Sztandar Biblijny nr 290 – 2019 – str. 52
i z symbolicznego Egiptu, świata. Z tego symbolicznego Egiptu został również powołany Kościół – Jego Ciało (Jana 15:19; 17:6; P3, s. 316). Tak więc tutaj mamy Tego, którego Bóg nazywa – „Jesteś moim sługą, Izraelu”- jest to Wielki Wyzwoliciel, Głowa i Ciało, głównie Głowa, która dokonuje tego, czego Jakub i jego dom jako cielesne potomstwo Abrahama, nie mogli dokonać, mianowicie: wypełnia Prawo Zakonu i sprowadza błogosławieństwa restytucji na wszystkie rodziny ziemi.
Jezus, Głowa naprawdę jest idealnym Izraelem, potężnym Księciem Boga, w którym najbardziej Bóg jest i będzie na wieki uwielbiany (Jana 13:31; 14:18; 17:1-4). Drugorzędnie, członkowie Jego Ciała przynoszą chwałę Bogu przez Jezusa, Głowę (1Tes. 2:12; 1Piotra 4:11). Typicznie i w inny sposób Bóg obiecał, że będzie uwielbiony w swym specjalnym Słudze – „GAŁĘZI”, po pierwsze w naszym Panu Jezusie, a drugorzędnie w członkach Jego Ciała. Ponadto zwróćmy uwagę na następujące wersety: Izaj. 4:2; 44:1, 2, 21, 23; 48:20; Jer. 23:5-8; Zach. 3:8; 6:12; Mat. 5:16; Jana 12:27, 28; 15:8; Filip. 1:11.
Werset 4: Ponieważ ogromna większość cielesnych Izraelitów była uparta – oporna, oni odrzucili Jezusa jako swego Mesjasza i wzgardzili Nim oraz prześladowali Go (Izaj. 53:3; 65:2; Mat. 13:14, 15; 17:17; 23:37; Rzym. 10:21). „Do swej własności przyszedł, ale swoi go nie przyjęli” (Jana 1:11, BW; 7:5). Jezus i Jego współpracownicy w Żniwie Żydowskim doświadczyli oczywiście stosunkowo słabo dostrzegalnych rezultatów ich wytężonej pracy, ponieważ przez trzy i pół roku głoszenia poselstwa ewangelii Królestwa Bożego, dokonywania cudów i uzdrawiania z chorób, pozyskali jedynie stosunkowo niewielu uczniów. Mieli dostateczny powód, by powiedzieć, iż wydaje się, że pracowali i zużywali swą energię na próżno.
Jednak pewność wiary w obietnice sprawiła, że Jezus i członkowie Jego wiernego Ciała w Żniwie Żydowskim, nie zniechęcili się, nie osłabli w swych wysiłkach ani nie porzucili tej pracy (Izaj. 42:4; 50:7,10; 53:10-12; Mat. 24:13; Żyd. 10:36). Oni powierzyli sąd Niebiańskiemu Ojcu, wiedząc, że On sądzi sprawiedliwie i że obficie nagrodzi ich za ich posłuszeństwo, pracę wykonywaną z miłością i za cierpienia dla Niego i Jego sprawy (sąd mój […] praca moja [nagroda, zobacz na marginesie; rekompensata, ASV] z moim Bogiem; 1Piotra 2:23; 4:19; Jana 8:29; Mat. 19:29; Żyd. 6:10).
Werset 5, BW: Ponadto, Chrystus, a szczególnie Jezus, pamiętał o Boskim celu w powołaniu ich jako szczególnych sług Boga, mianowicie – „aby nawrócić do niego Jakuba […]” i aby „i nie zwątpił z niedowiarstwa w obietnicę Bożą” (por. Rzym. 4:20-24, BW). Z pełnym zaufaniem wiary (Bóg stał się moją mocą), oni wiedzieli, że chociaż cielesny Izrael w ogólności nie został zebrany podczas pierwszego adwentu Chrystusa, Bóg ostatecznie zrealizuje swój cel i uwielbi swego Sługę przyprowadzając cielesny Izrael z powrotem do Niego (Iz. 11:11-13; Ezech. 11:17-20; Rzym. 11:25-29).
ROZSZERZONY URZĄD CHRYSTUSA
Werset 6, BW: Lecz Bóg dał swemu Słudze dalsze zapewnienie wraz z wynikającymi z niego jeszcze bardziej chwalebnymi błogosławieństwami: „To za mało [zbyt mała rzecz, por. RSV, Lesser i inne], że jesteś mi sługą, aby podźwignąć plemiona Jakuba i [nawet] przywrócić oszczędzonych synów Izraela, więc ustanowiłem cię światłością pogan (Izaj. 11:10; 42:6, 7; 60:3-5; 62:1, 2; Jana 8:12; Dz. 13:47,48), aby moje zbawienie sięgało aż do krańców ziemi”. (Ps. 22:28-30; 72; Łuk. 2:10-14,30-34; Jana 1:9; 12:32; Dz. 3:19-21; 15:14-17; 17:31; Rzym. 8:19-21; Efez. 1:3-12; Filip. 2:8-11; 1Tym. 2:4-6; 4:10; 1Jana 2:2).
Werset 7, BW Tutaj Jehowa – Wszechmogący Wyzwoliciel mówi do swego Sługi (Jezusa) podczas Jego najgłębszego upokorzenia („do tego, który jest wzgardzony przez ludzi – Ps. 22:7-9; Izaj. 52:13, 14; 53:2-4; Mar. 9:12; Łuk. 23:11; którym brzydzi się każdy [Jego własny – Jana 1:11] naród – Łuk. 23:18-23; do sługi władców” – Mat. 17:24-27. Jezus wówczas nie użył swej władzy przeciwko władcom Mat. 26:52, 53; Rzym. 13:1; Tyt. 3:1).
Jakie poselstwo Bóg daje, by zachęcić swego Sługę, Głowę i Ciało? Jest to chwalebne poselstwo restytucji, z oświeceniem i zbawieniem nie tylko dla cielesnego Izraela, lecz także dla pogan. Kiedy wielcy tej ziemi i pozostali ludzie dowiedzą się o cierpieniach Jezusa i Jego wiernych naśladowców na ich korzyść oraz o wielkim wywyższeniu Chrystusa (Filip. 2:5-11; Izaj. 66:5; Jana 15:18, 19; 2Tym. 2:12; 1Piotra 2:21; 1Jana 3:1, 2), zrozumieją (zob. Izaj. 52:15) wielki plan Boga, by ich zbawić. Wstąpią na drogę świętości, poświęcając się („powstaną”). Będą czcić i uwielbiać („oddadzą pokłon”) Mesjasza (Ps. 72:10,11; Izaj. 60:1-15; Obj. 21:24).
————-
w ramce
Niezwykła łaska Gal.6:6, 5
————–
Dlaczego ludzkość otrzyma wszystkie wspaniałe błogosławieństwa? Mówi nam o tym dalsza część wersetu 7. To nastąpi ze względu na wielką wierność