Sztandar Biblijny nr 288 – 2019 – str. 25

Boskiego Słowa i dzieła [zob. Joela 2:28]” (E17, s. 339; PT 2004, s. 40).

Tysiącletni książęta są wspomniani także w Ps. 107:40. Wersety Ps. 107:32-42 odnoszą się do tysiącletnich warunków. Wersety 33-38 zwracają naszą uwagę na klasę restytucyjną podczas Tysiąclecia. Rzeki, które obracają się w pustynię i źródła wód zmieniające się w suchą ziemię, są strumieniami i fontannami Babilonu. One zupełnie wyschną w czasie Królestwa. Pomimo że pod pewnymi względami Babilon był owocną ziemią dla swych mieszkańców, Bóg spustoszy go. W jego miejsce zapanuje sfera prawdy i jej ducha i prawdziwa wiedza o Bogu będzie podana ludziom. Wówczas przyjdzie czas, w którym Duch i Oblubienica powiedzą: „[…] Przyjdź! A kto pragnie, niech przyjdzie; a kto chce, niech bierze wodę żywota darmo.” (Obj. 22:17). Ludzie będą opowiadać o Boskich czynach z radością, jak jest to powiedziane w w. 22. Będzie im dane miasto, prawdziwy religijny rząd – Nowe Jeruzalem – jako miejsce ich mieszkania. Wersety 37, 38 pokazują dobrobyt Królestwa. Następnie wiersze 39,40 zwracają uwagę na próbę Małego Okresu przy końcu Tysiąclecia. Wszyscy z odrodzonego świata zostaną dokładnie wypróbowani przez nieszczęścia i utrapienie, jakie Szatan i jego podwładni sprowadzą na ludzką rodzinę. Bóg wyleje swój gniew na tych, którzy są niewierni. Oni są pokazani jako książęta pod koniec Tysiąclecia, tzn. oni byli na drodze do stania się królami ziemi i są wymienieni jako książęta. Spowoduje to, że oni zabłądzą na symboliczną pustynię, drugą śmierć, gdzie nie istnieje żadna droga, jaką ma podążać lud Boży. Oni będą zupełnie unicestwieni (zob. PT 1950, s. 172).

————-
w ramce

.Ale szukajcie najpierw Królestwa Bożego i sprawiedliwości jego,a wszystko inne będzie wam dodane.. Nie troszczcie się więc o dzień ” jutrzejszy, gdyż dzień jutrzejszy będzie miał własne troski. Dosyć ma dzień swego utrapienia”, Mat. 6:33, 34 (BW)
————–

Ogólnie ludzkość przy końcu Wieku Tysiąclecia będzie książętami, aby ostatecznie stać się królami po Tysiącleciu, jak to jest wskazane w Obj. 21:24-26. Dostrzegamy to z Tomu 1 Wykładów Pisma Świętego, s. 296: „Gdy rodzaj ludzki osiągnie doskonałość pod koniec Wieku Tysiąclecia, co już przedstawiliśmy, wtedy zostanie przyjęty w poczet członków Królestwa Bożego i otrzyma całkowitą władzę nad ziemią, zgodnie z pierwotnym planem: każdy człowiek będzie władcą, królem. Zostało to wyraźnie pokazane w symbolicznym proroctwie Jana (Obj. 21:24-26), bo w wizji Jan oglądał nie tylko ludzi chodzących w świetle miasta, lecz również królów wchodzących do niego w chwale. Jednakże nikt, kto mógłby je zbezcześcić, nie mógł tam wejść. Nikt, kto nie został dokładnie wypróbowany, nikt, kto działałby podstępnie lub niesprawiedliwie albo komu podobałoby się takie działanie, nie może utożsamiać się z tym miastem (Królestwem). Z Królestwem tym będą mogli utożsamiać się jedynie ci, których Baranek zapisze jako godnych życia wiecznego i do których powie: »Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, odziedziczcie Królestwo przygotowane dla was«”.

Chociaż Starożytni i Młodociani Godni są głównymi tysiącletnimi książętami, to w szerszym znaczeniu książętami są Poświęceni Obozowcy Epifanii i reszta quasi-wybranych, a w bardzo szerokim znaczeniu są nimi wszyscy restytucjoniści przy końcu Wieku Tysiąclecia.

NADZIEJE POŚWIĘCAJĄCYCH SIĘ PO PAŹDZIERNIKU 1954 ROKU

Obecnie zawężamy zakres naszego rozważania do tych powołanych przez Boga (Jana 6:44) po 1954 r. Chociaż możliwość stania się Młodocianymi Godnymi – antytypicznymi Lewitami zakończyła się w październiku 1954 roku, nie oznacza to, że zakończyły się wszystkie możliwości wejścia do klasy określonej przez brata Russella „ci poświęcający się pomiędzy wiekami” (R5761). Wspaniałą możliwością dla nowo poświęcających się, która otworzyła się w październiku 1954 i ma być jeszcze otwarta przez pewną określoną liczbę lat (w czasie przed „rozpoczęciem się restytucji”), jest możliwość stania się nie antytypicznymi Lewitami, lecz antytypicznymi Netynejczykami, pomocnikami antytypicznych Lewitów w nadchodzącym Królestwie Bożym na ziemi: „Nadto z Netynejczyków, których był postanowił Dawid i przedniejsi ku posłudze Lewitów […]” (Ezdr. 8:17, 20; 2:43, 58, 70; 7:7, 24; Neh. 3:26, 31; 7:46, 60, 73; 10:28; 11:3, 21; zob. PT 513, 521, 556).

Ci, poświęcający się po 1954 roku, przed restytucją, których określamy również jako Poświęconych Obozowców Epifanii, ponieważ ich stanowisko przed Bogiem jest zobrazowane w Epifanicznym Obozie jako oddzielnym od Epifanicznego Dziedzińca z antytypicznymi Lewitami, są najwyższą klasą wśród quasi-wybranych, „piątą [kursywa nasza] częścią [przedrestytucyjnego] potomstwa Abrahama” (E12, s. 185). Ta klasa będzie „szczególnymi pomocnikami Starożytnych i Młodocianych Godnych” i jej członkowie „będą szczególnie używani, zgodnie z Przymierzem, w większym stopniu niż pozostała część klasy restytucyjnej, do