PRZYMIERZE DO ŻYCIA

KWESTIA przymierza jest bardzo ważna zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie. Aby zrozumieć Biblię i postępowanie Boga wobec Jego ludu oraz wobec świata, niezbędne jest zrozumienie zasady przymierza. W istocie rzeczy, zarówno Stary, jak i Nowy Testament są dokumentami przymierza. Słowo „testament” jest innym określeniem przymierza. Starożytny Izrael był w relacji przymierza z Bogiem Jehową, a w Wieku Ewangelii chrześcijański kościół również znajdował się w przymierzu z Nim. Jednak żydowskie i chrześcijańskie przymierza zupełnie różniły się od siebie i były zapoczątkowane dla różnych celów dyspensacyjnych.

————-
w ramce

STARE PRZYMIERZE wymagało krwi zwierząt ofiarowanych codziennie. – PRAWO ŚMIERCI

NOWE PRZYMIERZE wymagało krwi Chrystusa ofiarowanej tylko raz – Żyd. 10:1-4 – PRAWO ŻYCIA
————–

Ogólnie występują dwa typy Boskich przymierzy:

(1) jednostronne – bezwarunkowe, wiążące tylko tworzącą je stronę i (2) dwustronne – warunkowe, wiążące przynajmniej dwie strony na warunkach ugody. Wszystkie Boskie przymierza są zaplanowane, aby dawać życie – to znaczy, one zapewniają i wzmacniają społeczność pomiędzy Bogiem i Jego ludem. Wszyscy, którzy przybliżają się do Boga, muszą to czynić na podstawie przymierza.

Zawieranie przymierzy sięga czasów starożytnych. Z dużą dozą prawdopodobieństwa można powiedzieć, że większość narodów w całej swej historii tworzyła prawne przymierza lub kontrakty jako środki zarządzania sprawami handlu, finansów i relacjami społecznymi. W kulturze żydowskiej zawieraniu przymierza towarzyszyło usypywanie kamieni, by uformować ołtarz, a także krew ofiary i posiłek ze świadkami tej transakcji (1Moj. 31:44-46,54; 2Moj. 24:4-11). Pismo Święte obfituje w przykłady przymierzy pomiędzy jednostkami i grupami osób (zob. 1Sam. 23:16-18 – pomiędzy Dawidem i Jonatanem oraz 2Król. 11:4 – pomiędzy kapłanem Jojadą i przedstawicielami ludu).

USPRAWIEDLIWIENIE Z WIARY: STAN PRAWNY A NIE STAN UMYSŁU

Usprawiedliwienie z wiary jest wynikiem transakcji prawnej i jest potwierdzone przez przymierze. Usprawiedliwienie przez wiarę nie jest jedynie uczuciowym doświadczeniem. Jest ono transakcją prawna wynikającą z odkupienia grzesznika za cenę złożoną przez Chrystusa na krzyżu. Określenia: „odkupienie”, „kupiony za cenę”, które z taką łatwością pojawiają się na wargach chrześcijan, są terminami prawnymi. Ta prawna natura usprawiedliwienia sprawia, że chrześcijańska wiara jest wyjątkowa wśród wszystkich rodzajów wiary. Społeczność chrześcijanina z Bogiem jest oparta na Boskiej sprawiedliwości, podstawie niepodważalnego prawa. Bóg nie jest zmiennym prawodawcą – sprawiedliwość jest podstawą Jego tronu (Ps. 89:15). On nie jest znużony swoim ludem ani nie porzuca nas z powodu niecierpliwości. Poczucie naszej wartości nie jest żadnym wskaźnikiem naszego stanowiska przed Bogiem. Zrozumienie tego jest największą odtrutką na poczucie winy doświadczane przez wielu z ludu Bożego. Przez ofiarowanie swego Syna Bóg zobowiązał się przebaczyć grzechy tym, którzy przychodzą do Niego przez wiarę i zobowiązuje się czynić to ze wszystkich sił dla naszego zbawienia.

Ci, którzy obawiają się, że ich grzechy mogą wyczerpać Boskie miłosierdzie, mogą nabrać otuchy, że one nie wyczerpią Jego sprawiedliwości. Ze względu na ich przymierze z Bogiem, oni są przyjęci w Umiłowanym, który może zbawić w najwyższym stopniu (Żyd. 7:22-25). Poczucie bezpieczeństwa wynikające z przymierza ośmieliło Abrahama do spierania się z Aniołem Pana na temat zniszczenia Sodomy i Gomory oraz dało Jakubowi odwagę do mocowania się z Aniołem, aż ten dał mu błogosławieństwo (1Moj. 18:22-33; 32:24-26).