1) Cała ludzkość zostanie uwolniona od Adamowej kary, z czego wynika, że zmarli zostaną wzbudzeni (Rzym. 5:18, 19). (2) Oni otrzymają pełnię prawdy (Jana 1:9; 1Tym. 2:4). (3) Ludzkość zostanie umieszczona w warunkach sprzyjających sprawiedliwości, w przeciwieństwie do obecnych warunków, które sprzyjają grzechowi (Łuk. 2:8-10; Izaj. 35). (4) Ich umysły i serca będą tak wyćwiczone, że będą przychylnie usposobione do Chrystusa (Jana 12:32, 33). (5) Będą oni tak poruszeni przez dobre dzieło Chrystusa, które będzie wtedy wykonywane, że chętnie uznają Jezusa za władcę