Sztandar Biblijny nr 291 – 2019 – str. 72
CIERPLIWOŚĆ WYPRACOWUJE UZNANIE I NADZIEJĘ
Wszyscy z pewnością potrzebujemy Boskiego uznania – Jego „dobrze uczyniłeś”, dzień po dniu oraz na końcu naszej drogi. To stanie się tylko wtedy, gdy okażemy się wierni podczas próbowania przez różnego rodzaju doświadczenia. Dobry żołnierz Jezusa Chrystusa nie będzie „cierpieć zła” (2Tym. 2:3), jeśli nie ma trudności do znoszenia. Nasz Niebiański Ojciec w swej nieskończonej mądrości i miłości nalewa nam do wypicia kielich, który jest najlepszy dla każdego z nas. Z konieczności musimy być wypróbowani i okazać się wierni, jeśli mamy uzyskać Jego uznanie.
Kiedy ktoś się poświęca, przykładając swą rękę do pługa, a potem ciągle spogląda wstecz lub cofa się, nie nadaje się do Królestwa (Łuk. 9:62; 17:31, 32; Żyd. 10:38). Jeśli mamy otrzymać Boskie uznanie, musimy trwać wiernie aż do końca – na śmierć i aż do śmierci. Pokusy zniechęcenia i pokusy do porzucenia „dobrego boju wary” pochodzą od Przeciwnika, „któremu dawajcie odpór, mocni będąc w wierze […]” (1Piotra 5:9). Mamy ochoczo trwać w utrapieniach, aby rozwijać podobieństwo Chrystusowe, radując się w nich jako w środkach do celu: „Aby doświadczenie wiary waszej daleko droższe niż złoto, które ginie, którego jednak przez ogień doświadczają, znalezione było wam ku chwale, i ku czci, i ku sławie w objawienie Jezusa Chrystusa” (1Piotra 1:7). Tak, cierpliwość wypracowuje uznanie.
Kiedy poświęcone dziecko Boże zaczyna odczuwać i rozumieć, co składa się na Boskie uznanie, które oparte jest na zdrowych zasadach i konstruktywnej postępującej prawdzie, ono postępuje drogą, którą Bóg może zaaprobować. Werset z Gal. 6:7-9 (BW) bardzo wyraźnie określa drogę poświęconych: „Nie błądźcie […] Bo kto sieje dla ciała swego, z ciała żąć będzie skażenie, a kto sieje dla Ducha, z Ducha żąć będzie żywot wieczny. A czynić dobrze nie ustawajmy [cierpliwie trwając], albowiem we właściwym czasie żąć będziemy bez znużenia”.
————-
w ramce
Albowiem wytrwałości wam potrzeba, abyście, gdy wypełnicie wolę Bożą, dostąpili tego, co obieca!”. Żyd, 10:36, BW
————–
Z pewnością Boskie uznanie, które przynosi nam radosne trwanie w utrapieniach, daje nam błogosławioną nadzieję „bezpieczną i pewną” (Żyd. 6:19) – chwalebną nadzieję, która „[…] nie zawodzi, bo miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego [święte usposobienie Boga i Chrystusa], który nam jest dany”. Ci, którzy są inspirowani przez nadzieję życia wiecznego i udziału w chwalebnym Królestwie Chrystusa, nie będą doświadczać żadnego uczucia wstydu podczas kar, prób i utrapień, które muszą przechodzić, lecz będą się w nich chlubić i radować, że są uznani za godnych cierpienia dla Chrystusa.
————-
w ramce
Zwycięstwo wiary Żyd. 11:1
————–
Apostoł Jakub 1:2-4, UBG nakłania nas: „Poczytujcie to sobie za największą radość, moi bracia, gdy rozmaite próby [różne udręki, sprawdziany, które są dowodami Boskiej łaski oraz sposobnościami do naszego rozwoju] przechodzicie; wiedząc, że doświadczenie waszej wiary wyrabia cierpliwość. Cierpliwość zaś niech dopełni swego dzieła, abyście byli doskonali i zupełni, niemający żadnych braków”.
Każde wierne dziecko Boże doświadcza utrapień, podczas których, przez wierne używanie Ducha i Słowa Bożego, ma możliwość usuwania wad oraz rozwoju dobrych cech charakteru. Biblia z naciskiem naucza tej myśli. Jezus – On bezgrzeszny – był przez cierpienia udoskonalony w posłuszeństwie (Żyd. 5:8, 9), w miłosierdziu i wierności (Żyd. 2:17, 18) oraz w każdym innym elemencie charakteru (Żyd. 2:10; 4:15). Nasz werset mówi, że utrapienie sprawuje (rozwija w ludzie Bożym) cierpliwość, ostateczną zwycięską cechę (Żyd. 10:36). Nasz Pan pochwala szczególnie tych, którzy zachowują słowo Jego cierpliwości – radosną wytrwałość (Obj. 3:10).
Coraz bardziej uczmy się chlubić, wielce radować w cierpliwości oraz korzystać z lekcji zamierzonych w nich przez Boga, ponieważ Bóg obiecuje, że utrapienia jako część „wszystkich rzeczy” działają wspólnie dla dobra tych, którzy Go miłują. On wyszczególnia to dobro jako podobieństwo Chrystusowe (Rzym. 8:28, 29). Chlubimy się w utrapieniach, ponieważ one wypracowują w nas cierpliwość, a taka wytrwałość w czynieniu dobra jest nagradzana Boskim uznaniem, które, gdy je sobie uświadomimy, napełnia serce nadzieją ostatecznego zwycięstwa. Ta nadzieja nie jest próżna, ponieważ Bóg rozkoszuje się w udzielaniu zwycięstwa tym, których serca są napełnione Boską miłością. Miłość ta jest wybornym owocem Ducha Świętego udzielanym nam przez Boga za pośrednictwem Chrystusa Jezusa.
BS 2019, s. 68-72