błogosławienia rodzin, narodów i rodzajów ziemi” (E11, s. 293).

      W Izaj. 49:10 (BW) czytamy: „Nie będą łaknąć ani pragnąć, nie dokuczy im gorący wiatr ni żar sło­neczny, bo ten, który lituje się nad nimi, będzie ich prowadził i zawiedzie ich do krynicznych wód”. Ten werset mówi o klasie restytucyjnej pod Tysiącletnim Pośredniczącym Panowaniem Chrystusa. A teraz werset 11: „Poprzez wszystkie moje góry utoruję drogi, a moje ścieżki będą podwyższone”. W tym wersecie jest mowa o przedrestytucyjnych poświę­conych klasach. Bóg uczyni wszystkie pięć przedres­tytucyjnych poświęconych klas – Maluczkie Stadko, Starożytnych Godnych, Wielką Kompanię, Młodo­cianych Godnych i Poświęconych Obozowców Epi­fanii – symbolizowanych odpowiednio przez Syjon, Morię, Akrę, Bezetę i Ofel – specjalnymi pomocni­kami niewybranym na Drodze Świętości. Bóg bar­dzo zaszczyci Poświęconych Obozowców Epifanii, ponieważ oni okazują się wierni w większych pró­bach niż ogół restytucjonistów. Oni będą mieć przy­wilej, by być szczególnymi pomocnikami Godnych i będą bardzo zdolnymi pomocnikami dla ludzkości, gdy będą postępować z nimi Drogą Świętości. Jak wspaniałego Niebiańskiego Ojca mamy! Jakże łaska­wy On jest dla nas wszystkich! Zachowajmy zatem samych siebie w miłości Bożej (Judy 21)!

      Poświęcający się w obecnych dniach są także przedstawieni przez: Królową Saby w jej poszuki­waniu mądrości Salomona (1Król. 10:1-13; 2Kron. 9:1-12), w jeruzalemskim pagórku Ofel, w podrzęd­nych tysiącletnich książętach, w eunuchach z Izaj. 56 itp. W swym dziedzictwie Królestwa pod Nowym Przymierzem są oni zobrazowani w antytypicznym trzecim synu Ketury, Medanie (1Moj. 25:2), w po­łowie pokolenia Manassesa, która miała dziedzic­two po zachodniej stronie rzeki Jordan (4Moj. 32; Joz. 1:12-15), w Miriam – szczególnie w jej prze­wodniczeniu izraelskim kobietom w wielkiej pieśni wyzwolenia po zniszczeniu faraona i jego zastępów w Morzu Czerwonym (2Moj. 15; E11, s. 276-296) itp. Poświęceni Obozowcy Epifanii mają wielkie i wspaniałe perspektywy, znacznie przewyższające te, które będzie miał ogół klasy restytucyjnej (po więcej szczegółów na temat tej klasy oraz pozosta­łych quasi-wybranych odsyłamy do PT 2004, s. 34).

      Podobnie jak Młodociani Godni, inna kla­sa z „tych poświęcających się pomiędzy wiekami”, poświęcających się obecnego czasu, otrzymuje (jeśli są wierni) wspaniałe oświecenie (włączając zrozu­mienie „głębokich rzeczy” Boskiego Słowa), pocie­szenie serca i pobudzenie Duchem Świętym, jakie mieli Starożytni Godni (zob. Ps. 51:13), chociaż nie posiadają spłodzenia z Ducha.

      Serdecznie zachęcamy wszystkich, którzy tego nie uczynili, aby pokutowali za grzechy, uwierzyli i trwali w wierności wobec Jezusa jako Zbawiciela, a tym samym, aby weszli w stan usprawiedliwienia tymczasowego i w nim pozostali (Dz. 20:21; Rzym. 5:1). Serdecznie zachęcamy tymczasowo usprawiedliwionych do poświęcenia, do przyjęcia Je­zusa jako Pana oraz przyjęcia Boskiej woli za własną, tak jak On uczynił (Ps. 40:7, 8; Żyd. 10:7), nie dla na­grody, lecz z wdzięczności i miłości dla Boga (Rzym. 12:1; Gal. 5:6). Serdecznie zachęcamy wszystkich poświęconych do niezłomnego wypełniania ich po­święcenia podczas złych warunków (Filip. 2:15) przez nieustanne naśladowanie przykładu Jezusa w wyrze­kaniu się siebie i świata, w medytacji nad Słowem Bożym, w czuwaniu, modlitwie, rozpowszechnianiu Słowa Bożego, w rozwijaniu charakteru w harmonii ze Słowem Bożym oraz w cierpieniu, gdy to niezbęd­ne, z powodu lojalności Słowu Bożemu. Niech Bóg Jehowa obficie pobłogosławi nas wszystkich, gdy naśladujemy Jezusa w czynieniu tych rzeczy i po­dobaniu się Ojcu!

BS 2019, s. 22-25

„WŁADCA TEGO ŚWIATA”

[…]nadchodzi bowiem władca tego świata, a [on] we mnie nic nie ma. (Jana 14:30 UBG)

      NASZ Pan odnosi się tutaj do wielkiego prze­ciwnika Boga i zwodziciela ludzi, który od ponad 6000 lat kontynuuje planową poli­tykę sprzeciwiania się wszechmogącemu Bogu Jehowie i lekceważenia tego wielkiego Mo­narchy wszechświata. W naturze i randze ten zwodziciel był cherubinem, jednym z najwyż­szych ze wszystkich aniołów (Ezech. 28:14, 16). Miał na imię Lucyfer – nosiciel światła (Izaj. 14:12), dopóki nie zgrzeszył i nie doprowadził do grzechu ludzkiej rodziny. Pierwotnie isto­ta, którą teraz nazywamy Szatanem (Ijoba 1:6; Dz. 5:3; Rzym. 16:20), była dobra, a któ­rej imię po hebrajsku, podobnie jak po grecku, brzmi – diabolos, skąd pochodzi nasz polski od­powiednik, diabeł – przeciwnik, oponent. Werse­ty z Ezech. 28:12-19 nazywają go królem Tyru, ponieważ Tyr symbolizuje obecny zły świat, którego władcą jest Szatan. Dają one nam dość dokładny opis Lucyfera przed zgrzeszeniem, po