Sztandar Biblijny nr 289 – 2019 – str. 36

zbudowana, poświęcona i napełniona Boską mocą, będzie ośrodkiem, do którego wszyscy – którzy przybliża się do Boga – będą zwracali się o pomoc, przebaczenie i błogosławieństwo. Do tego ośrodka będą kierować wszystkie swe modlitwy i w nim będą postrzegać manifestację Boskiej mocy i błogosławieństw na ich korzyść.

————-
w ramce

Wysławiajcież Pana, albowiem jest dobry; albowiem na wieki miłosierdzie jego. Ps. 136:1
————–

Po zakończeniu poświęcającej modlitwy Salomona Bóg otwarcie zamanifestował swą łaskę wobec króla i całego narodu przyjęciem ich ofiar przez ogień z nieba. Czytamy (2Kron. 7:1,3, BW): „A gdy Salomon zakończył modlitwę, spadł ogień z niebios i strawił ofiarę całopalną i ofiary rzeźne, a chwała Pańska wypełniła świątynię. […] Wszyscy synowie izraelscy zaś, widząc ogień spadający i chwałę Pańską nad świątynią, przyklęknęli twarzą do ziemi na posadzce i oddali pokłon, wysławiając Pana, że jest dobry i że na wieki trwa łaska jego” – prawdopodobnie dołączając do Lewitów w śpiewaniu Psalmu 136.

Jest godne uwagi, że Lewici i lud nigdy nie śpiewali o niekończącym się Boskim gniewie, lecz o Boskim miłosierdziu na wieki. Jednak na wieki, zgodnie ze ścisłym znaczeniem hebrajskiego słowa, nie oznacza bez końca, lecz do końca, to znaczy, że Boskie miłosierdzie będzie przejawiane aż do zupełności, do wypełnienia, aż każde stworzenie zostanie doprowadzone do wiedzy o Bogu i Jego dobroci oraz do możliwości poznania Boga i skorzystania z wielkiej obietnicy uczynionej Abrahamowi, symbolizowanej w Arce Przymierza, przez którą wszystkie rodziny ziemi będą błogosławione. Podobnie, w ostatniej księdze Biblii czytamy o pieśni Mojżesza i Baranka śpiewanej przez antytypicznych Kapłanów, która brzmi: „[…] Wielkie i dziwne są dzieła twoje, Panie, Boże Wszechmogący; sprawiedliwe są drogi twoje, Królu narodów; któż by się nie bał [czcił] ciebie, Panie, i nie uwielbił imienia twego? Bo Ty jedynie jesteś święty, toteż wszystkie narody przyjdą i oddadzą ci pokłon, ponieważ objawiły się sprawiedliwe rządy [sprawiedliwe działanie] twoje” (Obj. 15:3, 4, BW). Jest to pieśń, której nikt prócz zwycięzców nie może naprawdę ocenić i śpiewać w obecnym czasie, lecz w przyszłości – kiedy chwała Pana napełni Świątynię – narody, lud, nauczą się tej pieśni, nauczą się o Boskim miłosierdziu. Pieśń ta zostanie wypełniona jako proroctwo, a wszyscy ludzie zegna kolana, by wyznać dobroć oraz miłość Pana i skorzystać z możliwości zupełnego pojednania z Bogiem. To pojednanie popłynie z rąk Salomona (Chrystusa) jako wielkiego Proroka, Kapłana i Króla nowej dyspensacji. Ludzkość będzie mogła skorzystać z zupełnego powrotu do doskonałych warunków umysłu i ciała oraz do życia wiecznego utraconego przez nieposłuszeństwo Adama i kupionego z powrotem przez wielkiego Odkupiciela. Będzie to przywilej dla wszystkich, którzy przyjmą je na Boskich warunkach.

Naturalnie i właściwie nasze główne zainteresowanie skupia się na antytypicznej Świątyni, antytypicznym Salomonie, antytypicznych Kapłanach, Lewitach i ludzie. Można powiedzieć, że każdy członek Nowego Stworzenia (i każdy Młodociany Godny) jest obecnie indywidualną Świątynią Ducha Świętego. W tym znaczeniu każda jednostka powinna budować swą własną wiarę i charakter przez stosowanie Boskich obietnic i przez podporządkowanie się Jego wymaganiom. Święty Paweł mówi nam: „Czy nie wiecie, że świątynią Bożą jesteście i że Duch Boży mieszka w was?” „Jakiż układ między świątynią Bożą a bałwanami? Myśmy bowiem świątynią Boga żywego, jak powiedział Bóg: Zamieszkam w nich i będę się przechadzał pośród nich, I będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim” (1Kor. 3:16; 2Kor 6:16, BW)

————-
w ramce

Otworzyłem dziś rano dwa dary – MOJE OCZY.
————–

W obrazie, na który Apostoł kieruje naszą uwagę, Kościół odpowiada raczej Przybytkowi niż świątyni. Tak jak Bóg był z dziećmi Izraela od czasu, gdy weszli z Nim w związek przymierza aż do poświęcenia świątyni przez Salomona i pokazywał swą obecność przez manifestację światła Szekinah w Świątnicy Najświętszej Przybytku, tak obecnie On jest z nami jako chrześcijanami. Od czasu, gdy staliśmy się synami Bożymi – od czasu naszego poświęcenia, usprawiedliwienia, uświęcenia i uczestnictwa w Świętym Boskim Duchu – nasze ciała są przybytkami lub tymczasowym miejscem mieszkania Boskiego Świętego Ducha a Jego obecność z nami jest manifestowana. Przybytek w pewnym znaczeniu tego słowa był świątynią, ponieważ każde miejsce, w którym Bóg przebywa, może być właściwie nazwane świątynią – świętym miejscem. Jednak, jak zasugerowano, lepiej jest, gdy myślimy o naszych ciałach jako o przybytkach Boga – Jego tymczasowych miejscach mieszkania. Ponadto, antytypiczna Świątynia może być rozważana z punktu widzenia Świątyni epifanicznej, tutaj przy końcu Wieku Ewangelii. Jednak te punkty widzenia nie są ostatecznym ani najszerszym antytypicznym spojrzeniem na świątynię.