Sztandar Biblijny nr 296 – 2020 – str. 52
na całym świecie i stanowi podstawę wielu praw, które dzisiaj uważamy za oczywiste. Warunkowa forma przymierza jest często używana w naszym współczesnym, świecie. Z powodu wielkiej liczby ludności i zawiłości stosunków krajowych i międzynarodowych oraz wielu poziomów społecznego porządku i oddziaływania, prawdopodobnie obecnie jest o wiele więcej działających przymierzy niż kiedykolwiek wcześniej w historii człowieka. Jest wiele przykładów kontraktów prawnych i moralnych: umowa sprzedaży, umowa spłaty pożyczki, przyjęcie warunków licencji na instalację oprogramowania -wszystkie one są przymierzami, z których większość wiąże przynajmniej dwie strony.
Jednak przymierze bezwarunkowe ma charakter obietnicy, przez którą jedna strona zobowiązuje się spełnić pewien czyn na korzyść drugiej strony, bez obowiązku jakiegokolwiek rewanżu.
Przyrzeczenie lojalności wobec drugiej osoby, oświadczenie, że będzie się sprawiedliwym i wiernym – wszystkie są elementami przymierza obietnicy. Konstytucja Stanów Zjednoczonych (1787) jest przykładem jednostronnego przymierza narodowego, utworzonego i podpisanego przez jego twórców na korzyść „narodu Stanów Zjednoczonych”, by „zapewnić błogosławieństwa wolności nam i naszym przyszłym pokoleniom”.
Jednak prawdopodobnie miłość matki do swego dziecka jest najwyższym ziemskim przykładem bezwarunkowej obietnicy – matczyna miłość nie ustaje. Rzeczywiście, Bóg wykorzystuje ten obraz, by opisać swą miłość do Izraela w Izaj. 49:13-16. Tak jak we wszystkich przymierzach ślub lub przysięga (ustna lub pisemna) wiąże zarówno tego, który ją składa, jak i udziela drugiej stronie zapewnienia o jego intencjach i szczerości.
To właśnie ten pozbawiony wzajemności aspekt jednostronnego przymierza najbardziej ilustruje łaskawe i miłujące usposobienie Boga. On spotyka się z nami na naszych warunkach i mówi do nas naszym językiem – tak jak matka pocieszająco przemawia do swego dziecka. Boska miłość do nas jest bezwarunkowa i ona okrywa nas nawet wtedy, gdy powracamy na złą drogę. Takie pocieszenie i zapewnienie o matczynej miłości przenika słowa Niebiańskiego Ojca do Jego dzieci. A On nigdy się nie zmienia. Przez całą wieczność On będzie tym samym Bogiem, tym samym Ojcem, tym samym Przyjacielem dla swego ludu, jakim był na początku. Ten związek jest budowany na skalistym fundamencie – Chrystusie, w którym mamy naszą ucieczkę. A Jezus powiedział nam, że nikt nie może nas wyrwać z ręki Ojca (Jana 10:28, 29; porównaj Rzym. 8:31-39).
PRZYMIERZE POŚWIĘCENIA
Nie istnieje nic bardziej zadowalającego niż przyjaźń z Bogiem. W obecnych warunkach taka przyjaźń jest niemożliwa, ponieważ cała ludzka rodzina od upadku Adama została odłączona od społeczności z Bogiem i znajduje się pod przekleństwem śmierci (Rzym. 5:12-14). Abraham był przyjacielem Boga ze względu na swą wiarę. „Wiara Abrahama” jest użyta w Piśmie Świętym do opisania wiary, która usprawiedliwia lub sprawia, że grzesznik jest sprawiedliwy w oczach Boga (Rzym. 4:16). Dla tych, którzy uznają, że nie są w harmonii z Bogiem i są utrudzeni ciężką świadomością grzechu, drzwi otwarte przez ofiarę Chrystusa są upragnionym uwolnieniem. Jezus jest „Drogą, Prawdą i Życiem” – nie ma innego dostępu do zbawczej łaski (Jana 10:9; 14:6, 15; Dz. 4:12).
Odpowiedzią wdzięcznego serca na to jest poddanie własnej woli pod Bożą wolę i zupełne przyjęcie Boskiej woli, co nie jest łatwą rzeczą dla zwykłego umysłu. Jednak Jezus zapewnia nas, że On nie kładzie ciężkiego brzemienia na nasz kark. Raczej Jego służba, choć często trudna, jest radością i rozkoszą dla uświęconego serca. To przymierze poświęcenia -umowa pomiędzy grzesznikiem i jego Bogiem, przez Chrystusa – jest przymierzem prowadzącym do życia. Jedynie przyszłe radości przewyższają obecne radości chrześcijańskiego życia, chociaż nie służymy dla nagrody. Podobnie jak w przypadku innych przymierzy, temu bardzo osobistemu przymierzu towarzyszą elementy, które w chrześcijańskiej tradycji mają swój początek w czasach Nowego Testamentu: wyznanie wiary, znak zanurzenia w wodzie – wszystko w obecności świadków.
UMOWA SPOŁECZNA
Innym przymierzem – jakie jest coraz częściej łamane – jest porozumienie, które bezwarunkowo jest zawierane przez każdego obywatela z ogółem społeczeństwa, że dana osoba będzie się zachowywać honorowo jako dobry obywatel. Jest to umowa społeczna. Nasi współobywatele mają wszelkie prawo, by spodziewać się, że będziemy ich traktować z szacunkiem i uprzejmością oraz pomożemy im w razie potrzeby.
Na nieszczęście, ta umowa jest często naruszana, w miarę jak w społeczeństwie rozszerza się kultura samolubstwa. Sukces umowy społecznej zawsze spoczywa na przekonaniu każdego członka grupy społecznej, że on lub ona jest częścią ważniejszej całości.
————-
w ramce
I nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni”, Dz. 4:12. BW