Sztandar Biblijny nr 289 – 2019 – str. 44

„odwracają się” i udowadnia­ją, że nie nadają się do Królestwa!

      (5) Rzym. 14:13 (BW): „[…] raczej baczcie, aby nie dawać bratu powodu do upadku lub zgorszenia”. To natchnione zdanie byłoby bezcelowe i absurdalne, gdyby ktoś, kto jest chrześcijaninem i jest w Boskiej lasce, musiał zawsze pozostać w tej łasce i nie byłby podatny na upadek. Spowodowanie potknięcia się jednego z maluczkich Pana, który wierzy w Niego, jest czymś poważnym (Mat. 18:6).

      (6) 1Kor. 9:27 (UBG): „Lecz poskramiam swo­je ciało [tłumiąc jego wysiłki do panowania] i biorę w niewolę [pod Boską wolę we wszystkim], abym przypadkiem, głosząc innym, sam nie został odrzu­cony”. Apostoł Paweł nie uważał, że jeśli on, jako nowe stworzenie w Chrystusie Jezusie (2 Kor. 5:17), jest już w łasce, to na pewno pozostanie w tej łasce na zawsze. On uświadamiał sobie, że jeśli nie wytrwa wiernie w swym poświęceniu, odpadnie od Boskiej łaski i zostanie odrzucony.

      (7) 1Kor. 10:12: „A tak kto mniema, że stoi, niechże patrzy, aby nie upadł”. Ci, którzy wierzą w iluzję, że gdy ktoś raz znalazł się w łasce, zawsze będzie w łasce, są skłonni do samozadowolenia i nie zwracają uwagi na to, żeby nie upaść. Jest bar­dzo prawdopodobne, że oni staną się niesumienni i odpadną od prawdy i jej Ducha. Ps. 91:7 proroczo pokazuje, że przy końcu tego Wieku, wierne „ma­luczkie stadko” wytrwa, natomiast wielu upadnie z powodu niewierności.

      (8) Gal. 4:9 (BW): „Teraz jednak, kiedy poznali­ście Boga, a raczej, kiedy zostaliście przez Boga poz­nani, czemuż znowu zawracacie do słabych i nędz­nych żywiołów [litery prawa], którym ponownie, jak dawniej służyć chcecie?” Jak mogliby to zrobić, gdy­by wypadnięcie z łaski do niewoli nie było możliwe?

      (9) Gal. 5:4 (BW): „Odłączyliście się od Chrys­tusa wy, którzy w zakonie szukacie usprawied­liwienia; wypadliście z łaski”. Ci, którzy wyznają nieprawdę, że być raz w łasce, to znaczy zawsze być w łasce, oczywiście zaprzeczają, że ktoś może „odpaść od łaski” Obecnie wielu chrześcijan, prze­ciwnie do Rzym. 3:20; Gal. 2:16, 21 itp., próbuje się usprawiedliwić przez płacenie dziesięciny, prze­strzeganie sabatu jako chrześcijańskiego sabatu oraz przez inne uczynki żydowskiego prawa, zapomi­nając, iż „[…] łaską jesteście zbawieni przez wiarę […]” (Efez. 2:8). „Aby ona sprawiedliwość zakonu była wypełnio­na w nas, którzy nie według ciała chodzimy, ale według Ducha” (Rzym. 8:4).

      (10) Filip. 2:12: „[…] z bo-jaźnią i ze drże­niem zbawienie swoje sprawuj­cie”. Tutaj Apos­toł nakłania swych umiłowanych braci: „zbawienie swoje sprawujcie [które otrzymaliście „przez wiarę”, tymczasowo, nie rzeczywiście – przed zmartwych­wstaniem – lecz »przez nadzieję« – Rzym. 8:24]”. To zbawienie rozciągające się na nas dzięki Boskiej łasce przez wiarę (Efez. 2:8), ma być wypracowywa­ne „z bojaźnią i ze drżeniem”. Apostoł wyjaśnia, że nasze zbawienie w Wieku Ewangelii jest warunkowe: „Przez którą też dostępujecie zbawienia, jeśli pamię­tacie to [trzymacie się tego – uwaga na marginesie w KJV], co wam głosiłem, chyba że uwierzyliście na próżno.” (1 Kor. 15:2, UBG). Teoria „raz w łasce, zawsze w łasce” nie pojawiła się w kazaniach Apo­stoła Pawła.

      (11) Kol. 1:21-23 (BW): „[…] aby was świę­tych i wiernych braci« – 1:2] stawić przed obliczem swoim jako świętych i niepokalanych, i nienagan­nych, jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani i stali, i nie zachwiejecie się w nadziei, opartej na ewangelii […]”. Zwróćmy uwagę na słowo „jeśli” -tutaj jest wskazany warunek. Nie byłoby warunku, gdyby „raz w łasce” oznaczało „zawsze w łasce”. Ich ostateczne stanowisko „przed stolicą Chrystusową” (Rzym. 14:10) będzie zależne od ich trwania w wie­rze ugruntowanej i utwierdzonej oraz od tego, czy nie oddalą się od „nadziei ewangelii”.

      (12) 1Tes. 5:19: „Ducha nie zagaszajcie”. Ktoś może mieć łaskę Świętego Boskiego Ducha zarówno w głowie (oświecający umysł) jak i w sercu (panu­jący nad uczuciami), a następnie zgasić (stłumić) w sobie tego Świętego Ducha lub usposobienie „[…] mocy i miłości, i zdrowego zmysłu” (2Tym. 1:7). Tak nie dzieje się w sytuacji „raz w łasce, zawsze w łasce”.

      (13) 1Tym. 5:15, BW: „Albowiem niektóre już się odwróciły i za szatanem poszły” „Raz w łasce zawsze w łasce” nie było prawdą w ich przypadku. ’

      (14) 1Tym. 6:12 (BW): „Staczaj dobry bój wiary, uchwyć się żywota wiecznego, do którego też zosta­łeś powołany […]”. Chociaż z łaski Bożej życie wiecz­ne zostało nam przypisane przez Chrystusa Jezusa, musimy staczać dobry bój wiary i mocno uchwycić się wiecznego życia, abyśmy uczynili go naszą włas­nością na wieki. Jesteśmy do tego życia