DWA DNI ZBAWIENIA BOGA JEHOWY

Proroctwo Izajasza 49

      ROZDZIAŁ 49 proroctwa Izajasza, podobnie jak inne rozdziały tego proroctwa, miał wypełnienie po 70 latach (607 – 537 p. n. e.) spustoszenia ziemi (2Kron. 36:21). Ma on także swoje większe, bardzo piękne, mesjanistyczne wypełnienie rozpoczynające się w żniwie Wieku Żydowskiego i trwające przez cały Wiek Ewangelii i Wiek Tysiąclecia oraz w okresie po Tysiącleciu.

      Kluczem, który otwiera większe wypełnienie tego proroctwa, a także wiele innych proroctw i ty­pów biblijnych, jest zakryta tajemnica (Kol. 1:26): „że Chrystus [Namaszczony, wielki Wyzwoliciel] nie jest jedną osobą, lecz grupą osób” – „Jezus jako Głowa oraz wierni święci, Jego Ciało” (El, s. 474, 496, 497; PI, s. 81-88), który będzie błogosławił i wyzwoli ludzkość w Tysiącletnim Pośredniczącym Panowaniu. Na przykład, aby wyraźnie i w pełni zrozumieć ofiary typicznego i antytypicznego Dnia Pojednania (zob. 3Moj. 16; CP, s. 49), należy pamię­tać o tej zakrytej tajemnicy (która nadal jest zakryta przed wszystkimi, z wyjątkiem prawdziwie poświę­conych).

      W typicznym Dniu Pojednania Aaron przed­stawiał Najwyższego Kapłana Świata – (1) ofiarując cielca, przedstawiał Głowę Najwyższego Kapłana Świata ofiarującego swoje człowieczeństwo, (2) ofia­rując kozła Pańskiego, jak również (3) w pozostałych czynnościach tego dnia, przedstawiał Najwyższego Kapłana Świata, Głowę i Ciało, jak wyraźnie uczy Apostoł Paweł (Żyd. 7:26,27; 13:11-14; 10:4-10, 19). Te inne czynności obejmowały zakładanie przez Aarona szat chwały i piękności, co symbolizuje udzielenie Głowie i Ciału chwalebnych, pięknych władz, prerogatyw, przywilejów, posiadłości i służ­by podczas Pośredniczącego Tysiącletniego Pano­wania. 3Moj. 9:23,24 opisuje Najwyższego Kapłana wychodzącego i błogosławiącego lud oraz okrzyki i pokłony ludu, co przedstawia Głowę i Ciało bło­gosławiących w Tysiącleciu ludzkość oraz radosne przyjęcie przez ludzkość błogosła­wieństw restytucyjnych (CP, s. 82-84).

      Podczas swego pierwszego adwen­tu nasz Pan głosił „ewangelię królestwa Bożego,” wspaniałe po­selstwo zbawienia, obej­mujące zarówno niebiańskie zbawienie dla Kościoła oraz ziem­skie zbawienie (restytucję) dla świata, a przed swym wniebowstąpieniem polecił uczniom, by głosili to poselstwo wszystkim narodom (Mat. 9:35; 24:14; 28:18-20; Dz. 1:8; 2Tym. 1:10).

      W naszym rozważaniu Izaj. 49 zauważymy, jak odsłania się jego większe, mesjańskie wypełnienie, w świetle ukrytej tajemnicy obejmujące szczególnie zbawienie wysokiego powołania oraz w świetle zba­wienia restytucji, w którym Chrystus, Głowa i Cia­ło, wielki Wyzwoliciel, będzie błogosławił ludzkość błogosławieństwami restytucji. Chrystus da życie wieczne na ziemi wszystkim, którzy z całego serca będą tego pragnąć i będą posłuszni. W Iz. 49, szcze­gólnie w wersetach 1-9, jak i 42:1-7 (zob. Mat. 12:18-20), Bóg w słowach „sługa mój” odnosi się raczej do Mesjasza (Chrystusa), niż do cielesnego Izraela (w. 3, 6).

      Powiązane z tym proroctwo jest podane w Iz. 44:28; 45:1 i mówi ono o wyzwoleniu z niewoli cie­lesnego Izraela przy końcu 70 lat spustoszenia ziemi, jakie ma przyjść od Boga przez Jego namaszczonego pasterza, Cyrusa. Cyrus (słońce) przedstawia Słoń­ce Sprawiedliwości, Pasterza Namaszczonego przez Boga, Wielkiego Mesjasza i Wyzwoliciela, głównie Pana Jezusa, a drugorzędnie Chrystusa, Głowę i Cia­ło (Mal. 4:2; Mat. 13:43; P1, s. 322), który sprowadzi wielkie tysiącletnie wyzwolenie dla całej ludzkości.

CHRYSTUS POWOŁANY PRZEZ BOGA JEHOWĘ

      Izaj. 49:1, BW: Tutaj Jezus, główny członek i mówca w imieniu Chrystusa, Głowy i Ciała, Wielki Wyz­woliciel, Sługa Boga Jehowy, przemawia w imieniu Boga w Żniwie Żydowskim. On wzywa wszystkich, aby słuchali i byli posłuszni („Słuchajcie mnie,