Sztandar Biblijny nr 287 – 2019 – str. 12
CHLEB – KIELICH – PRZYWILEJ
Inna myśl: chleb był niekwaszony. Kwas to zepsucie, element rozkładu, typ grzechu, rozkładu i śmierci, które grzech powoduje w ludzkości. Zatem symbol ten mówi, że nasz Pan Jezus był wolny od grzechu, był Barankiem bez skazy czy wady, „świętym, niewinnym, nieskalanym”. Gdyby On był z rodu Adama, tzn. gdyby otrzymał życie w zwykły sposób od jakiegoś ziemskiego ojca, On także zostałby zakwaszony grzechem Adama, tak jak wszyscy inni ludzie. Jednak jego życie przyszło w sposób wolny od niedoskonałości, z wyższej, niebiańskiej natury, zmienionej do ziemskich warunków. On jest nazwany „[…] chlebem, który zstąpił z nieba” (Jana 6:41, UBG). Oceniajmy zatem czysty, niekwaszony, nieskalany Chleb, który Bóg nam dostarczył i tak spożywajmy Go – przez spożywanie i trawienie prawdy, a szczególnie prawdy o Nim – przyswajając sobie przez wiarę Jego sprawiedliwość, a także uznawajmy Go zarówno za Drogę, jak i Życie.
————-
w ramce
NIECHŻE WIĘC CZŁOWIEK SAMEGO SIEBIE DOŚWIADCZA I TAK NIECH JE Z CHLEBA TEGO I Z KIELICHA TEGO PIJE 1KOR. 11:28, BW
————–
Owoc winorośli przedstawia ofiarowane życie oddane przez naszego Pana. „Albowiem to jest krew moja [symbol życia złożonego w śmierci] nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów”. „[…] Pijcie z niego wszyscy” (Mat. 26:27, 28, BW).
To przez oddanie życia Jezusa jako Okupu za utracone przez grzech życie rodu Adama może być dane ludziom prawo do życia przez wiarę i posłuszeństwo pod Nowym Przymierzem (Rzym. 5:18, 19). Przelana krew była „okupem [ceną] za wszystkich”, złożonym za wszystkich przez naszego Odkupiciela osobiście, lecz Jego akt podania kielicha uczniom i poproszenie ich, aby z niego pili, było zaproszeniem, by stali się uczestnikami Jego cierpień. Apostoł Paweł wyraża to tak: „[…] dopełniam ostatków ucisków Chrystusowych na ciele mojem […]” (Kol. 1:24).
Nasz Pan przywiązywał również dużą wagę do tego znaczenia „kielicha”, wskazując, że to oznaczało udział Kościoła w Jego hańbie, ich udział w Jego ofierze – śmierci człowieczeństwa. Na przykład, kiedy został poproszony przez dwóch uczniów o obietnicę przyszłej chwały na Jego Tronie, odpowiedział im: „Nie wiecie, o co prosicie. Czy możecie pić kielich, który Ja mam pić?”. Na ich serdeczne wyznanie odpowiedział: „Kielich, który Ja mam pić, pić będziecie”. Sok z winogron nie tylko mówi o zmiażdżeniu ich aż nie pojawi się symboliczna krew, lecz także mówi o późniejszym odświeżeniu – piciu nowego kielicha z Nim w Królestwie.
Końcową myślą z 1Kor. 11:26 jest „aż przyjdzie”. Jakie jest pełne znaczenie tego wyrażenia? Ponieważ nasz Pan, który ustanowił Pamiątkową Wieczerzę, nie nałożył ograniczenia w jej obchodzeniu, to wyrażenie Apostoła nie powinno być rozumiane jako ograniczenie długości czasu, kiedy właściwe będzie obchodzenie śmierci naszego Pana Jezusa – naszej Okupowej ofiary i naszego poświęcenia na ofiarę z Nim. Raczej Apostoł wskazuje, że to nie miało być uważane za zarządzenie ograniczone do kilku lat, lecz to obchodzenie miało trwać nieustannie do Drugiego Przyjścia Pana. Spoglądając w przyszłość i mówiąc o Drugim Przyjściu naszego Pana, Apostoł obejmuje tym wyrażeniem zgromadzenie i wywyższenie Kościoła z Chrystusem, czyli Królestwo, po to, by rządzić i błogosławić świat. To nadal jest właściwy sposób mówienia o sprawach tak ściśle określonych i tak zależnych od siebie. Chrystus, Głowa i Ciało przychodzi, by panować nad światem w mocy i wielkiej chwale. Obecność naszego Pana, czyli Głowy, była konieczna najpierw. Potem nastąpiła przemiana śpiących członków Jego Ciała, przesiewanie żyjących członków i ich stopniowe z Nim gromadzenie. Chociaż Królestwo może być uważane za rozpoczęte od czasu, kiedy Król zaczął przejawiać swą wielką moc (Obj. 11:17) w 1878 roku, to ono nie będzie „ustanowione” w pełnym znaczeniu tego słowa, dopóki nie nastąpi nie tylko zmartwychwstanie, lecz także pełne uwielbienie Chrystusa, Głowy i Ciała (ta szczególna część jest obecnie ukończona).
To jest to Przyjście Chrystusa, obejmujące pełne wywyższenie Jego Kościoła, czyli Królestwo, które Apostoł najwidoczniej miał na myśli, kiedy powiedział: „Albowiem, ilekroć ten [paschalny] chleb jecie, a z kielicha tego pijecie, śmierć Pańską zwiastujecie [jako waszą nadzieję i ufność], aż przyjdzie”. Ta sama myśl chwały Królestwa będącej zakończeniem symbolu, może być wyciągnięta ze słów naszego Pana wypowiedzianych przy okazji ustanawiania Pamiątki: „[…] Nie będę pił odtąd z tego owocu winorośli aż do owego dnia, gdy go będę pił z wami na nowo w Królestwie Ojca mego” (Mat. 26:29, BW). Jeśli kiedykolwiek dla tych, którzy wierzą,