Sztandar Biblijny nr 289 – 2019 – str. 38
Kiedy myślimy o Kościele jako Świątyni w budowie, uświadamiamy sobie, że wielkie dzieło ma być dokonane w przyszłości. Po co budować świątynię, a potem nie korzystać z niej? Poważna szkoda została nam wyrządzona przez różne błędy przeszłości, np. przez naukę, że jedynie Kościół ma być zbawiony, a cała pozostała ludzkość ma zginąć oraz przez naukę, że w czasie drugiego adwentu Pana świat ma być spalony, a Boski plan zakończony w żałosny sposób. Z takim poglądem budowanie Kościoła jako wielkiej Świątyni wydaje się stratą czasu i wysiłku, ponieważ nie byłoby na ziemi nikogo, kto miałby być przez ten Kościół błogosławiony.
Jednakże, gdy nasze oczy zrozumienia otwierają się szerzej, to wyraźniej dostrzegamy piękno w Boskim planie i zarządzeniach. Jak dotąd, jeśli chodzi o pogląd, że Boski plan kończy się na drugim przyjściu Jezusa, to o ile dotyczy to świata, ten plan zaledwie tam się rozpoczyna. Kościół, jak wskazuje jeden obraz, będzie Królewskim Kapłaństwem błogosławiącym wszystkie rodziny ziemi (1 Piotra 2:5,9; Gal. 3:29), a Starożytni Godni, Wielka Kompania i Młodociani Godni będą antytypicznymi Lewitami pomagającymi Kapłanom w tym wielkim dziele (Joela 2:28; Obj. 7:15). W innym obrazie Kościół będzie wielką Świątynią, a Starożytni Godni, Wielka Kompania i Młodociani Godni będą ich Dziedzińcem, przez który cała ludzkość może mieć dostęp do Boga i powrócić do harmonii z Nim.
Tak jak przedstawiliśmy symbole przywództwa Chrystusa jako Głowy i Kościoła jako Ciała w tych czterech wybranych klasach, które są głównymi klasami, tak ta sama zasada stosuje się do całego poświęconego ludu Bożego obecnego czasu, Poświęconych Obozowców Epifanii, ponieważ oni także są częścią kościoła (powołanych) w szerszym znaczeniu. Zasady zarządzeń stosują się do tych poświęconych pomiędzy Wiekami tak samo, jak stosowały się do Maluczkiego Stadka i Wielkiej Kompanii. Uczniowie Chrystusa, którzy poświęcają się pomiędzy Wiekami, nie powinni uważać, że te instrukcje stosowały się jedynie do spłodzonych z Ducha, a nie do nich, lub że one stosują się do nich jedynie w mniejszym stopniu. Jest tylko jeden rodzaj poświęcenia – zupełne poświęcenie się Bogu, by czynić Jego wolę – ponieważ całemu przedtysiącletniemu potomstwu Abrahama i tylko tym, którzy poświęcają się i zachowują takie poświęcenie, w Królestwie zostaną udzielone uprzywilejowane miejsca, jako antytypicznym Lewitom i Netynejczykom. Wszyscy poświęceni, niespłodzeni z Ducha a oświeceni Duchem są pod zwierzchnictwem Chrystusa i nie powinni ośmielać się Go uczyć, lecz powinni się radować z przywileju uczenia się od Niego.
Powinniśmy pamiętać (jak wykazano w PT 1968, s. 44-46), że Bóg nigdy nie odwróci swej łaski od swego wiernego ludu, niezależnie od tego, czy są oni Jego spłodzonymi z Ducha dziećmi, czy oświeconymi Duchem poświęconymi, lecz niespłodzonymi z Ducha sługami lub przyjaciółmi z czasów przed i po Wysokim Powołaniu. Młodociani Godni na antytypicznym Dziedzińcu i Poświęceni Obozowcy Epifanii w antytypicznym Obozie są obecnie tymczasowo usprawiedliwieni przez wiarę, mają „pokój z Bogiem” i „pokój Boży”. Oni są epifanicznymi domownikami wiary, są Boskimi przyjaciółmi i prospektywnymi synami, mają społeczność z Nim oraz przywilej modlenia się do Niego jako ich prospektywnego Ojca. Czy oni utracą ten błogosławiony związek z Bogiem, kiedy wejdą pod Nowe Przymierze i pod Pośrednika Nowego Przymierza oraz gdy przejdą z usprawiedliwienia przez wiarę do usprawiedliwienia przez uczynki? Na pewno nie!
Bóg wysoce uhonoruje Poświęconych Obozowców Epifanii, gdyż dowodzą wierności w większych próbach niż restytucjoniści w ogólności. Oni zostaną uprzywilejowani jako szczególni pomocnicy Godnych i będą bardzo zdolnymi pomocnikami dla ludzkości, postępując wraz z nią Drogą Świętości. Naturalnie rodzi się pytanie: Czy Poświęceni Obozowcy Epifanii kontynuują swoje poświęcenie tak, jak postępowali spłodzeni z Ducha? Tak, to jest bardzo stosowne, aby praktykowali to w taki sam sposób.
————-
w ramce
Albowiem sądzę, że utrapienia teraźniejszego;: czasu hic nie znaczą w porównaniu z chwałą; która ma się nam objawić”. Rzym. 8:18,BW
A wiemy iż tym, którzy miłują Boga. wszystkie rzeczy, dopomagają ku dobremu, to jest tym, którzy, „według postanowienia Bożego powołani są”. Rzym. 8:28
————–
Ostatecznie uwielbiony Kościół, czyli Świątynia, będzie Domem Modlitwy dla wszystkich ludzi, wszystkich narodów. To nie znaczy, że oni będą modlić się do budynku, lecz że oni będą się przybliżać do Boga przez uwielbiony Kościół, w którym Jego obecność będzie manifestowana, a Jego miłosierdzie będzie dostępne dla wszystkich. Z tego punktu widzenia świątynia z chwałą Szekinah przedstawiała Kościół w przyszłej chwale połączony z Chrystusem. Bóg będzie mieszkał w tym uwielbionym Kościele i będzie działał przez ten Kościół w celu błogosławienia świata, przedstawionego przez wszystkich tych, którzy oddawali cześć Bogu, patrząc na typiczną świątynię zbudowaną przez Salomona.
BS 2019, s. 34-39