Sztandar Biblijny nr 288 – 2019 – str. 27
zgrzeszeniu i jego ostateczny koniec – unicestwienie. Werset 14 opisuje najpierw jego działalność w Edenie jako strażnika Adama i Ewy, a potem opisuje jego pozycję i działalność wśród zastępów niebieskich. Werset 15 mówi, że był on zupełnie sprawiedliwy i dobry w momencie swego stworzenia i prawdopodobnie jeszcze przez miliony lat, aż popadł w grzech w Edenie. Jego dalsza deprawacja jest obrazowo opisana w wersetach 16-18, natomiast jego ostateczny wpływ i unicestwienie w Małym Okresie kończącym Wiek Tysiąclecia są opisane w wierszu 19. Te fragmenty Pisma Świętego dają nam obszerny opis historii tego cherubina (BS 1956, s. 62).
————-
w ramce
Szatan
„I WAS OŻYWIŁ, KTÓRZY BYLIŚCIE UMARLI W UPADKACHI W GRZECHACH; W KTÓRYCH NIEGDYŚ POSTĘPOWALIŚCIE WEDŁUG ZWYCZAJU TEGO ŚWIATA I WEDŁUG WŁADCY, KTÓRY RZĄDZI W POWIETRZU, DUCHA, KTÓRY TERAZ DZIAŁA W SYNACH NIEPOSŁUSZEŃSTWA”. Efez. 2:1, 2 (UBG)
————–
Ten wielki przeciwnik jest w innym miejscu nazwany „władcą, który rządzi w powietrzu” (Efez. 2:2), „wężem starodawnym, którym jest diabeł i szatan” (Obj. 20:2, BW); „Belzebubem (Panem much) władcą demonów” (Łuk. 11:15, BW); Belialem (niegodziwość opisująca jego charakter; 2 Kor. 6:15); diabłem (przeciwnikiem, nazwa opisująca jego sprzeciwianie się Bogu, prawdzie, sprawiedliwości, ludzkości w ogólności, a szczególnie dobrym ludziom; Mat. 4:1); nieprzyjacielem (to opis jego złośliwego działania i nienawistnej postawy; Mat. 13:39); kłamcą i ojcem kłamstwa (opis jego przewrotności oraz zapoczątkowania błędu; Jana 8:44); mordercą (ponieważ przez grzech zamordował całą ludzką rodzinę; Jana 8:44); wężem i starodawnym wężem (z powodu jego chytrości i zatruwającego charakteru; 1Moj. 3:4,14); księciem tego świata (ponieważ przez uzurpację jest władcą obecnego złego porządku rzeczy wśród ludzi; Jana 12:31; 14:30), księciem diabłów (ponieważ jest władcą upadłych aniołów; Mat. 12:24); władcą, który rządzi w powietrzu (opis jego zwierzchnictwa nad upadłymi aniołami, niewidzialnymi duchami zorganizowanymi jako królestwo nad ludzkością; Efez. 2:2); duchem, który działa w dzieciach nieposłuszeństwa (ponieważ używa niegodziwych i nieposłusznych jako swych sług i narzędzi; Efez. 2:2, UBG); kusicielem (gdyż pociąga do grzechu, błędu, samolubstwa i światowości; 1Tes. 3:5); bogiem tego świata (opis Szatana jako władcy obecnego złego porządku rzeczy; 2 Kor. 4:4). Dostrzegamy, że te nadane przez Biblię nazwy dokładnie opisują jego charakter, czyny i urząd. Oczywiście, będąc właściwie scharakteryzowany przez takie nazwy, z pewnością jest największym ze wszystkich grzeszników i złoczyńców (BS 1974, s. 36).
————-
w ramce
Jezus przemawiający do swych Apostołów
JUŻ WIELE N(E BĘDĘ MÓWIŁ Z WAMI, NADCHODZI BOWIEM WŁADCA ŚWIATA, ALE NIE MA ON NIC DO MNIE; LECZ ŚWIAT MUSI POZNAĆ, ŻE MIŁUJĘ OJCA I ŻE TAK CZYNIĘ, JAK Ml POLECIŁ OJCIEC (…)”, Jana 14:30, 31 (BW)
————–
Każde z tych odniesień do Szatana, przedstawia go jako inteligentną istotę o wielkiej mocy i wpływie oraz jako ambitnego przywódcę. Jednak na początku swej egzystencji on był czystym, doskonałym i inteligentnym stworzeniem Bożym (Ezech. 28:15), stworzonym za pośrednictwem Jego jednorodzonego Syna, bez którego nic nie zostało uczynione (Jana 1:3). Przed tym, jak zgrzeszył, mówi się o nim jako o Lucyferze, gwieździe porannej (wspaniałej istocie stworzonej wcześnie rano). Odnosząc się do jego upadku, Bóg, który oświadcza, że nie ma żadnej przyjemności w śmierci (zniszczeniu) niegodziwych, mówi: „O jakże spadłeś z nieba, Lucyferze [nosicielu światła], synu jutrzenki! […]” Następnie wskazuje, że nadmierna ambicja była przyczyną upadku Lucyfera, mówiąc: „[…] Ty bowiem mówiłeś w swoim sercu: Wstąpię do nieba [stanowisko władzy], ponad gwiazdy Boga [innych synów poranka] wywyższę swój tron. Zasiądę na górze zgromadzenia, na krańcach północy [uniwersalne panowanie]; Wzniosę się nad szczyty