Sztandar Biblijny nr 293 – 2020 – str. 9

kielich od Boga, przyjmujemy wszystkie doświadcze­nia, które przychodzą na nas dzięki Jego opatrzno­ści. Obojętnie, czy to będzie radość czy smutek, ból, czy przyjemność, czy też cokolwiek innego. Jest to nasz indywidualny kielich, a jednak jest to Jego kie­lich. Jeśli jesteśmy naprawdę lojalni, to z wdzięczno­ścią i zadowoleniem przyjmiemy nasz udział w tym kielichu.

      Przyjmując kielich, który Bóg Jehowa nalewa dla nas, mamy przywilej „[…] wzywać imienia Pana” jako Tego, który odkupił nas za wielką cenę i jest zarówno zdolny jak i chętny, by udoskonalić w nas i dla nas Jego wielkie zbawienie. Tak, obdarzmy Go naszym największym zaufaniem. „Moje śluby zło­żone Panu wypełnię teraz przed całym jego ludem”. Pan również uzna to za wyrażenie wdzięczności. Czy oddanie Bogu naszych poświęconych serc i talentów w radosnej i chętnej służbie, nie jest odwzajemnie­niem się za całą Jego dobroć? Zatem oddawajmy nasze serca z zadowoleniem, gorliwością i energią. W najlepszym razie będzie to jedynie niewielkim odwzajemnieniem się, lecz miara miłości i gorli­wości, która im towarzyszy, pokaże miarę naszej wdzięczności. I uczyńmy to niezwłocznie, teraz, dzi­siaj, nie czekajmy aż do jutra, bo w tych warunkach jutro może nigdy nie nadejść. Czyńmy to w takim stopniu, aby to przyniosło błogosławieństwo szcze­gólnie ludowi Pana – „przed całym jego ludem”.

————-
w ramce

      Cisza jest mocnym ogrodzeniem wokół mądrości.

      Gdy stopy się potkną, możesz odzyskać równowagę, lecz gdy twoje usta się potkną, nigdy ponownie nie odbudujesz.
————–

      Prowadzimy nasze dzieło poświęcenia przez wypełnianie naszych ślubów. Jak? Przez prowadze­nie dzieła ofiarowania ciała i jego korzyści. Mamy być prości i szczerzy w stosunku do wszystkich. Nie usiłujmy po­dobać się sobie i czcić siebie, lecz Pana. Moje Postanowienie Poranne mówi dalej: „Będę się starać, by czcić Pana moimi wargami”. Psal­mista, w zgo­dzie z tą myślą, wkłada w usta poświęconego i wypróbowanego ludu Bożego takie słowa stanow­czego postanowienia: „Powiedziałem: Będę strzegł moich dróg, abym nie zgrzeszył językiem; nałożę na usta wędzidło, dopóki niegodziwy będzie przede mną.” (Ps. 39:1,UBG). Jak niezbędne do stabilności chrześcijańskiego charakteru jest takie postano­wienie oraz samokontrola, jakie rozwijają się przy stanowczym przestrzeganiu tego postanowienia! Tak, koniecznie musimy zwracać uwagę na nasze usposobienia, myśli, motywy, słowa, czyny, otocze­nie i wpływy oddziałujące na nie, aby wypowiadać stosowne rzeczy we właściwym czasie oraz unikać mówienia rzeczy złych. Lud Boży zawsze powinien dążyć do panowania nad swym językiem (Jak. 3:2-12). Szczególnie musi tak postępować w obecności niegodziwych, którzy przekręcą jego słowa z samo­lubnym zamiarem oraz w złym celu, jak dowodzi tego cała historia.

      „Będę się starać by być wierny Panu, prawdzie, braciom oraz wszystkim, z którymi mam do czynie­nia. Będę się starać o czystość serca, będę odrzucać wszelki niepokój, wszelkie niezadowolenia i wszel­kie zniechęcenie”. Można powiedzieć, że wszyscy od czasu do czasu odczuwamy pewien niepokój czy to w fizycznej, czy też w umysłowej formie. Świat, w którym żyjemy, jest niepewnym miejscem. Cza­sami odczuwamy niezadowolenie, lecz nasz Pan mówi nam, abyśmy byli zadowoleni z tego, co mamy. Zadowolenie jest prawdziwą łaską. Jeśli Pan nie wskazuje nam, że jest czas, by dokonać zmiany, to powinniśmy być zadowoleni z tego, co los może nam przynieść. Zniechęcenie jest największą bronią, której Przeciwnik używa przeciwko ludowi Boże­mu. Zatem nie popadnijmy w zniechęcenie z powo­du prawdy, z powodu tego, że Królestwo długo nie nadchodzi czy też z powodu niedociągnięć, które dostrzegamy w nas samych lub w innych. Bóg wie wszystko i On sprawi, by wszystko działo się zgod­nie z Jego mądrością i Jego wielkim planem.

DZIESIĘĆ WSKAZÓWEK POMOCNYCH PRZY PODEJMOWANIU POSTANOWIEŃ

1. POWIEDZ: PRZEBACZAJ, „PRZEPRASZAM”

      Postanówmy sobie, że będzie­my osobami, które są zdolne, gotowe i chętne, by powiedzieć, gdy zaistnieje konieczność: „Uznaję, że nie miałem racji. Szczerze i bardzo przepraszam. Czy możesz mi wy­baczyć?” Przekonałem się, że aby przyznać się, że nie ma się racji, trzeba być wielkim człowiekiem. W dzisiejszym świecie bardzo niewielu chce się przyznać, że popełnili błąd lub podjęli niewłaściwą decyzję. Trzeba być jeszcze większym człowiekiem, by powiedzieć: „przepraszam”. A zatem jak wielu prosi o przebaczenie i jak wielu jest chętnych prze­baczyć? Liczne wersety biblijne mówią o przebacze­niu. Ps. 86:5 (BW): „Ty bowiem, Panie, jesteś dobry i przebaczasz, i jesteś wielce łaskawy dla wszystkich, którzy cię nazywają”. Mat. 6:15 (BW): „A jeśli nie odpuścicie ludziom, i Ojciec wasz nie odpuści wam przewinień waszych”. Łuk. 6:37 (BW) mówi: „[…] odpuszczajcie, a dostąpicie odpuszczenia”. Pan Jezus mówi o przebaczeniu w Mat. 18:21-35.

2. BOSKIE SPRAWY NA PIERWSZYM MIEJSCU

Postanówmy sobie, że będziemy osobami, które stawiają Boskie sprawy ponad sprawami innych osób, włączając nas samych. Następnie On mówi do nas, abyśmy