„BIADA ARIELOWI”

      „Biada Arielu, Arielu, miasto, w którym mieszkał Dawid. Dodawajcie rok do roku, niech zarzynają barany. Ześlę jednak ucisk na Ariela i nastanie smutek i lament, i będzie mi jak Ariel. Rozbiję obóz przeciwko tobie dokoła, otoczę cię wałami i wzniosę przeciwko tobie baszty. Wtedy poniżony będziesz mówił z ziemi, z prochu ledwie wyjdzie twoja mowa i twój głos będzie mówił z ziemi jak głos czarownika, a twoja mowa z prochu jak szept. Mnóstwo twoich wrogów będzie jak drobny pył, a zgraja okrutników jak rozwiane plewy. A stanie się to nagle, w okamgnieniu. Zostaniesz nawiedzony od PANA zastępów grzmotem, trzęsieniem ziemi i wielkim hukiem, wichurą, burzą i płomieniem trawiącego ognia. Jak sen nocnego widzenia będzie zgraja wszystkich narodów walczących przeciwko Arielowi i wszystkich, którzy walczą przeciwko niemu i jego twierdzom, oraz tych, którzy go uciskają. Będzie tak jak wtedy, gdy śni się głodnemu, że je, ale gdy się obudzi, ma pusty żołądek; i jak wtedy, gdy śni się spragnionemu, że pije, a gdy się obudzi, nadal jest słaby i jego dusza jest spragniona. Tak będzie ze zgrają wszystkich narodów walczących przeciwko górze Syjon” (Izaj. 29:1-8, UBG).

      JEŚLI dokładnie zwrócimy uwagę, dostrzeżemy że liczbę 1961 czyta się tak samo do góry nogami. o nawiązuje do warunków na świecie w ostatnich latach, a wielu zastanawia się, czy są one poprawne, czy raczej odwrócone do góry nogami. Faktycznie, pod wieloma względami społecznymi, politycznymi, finansowymi i religijnymi one są do góry nogami, a jest tak szczególnie dlatego, że wciąż jest to czas Boskiego gniewu, „dzień pomsty Pańskiej” (Izaj. 34:8), kiedy „[…] Pan obnaży ziemię [obecną organizację społeczną], i spustoszy ją, i przemieni oblicze jej, a rozproszy obywateli jej”.

      Rozważmy kontekst Izaj. 24:1 – „Oto Pan obnaży ziemię, i spustoszy ją, i przemieni oblicze jej, a roz­proszy obywateli jej”. Nie tylko Pan odwraca sprawy do góry nogami; ludzie będący w harmonii z obec­nym złym światem, a szczególnie rządzący, również czynią to samo, lecz w inny sposób. W Izaj. 29, po zwróceniu się do chrześcijaństwa pod nazwą Arie­la i powiedzeniu o „cudownej pracy” (pracy Żniwa i wszystkich zarysach towarzyszących zmianie dyspensacji, szczególnie obaleniu imperium Szatana, którego On dokona wśród nich), Bóg oświadcza (w. 15, BW): „Biada tym, którzy głęboko ukrywa­ją przed Panem swój zamysł [oni mogą ukryć swe przebiegłe intrygi, spiski i niegodziwe machinac­je przed innymi i zwieść ich, lecz nie Boga], któ­rych działanie [grzech i samolubstwo] odbywa się w ciemności i którzy mówią: Kto nas widzi? Kto wie o nas?” Bóg, który „widzi w ukryciu”, ma oczy, które „[…] patrzą na drogi człowieka i On widzi wszyst­kie jego kroki. Nie ma ciemności ani mroku, gdzie mogliby się ukryć złoczyńcy” (Mat. 6:4, 6, 18, BW; Ijoba 34:21, 22, BW). „Bo to nawet wstyd mówić, co się potajemnie wśród nich dzieje”; lecz „[…] nie ma nic ukrytego, co by nie wyszło na jaw, ani tajnego, co by nie stało się wiadome. Dlatego, co mówiliście w ciemności, będzie słyszane w świetle dziennym, a co w komorach na ucho szeptaliście, będzie roz­głaszane na dachach” (Efez. 5:12, BW; Łuk. 12:2, 3, BW; 1Kor. 4:5).

      Cytujemy z Wykładów Pisma Świętego, tom 3 s. 21, 22 (nowe wydanie): „I nawiedzę na okręgu ziemskim złość, a na niezbożnych nieprawości ich; i uczynię koniec pysze hardych, a hardość okrutni­ków zniżę. Męża droższym uczynię nad szczere zło­to, a człowieka nad złoto z Ofir. Dlatego zatrzasnę niebem, a poruszy się ziemia z miejsca swego w roz­gniewaniu Pana zastępów, i w dzień popędliwego gniewu jego.” (Izaj. 13:11-13, por. Obj. 16:14; Żyd. 12:26-29). „I uczynię prawo miarą, a sprawiedli­wość wagą. Lecz schronienie kłamstwa zmiecie grad, a kryjówkę zaleją wody” (Izaj. 28:17, BW).

      Różne proroctwa – Izajasza, Jeremiasza, Daniela oraz Objawienie św. Jana – odnoszące się do Babi­lonu są zupełnie zgodne ze sobą i wyraźnie odnoszą się do tego samego wielkiego miasta. I ponieważ te proroctwa jedynie w bardzo ograniczonym zakresie wypełniły się w stosunku do starożytnego, literalne­go miasta, a proroctwa Objawienia zostały napisane kilka wieków po tym, jak literalne miasto Babilon legło w gruzach, to oczywiste jest, że szczególne od­niesienie tych wszystkich proroctw jest do czegoś, czego starożytny literalny Babilon był ilustracją. Jest też oczywiste, że o ile proroctwa Izajasza i Jeremiasza odnoszące się do upadku Babilonu wypełniły się na literalnym mieście, to w swym upadku jak również w charakterze tego upadku, stało się ono ilustracją wielkiego miasta, na które wskazuje Objawiciel sym­bolicznym językiem Apokalipsy (Obj. 17; 18) i do którego głównie odnoszą się inni prorocy.

      Jak już zostało wspomniane, to, co obecnie jest określane jako chrześcijaństwo, jest antytypem