Sztandar Biblijny nr 296 – 2020 – str. 54

Dlatego prawo do życia i związane z nim prawa życiowe obejmują wszystko, co przy stworzeniu otrzymał Adam jako doskonała ludzka istota, jako przywileje warunkowe. On miał je tak długo, jak długo wypełniał warunek, na podstawie którego został nimi obdarzony. Do zerwania tego przymierza przez Adama odnosi się Oz. 6:7 (B. Wujka): „Ale oni jako Adam przestąpili przymierze, tam wykroczyli przeciwko mnie”. Był to oczywiście akt zdrady wobec Boga popełniony przez Adama, którego wszystkie naturalne skłonności kierowały się ku Bogu, a które pogwałcił przez popełnienie grzechu. Za swoje przestępstwo otrzymał wyrok śmierci. Został odsunięty od Boga i pozbawiony związku przymierza z Nim – oddalony od Boga przez wyrok śmierci, który spadł na niego i matkę Ewę, która razem z nim okazała się winna przestępstwa.

————-
w ramce

„Łuk mój położyłem na obłoku, który będzie na znak przymierza między mną, i między ziemią. I stanie się, gdy wzbudzę ciemny obłok nad ziemią, a ukaże się łuk na obłoku: Że wspomnę na przymierze moje, które jest między mną i między wami, i między każdą duszą żywiącą w każdem ciele; i nie będą więcej wody na potop, ku wytraceniu wszelkiego ciała. Będzie tedy łuk on na obłoku, i wejrzę nań, abym wspomniał na przymierze wieczne, między Bogiem i między wszelką duszą żywiącą w każdem ciele, które jest na ziemi.” 1Moj.9:13-16
————–

PRZYMIERZE TĘCZY – JEDNOSTRONNE

Przymierze Tęczy jest bezwarunkowe. (Mówimy „jest”, ponieważ ono nadal działa). Ono jest opisane w 1Moj. 9:12-17 i Izaj. 54:9. Po zalaniu Ziemi wodą pochodzącą z nieba i podniesieniu poziomu wód oraz wynikającym z tego zniszczeniu społecznego porządku i większości elementów uksztatowania tej planety, Noe i jego rodzina wyszli z Arki, aby rozpocząć nowy porządek. Aby uspokoić ich obawy i dodać im otuchy co do ich przyszłości, Bóg Jehowa umieścił na niebie tęczę – prawdopodobnie była to pierwsza tęcza, jaka kiedykolwiek była widziana. „Potem rzekł Bóg: To będzie znakiem przymierza, które Ja ustanawiam między mną, a między wami i między każdą istotą żyjącą, która jest z wami, po wieczne czasy; łuk mój kładę na obłoku, aby był znakiem przymierza między mną a ziemią. Kiedy zbiorę chmury i obłok będzie nad ziemią, a na obłoku ukaże się łuk, wspomnę na przymierze moje, które jest między mną a wami i wszelką istotą żyjącą we wszelkim ciele i już nigdy nie będzie wód potopu, które by zniszczyły wszelkie ciało. Gdy tedy łuk ukaże się na obłoku, spojrzę nań, aby wspomnieć na przymierze wieczne między Bogiem a wszelką istotą żyjącą, wszelkim ciałem, które jest na ziemi. I rzekł Bóg do Noego: To jest znak przymierza, które ustanowiłem między mną a wszelkim ciałem, które jest na ziemi” (1Moj. 9:12-17, BW).

Częste powodzie na całym świecie, jakie podczas ostatnich lat przyciągały wiele uwagi w wiadomościach, nie unieważniają obietnicy tęczy. Większość z nich, choć srogie, są lokalne, a chociaż są niszczące, nie są równoznaczne z globalną katastrofą, jaką był potop za dni Noego. Nie powinniśmy też postrzegać obecnych, współczesnych powodzi jako oznaki Boskiego sądu nad społeczeństwem.

PRZYMIERZE ABRAHAMOWE – JEDNOSTRONNE

Fragmentem, który będziemy rozważać, jest 1Moj. 12:1-4 (UBG): „I PAN powiedział do Abrama: Wyjdź z twojej ziemi i od twojej rodziny, i z domu twego ojca do ziemi, którą ci pokażę. A uczynię z ciebie wielki naród, będę ci błogosławił i rozsławię twoje imię, i będziesz błogosławieństwem. I będę błogosławił tym, którzy tobie będą błogosławić; a tych, którzy przeklinają ciebie, będę przeklinać. W tobie będą błogosławione wszystkie narody ziemi. Wyszedł więc Abram, jak mu PAN rozkazał, poszedł z nim też Lot […]”.

Podczas gdy Abraham był jeszcze w Ur Chaldejskim, Bóg zaproponował, że zawrze z nim przymierze (Dz. 7:2,3). Bóg przedstawił warunki, jakie miały zostać spełnione przez Abrahama, zanim miało to nastąpić. W ramach tych wymagań miał on opuścić (1) swój własny kraj, (2) swoich krewnych, (3) dom swego ojca i (4) udać się do ziemi, która będzie mu wskazana, a którą okazał się Chanaan (1Moj. 12:1).

Jedynie wtedy, gdy Abraham spełni te warunki, przymierze miało obowiązywać. Przez poddanie się czterem wyżej wymienionym warunkom, musiał on dowieść, że jest godny przymierza, które Bóg dla niego zatwierdzi. Po spełnieniu tych wymagań Bóg „zatwierdził” z nim przymierze, a Św. Paweł powiedział, że minęło 430 lat od tego zatwierdzenia, zanim został dany Zakon (Przymierze; Gal. 3:17). Miała istnieć zarówno niebiańska, jak i ziemska część potomstwa Abrahama. Duchowe potomstwo – Małe Stadko – Oblubienica Chrystusa, miało być wybierane i rozwijane podczas Wieku Ewangelii. Niewybrana ludzkość będzie doprowadzona do przymierza z Bogiem poprzez Nowe Przymierze, którego działanie jest ściśle związane z Przymierzem Abrahamowym.

PRZYMIERZE ZAKONU – DWUSTRONNE

Przymierze Zakonu zostało zawarte przez Boga z cielesnym Izraelem (2Moj. 19:1-9; 24:3-8). Ono obejmuje wszystko, co znajduje się w księgach Wyjścia, Kapłańskiej, Liczb i Powtórzonego Prawa.