Sztandar Biblijny nr 296 – 2020 – str. 51

IZRAEL – NARÓD PRZYMIERZA

Naród żydowski przykładał dużą wagę do swojego przymierza z Bogiem. Pismo Święte często odnosi się do Boga, jako do Boga ich „ojców”, to znaczy, że ten związek był zakorzeniony w ich rodzie, odnawiany przez pokolenia – był to długotrwały traktat przyjaźni. Przymierze Mojżeszowe, czyli Przymierze Zakonu było prawnym zarządzeniem, którego zgodność z prawem była rokrocznie odnawiana przez usługi Dnia Pojednania, a codziennie przez sposób zorganizowania ich społeczności. Związek pomiędzy Bogiem – Twórcą i narodem Izraela jest opisany przez określenia związane z małżeństwem (Jer. 3:14; 31:31,32). W istocie rzeczy, przymierze przy górze Synaj było ratyfikowane słowami podobnymi do tych ze współczesnego przyrzeczenia małżeńskiego, „[…] Uczynimy wszystko, co Pan rozkazał […]” (2Moj. 19:7, 8; 24:7). I tak jak Zakon potępiał kontakty seksualne poza umową małżeńską, tak Bóg nie miał żadnej społeczności ze swymi poddanymi poza przymierzem.

————-
w ramce

Bóg błogosławi Izrael
————–

PRZYMIERZE WARUNKOWE

Przymierze warunkowe zawsze rodziło konsekwencje – zapewnienie błogosławieństw (1Moj. 1:28,29; 2:16 – Adam i Ewa; 2Moj. 23:20-33 – naród Izraela) lub klątwy (1Moj. 2:17; 3:16-19; 3Moj. 26:14-17). Często występował też „znak”, czyli stałe przypomnienie o przymierzu, takie jak obrzezanie (1Moj. 17:9-14). Zazwyczaj występowali świadkowie zawierania przymierzy (Sędz. 11:9,10). W pewnych przypadkach świadkowie byli nieożywieni, jak wtedy, gdy Bóg wzywał niebo i ziemię, by świadczyły przeciw Izraelowi (4Moj. 4:24-28). Księżyc, który jest wieczny w swej naturze, został wezwany na świadka Boskiego przymierza z Dawidem (Ps. 89:35-38).

W odróżnieniu od Przymierza Związanego Przysięgą – które podejmuje jedna strona i z tego powodu jest jednostronne – przymierze warunkowe lub dwustronne pociąga za sobą sankcje. Za stosowanie się do warunków przymierza będą oczywiście pewne nagrody. W przypadku zaś niewywiązania się którejś ze stron, zostaną nałożone pewne kary. Niewątpliwie, Bóg nie może nie wywiązać się ze swojej części przymierza. Ponieważ z konieczności wszystkie istoty, z którymi wchodzi w związek przymierza, są niższe, a w przypadku ludzkości, niedoskonałe, niewy wiązywanie się z przymierza jest możliwe.

Postępowanie Boga w stosunku do strony naruszającej przymierze ma po pierwsze i przede wszystkim charakter korygujący, choć traktowanie może być surowe. Jednak Bóg nie chce, by ktokolwiek zginął i dlatego jest długoznoszący. Jego lud przymierza – Izrael, wielokrotnie nie wywiązywał się ze swych zobowiązań przymierza i, odpowiednio do tego, był karany. Pomimo ich buntowniczego postępowania Bóg obiecał, że nigdy ich nie odrzuci (Ps. 94:14). Ofiara Chrystusa, na którą wskazywały ceremonie i zarządzenia Przymierza Zakonu, jest w ostatecznej analizie schronieniem dla grzesznika, który nie wypełniał tego przymierza. Jedynie przy pomocy krzyża można pogodzić zarówno Boską sprawiedliwość, jak i miłosierdzie i doskonale je zaspokoić. Od grzesznika wymaga się jedynie, by patrzył wiarą, a patrząc, aby żył.

Wiara jest środkiem, przez który Boskie przymierze łaski jest zawierane z nami (Rzym. 10:4, 8-11). Podejmując poświęcenie, by pełnić wolę Bożą, zobowiązujemy się, by żyć wiernie. Dłużej już jednak nie jesteśmy sądzeni według ciała, lecz zgodnie ze sprawiedliwością Chrystusa przykrywającą nas według naszej wiary. To przymierze poświęcenia jest przymierzem prowadzącym do życia.

ZNAKI PRZYMIERZA

Jak już zauważyliśmy, wiele biblijnych przymierzy ma wspólne elementy takie jak: tekst, czyli ustne oświadczenie zawarcia przymierza, ofiara, świadkowie ratyfikacji przymierza i posiłek z rym związany. Te wszystkie elementy były wykonane podczas ratyfikowania Przymierza Zakonu przy Synaju. Znakiem przymierza było obrzezanie. Te szczegóły są zapisane w 1Moj. 17:9, 10 i 2Moj. 24:1-11.

Współczesnym przykładem przymierza warunkowego jest umowa małżeńska. Ceremonię małżeństwa cechuje wiele z tych wyżej wymienionych elementów: ślub, przysięga przed świadkami, znak (obrączka) i posiłek związany z tym przymierzem (przyjęcie). Umowa małżeńska jest dobrym przykładem przymierza dwustronnego. Dla chrześcijan: mężczyzny i kobiety małżeństwo jest postrzegane jako zobowiązanie na całe życie – ślubowanie wierności dającej każdemu partnerowi upewnienie i bezpieczeństwo oparte na wzajemnym zaufaniu. Wierny mąż jest opisany w księdze Hioba jako ten, który dla swej ukochanej uczynił przymierze ze swymi oczami i dlatego nie spojrzy na inną kobietę (Hioba 31:1).

PRZYMIERZE JEDNOSTRONNE

Prawna i fundamentalna natura zasady przymierza wywarła głęboki wpływ na rozwój prawodawstwa