Sztandar Biblijny nr 291 – 2019 – str. 71
tronie osłoni ich sobą jak namiotem […] i otrze Bóg wszelką łzę [rozczarowania i smutku] z ich oczu” (Obj. 7:9-17, UBG).
A co będzie z poświęconymi sługami Boga, Poświęconymi Obozowcami Epifanii, którzy będą mieć wieczne dziedzictwo na nowej ziemi, z uwagi na fakt, że w zmartwychwstaniu będą ciała niebiańskie, a także ziemskie (1Kor. 15:40; 2Piotra 3:13)? Stary Testament wyraźnie mówi o ziemskim dziedzictwie dla sprawiedliwych (Ps. 37:9, 11, 22, 29, 34). Niezbędne było, by Starożytni Godni począwszy od Abla do Jana Chrzciciela, przechodzili utrapienia, aby okazać swą wierność oraz by zostali nagrodzeni jako tacy (Żyd. 11). Będą oni przedstawicielami Chrystusa w ziemskiej sferze Jego Królestwa (Łuk. 13:28; Mat. 11:11).
Obecnie utrapienia są koniecznością dla wszystkich z poświęconego ludu Bożego, aby się rozwijali oraz okazali, że są godni chwalebnego udziału w zbliżającym się Królestwie Chrystusa. „[…] Wszyscy, którzy chcą pobożnie żyć w Chrystusie Jezusie, prześladowani będą” (2Tym. 3:12). „Nauczając nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie żyli” (Tyt. 2:12, BW; Gal. 1:4). Lud Boży wzmacnia się, gdy wiernie trwa w utrapieniach.
W jakim stopniu „[…] musimy przejść przez wiele ucisków, aby wejść do Królestwa Bożego”, w takim też są nam niezbędne utrapienia. Rozważmy obecnie, jak powinniśmy być przez nie wyćwiczeni. Pierwszą rzeczą, o której mówi nasz werset jest, że mamy „chlubić się z ucisków”. Zatem jak mamy się chlubić z ucisków? W samych uciskach, takich jak: prześladowania, nieporozumienia, oszczerstwa, nieszczęścia, choroby, fizyczne, umysłowe i moralne niedoskonałości itp., nie możemy się chlubić. Jednak jeśli mamy na uwadze ich cel – nasz wzrost w łasce, rozwijanie podobieństwa Chrystusowego oraz „przeogromną obfitość wiekuistej chwały”, które one wypracowują w nas, „[…] którzy nie patrzymy na to, co widzialne, ale na to, co niewidzialne […]” (2Kor. 4:17, 18, BW) – to naprawdę możemy się w nich radować i chlubić.
UTRAPIENIE ROZWIJA CIERPLIWOŚĆ
Nasz werset mówi, że chlubimy się w ucisku, wiedząc o pewnych wspaniałych skutkach, które on wypracuje w nas, jeśli właściwie będziemy przez niego wyćwiczeni. Po pierwsze, chlubimy się w ucisku, ponieważ on rozwija w nas cierpliwość. Grecki odpowiednik słowa chlubić się jest przetłumaczony na radować się w w. 2 oraz radość ww. 11 znaczy bardzo się cieszyć, tryumfować, być dumnym. Greckie słowo przetłumaczone na cierpliwość w w. 3 znaczy radosna wytrwałość lub wytrzymałość i jest przetłumaczone na stałość w ASY oraz wytrwałość u Rotherhama i innych. Nasza wytrwałość nie powinna być niechętna, lecz powinna być pogodna i radosna.
Cierpliwość jest łaską uniwersalną. Ona trwa aż do końca podczas rozwijania i zachowywania innych łask we wszystkich okolicznościach. Powinniśmy przynosić „owoc w cierpliwości” (Łuk. 8:15). Musimy biec „[…] wytrwale [w radosnej wytrwałości, wytrzymałości, stałości] w wyścigu, który jest przed nami [na wyznaczonej dla nas drodze – Diaglott]” abyśmy odnieśli zwycięstwo. Jezus daje nam wspaniały przykład radosnej wytrwałości, która bardzo pomaga w osiągnięciu zwycięstwa (Żyd. 12:1, 2, BW; Ps. 40:8; Jana 4:34). „Potrzebujecie bowiem wytrwałości, abyście spełniając wolę Bożą [osiągnęli cechę doskonałej miłości], dostąpili obietnicy” (Żyd. 10:36, BT), Ze względu na to, że cierpliwość jest tak niezbędna w rozwoju, wzmacnianiu i krystalizowaniu wszystkich innych łask, a sama powstaje podczas utrapień, to oczywiście chlubimy się w nich. Wraz z Apostołem Pawłem możemy powiedzieć: „[…] nader obfita jest radość moja [opływam radością – Diaglott; to samo greckie słowo zostało przetłumaczone w naszym wersecie jako chluba] we wszelkim ucisku naszym” (2Kor. 7:4, BW).
————-
w ramce
Nasienie (…) które się znalazło na dobrej ziemi, oznacza ludzi o dobrym i szlachetnym sercu(…) Łuk. 8:15 (BWP)
————–
Zatem my również chlubimy się w utrapieniach, ponieważ one są niezbędną podstawą, na której cierpliwość (radosna wytrwałość) przynosi nam Boską aprobatę. Greckie słowo oznaczające uznanie zostało przetłumaczone na doświadczenie w Rzym. 5:4 (BG, BW). Jest ono oddane jako próbowanie (Rotherham), potwierdzenie (ASV), wypróbowany charakter (New ASV) oraz aprobata (Diaglott). Ostatnie trzy tłumaczenia są najbliższe właściwej myśli. Grecko-angielski Leksykon Ihayera wyjaśnia, iż to greckie słowo ma znaczenie wypróbowywania, próby, potwierdzenia, wypróbowanego charakteru, dowodu, wzoru o udowodnionej wartości. To słowo jest używane w tych różnych znaczeniach w wersetach cytowanych w Piśmie Świętym.