Sztandar Biblijny nr 290 – 2019 – str. 51

wyspy, [przybrzeżne kraje, Rotherham; odlegle regiony]; i uważajcie wy narody [liczba mnoga w hebrajskim] z daleka”). Następnie podaje dowód swego prawa do zwracania się do słuchaczy – wiarę i posłuszeństwo. Jezus oświadcza, że Bóg Jehowa powołał Go jako ludzką istotę nie przez ziemskiego ojca, lecz z łona Jego matki, panny Marii i wspomniał o Jego imie­niu – włączając w to dzieło Jego urzędu jako Mesja­sza, polegające na dostarczeniu okupu za wszystkich i w sprowadzeniu zbawienia Jehowy dla ludzkości (Mat. 1:18-23; por. Ps. 22:10; 11; 71:6).

      Maria była matką człowieczeństwa Jezusa, a Przymierze Sary rozwijało Go jako nowe stworze­nie. On był powołany, by przynieść zbawienie nie tylko dla cielesnego Izraela, lecz także dla całego świata (Łuk. 1:28-33; 2:10-14; Jana 1:9,29; 1Jana 2:2; 4:14). W tym celu wyzbył się swej przedludzkiej natury oraz chwały i stał się ciałem (Jana 1:14; 2 Kor. 8:9; Filip. 2:5-11; Żyd. 2:14-17).

————-
w ramce

      Aby okazać w przyszłych wiekach nadzwyczajne bogactwo łaski swojej w dobroci wobec nas Chrystusie Jezusie.
————–

      Członkowie Jego Ciała po całym świecie ogłasza­li to wspaniałe poselstwo ewangelii odnoszące się do Jezusa. Oświadczali także, że Bóg Jehowa podobnie powołał ich jako nowe stworzenia, jako część antytypicznego Izaaka (1Moj. 21:1-3; Gal. 4:28; PT 1960, s. 37-39) z łona Przymierza Sary i uczynił o nich wzmiankę w Piśmie Świętym, włączając w to dzieło wynikające z ich urzędu w sprowadzaniu zbawie­nia Boga Jehowy dla ludzkości (Efez. 1:4; 2:7). To dzieło wraz z jego szczególnymi pomocnikami. Sta­rożytnymi i Młodocianymi Godnymi oraz Poświę­conymi Obozowcami Epifanii jest kontynuowane aż do obecnego czasu. Izaj. 49:23 (BW): „Królowie będą twoimi piastunami, a ich księżniczki twoimi niańkami […]”- Godni (królowie), którzy wyjdą z grobu doskonali w zdolnościach fizycznych, umys­łowych, moralnych i religijnych (Żyd. 11:40; 12:23, BW – „ […] ludzi sprawiedliwych, którzy osiągnęli doskonałość”). Brat Russell stwierdza: „Przychodzi­my do ludzi doskonałych, których usposobienie jest sprawiedliwe” (R5294). Godni będą szczególnymi żywicielami restytucjonistów, karmiąc ich prawdą na czasie i jej duchem (Obj. 21:24; Komentarz bereański). Ich szczególnymi pomocnikami w tej pracy będą Poświęceni Obozowcy Epifanii (księżniczki) (PT 1977, s.38).

      Werset 2, BW: Tutaj Jezus zaświadcza, że Bóg Je­howa przez prawdę swego Słowa sprawił, że wypo­wiedzi naszego Pana, Głowy Kościoła były („moje usta”; por. Iz. 51:16; Jana 3:34), ostre i mocne („ostrym mieczem”; jego dwie krawędzie reprezen­tują prawdę na tematy świeckie i religijne), w celu oddzielenia w Żydowskim Żniwie pszenicy – praw­dziwych Izraelitów – i plew – niegodnych Izraeli­tów (Mat. 3:7-12; Żyd. 4:12; por. Oz. 6:5,6; Obj. 1:16; 19:11-16). Ponadto Bóg uczynił Jezusa wypolero­waną strzałą (tj. wolną od nalotu) – nieomylnym i nieodpartym w swych atakach na Boskich wrogów (Ps. 45:6). I tak jak miecz i strzała są trzymane w po­chwie i kołczanie dopóki nie będą potrzebne, tak Bóg osłonił Jezusa cieniem swej wszechmocnej dłoni i ukrył Go zgodnie ze swym miłującym zarządze­niem, zanim nadeszło wypełnienie czasu, by Jezus stał się ciałem (Gal. 4:4, 5) i rozpoczął swą służbę.

      Podrzędnie, ze względu na posiadanie prawdy otrzymanej od Jezusa, wypowiedzi (usta) członków Ciała także były niczym ostry miecz oraz wypole­rowana strzała i jako klasa oni również byli ukryci pod Boską ochraniającą opieką, aż nadszedł właści­wy czas na rozpoczęcie ich służby.

SŁUGA JEHOWY – JEZUS I KOŚCIÓŁ

      Werset 3, BW: Pan Jezus stwierdza tutaj, że to do Chrystusa, Głowy i Ciała, Bóg Jehowa powiedział: „I rzekł do mnie: Jesteś moim sługą, Izraelu, przez ciebie się wsławię”. Nie powinno wydawać się dziw­ne, że Jehowa nazwał Jezusa indywidualnie „Izra­elem”, ponieważ pierwotnie imię „Izrael” zostało na­dane Jakubowi, jednostce (1Moj. 32:28; 35:10; Izrael znaczy – ten, który zwycięża z Bogiem lub książę, wojownik Boga). Po śmierci Jakuba imię „Izrael” zostało nadane jego dzieciom (2Moj. 3:16,18). Kie­dy 1845 lat narodowej łaski dla cielesnego Izraela dowiodło ich niezdolności jako narodu, by być Jego „królestwem kapłanów”, Jego Maluczkim Stadkiem, ten przywilej został im odebrany i udzielony Du­chowemu Izraelowi, Ciału Chrystusa, świętemu na­rodowi, Królewskiemu Kapłaństwu (2Moj. 19:5,6; Mat. 21:42,43; 1Piotra 2:5-10; P2, s. 214, akapit 1.; s. 216, akapit 1.). Dlatego również im może właści­wie zostać nadane określenie Izrael – „Izrael Boży” (Gal. 6:16, BW).

      Imię „Izrael” odnosi się przede wszystkim do Je­zusa, a drugorzędnie do Kościoła również z innych punktów widzenia. Na przykład, cielesny Izrael zos­tał wezwany z Egiptu (Oz. 11:1), a duchowy Izrael, prawdziwy Izrael Boga, został wezwany z symbo­licznego Egiptu podczas Wieku Ewangelii, a Jezus – Głowa, zarówno z literalnego Egiptu (Mat. 2:15) jak